Tussen Syrië en Libanon

Foto’s

Eindelijk, de weersomstandigheden zijn ideaal, we hebben een perfect circuit en we zijn bijna twee uur te vroeg wakker… tijd dus om ons loopgerief boven te halen. De kibboets is voldoende groot en een half uurtje lopen zorgt er voor dat we straks bij het ontbijt niet op een calorie moeten zien. En gelukkig want het ontbijt in deze kibboets is buiten alle proporties. We laten ons volledig gaan.

We besluiten vandaag een toer van de noordelijke Golan te maken. Ik doe eerst nog navraag aan het onthaal of het veilig is en daar zijn ze enthousiast over ons voornemen en verzekeren ons dat er geen enkel probleem is.

Golan, tussen de wijnranken aan Syrische grens
Golan, tussen de wijnranken aan Syrische grens

We rijden via de Quneitra lookout, vlak naast de UNDOF zone (The United Nations Disengagement Observer Force), waar de Syrische stad Quneitra er volledig verlaten en stukgeschoten bij ligt. Het is trouwens nog maar van de Jom Kippoeroorlog dat dit deel van de Golan van Syrische in Israëlische handen is overgegaan. We staan dus op gewezen Syrisch gebied. Dat Israël dit gebied niet wil lossen heeft veel te maken met het meer van Tiberias, het grootste zoetwatermeer van Israël, dat Damascus dreigde droog te leggen.

We staan op een honderd meter van de UNDOF compound en de zware voertuigen rijden de hele dag af en aan om het bestand, dat Israël met Syrië  in mei 1974 sloot, te controleren. Gisteren zagen we vanop Mount Bental de wijnranken in de vallei, nu staan we er tussen en de grens is nu wel akelig dichtbij.

We vervolgen onze weg langs de Valley of Tears, deze naam behoeft geen betoog en we rijden verder richting Hermonberg langs de vulkanische route. Gelukkig is de tectonische activiteit al een paar miljoen jaar geleden. We rijden verder via Majdal Shams een voornaam Druzendorp. De weg naar de Hermonberg is afgesloten voor alle verkeer en we proberen toch via het dorp op de juiste weg te geraken. We maken een kleine inschattingsfout en voor we het weten staan we pal voor de Syrische grens. Een Druz die aan het bouwen is vlak voor de grens – daar moet ge ook goesting voor hebben, ik vermoede dat ge die grond hier gratis bij een zak cement krijgt – helpt ons terug op de juiste weg. Het imposante standbeeld in het midden van het dorp staat er indrukwekkend bij. Hoe heldhaftig het standbeeld ook is, ik voel niet mee met die helden en voel mijn hart in mijn keel kloppen.

We besluiten om via Nimrod Fortress langs de Libanese zijde aan de Hermonberg te geraken, maar dit keer stoten we op de Libanese grens en  dan bedoel ik echt stoten. Ik kan de prikkeldraad aanraken en zie de inwoners in het Libanese dorpje Khirbet ed Douair naar ons kijken. Ook hier is er een UN controlemacht aanwezig en de conflicten gaan vooral tussen Soennitische en Alawitische milities, maar ik voel mij toch niet gerust.

Om aan de Hermonberg te geraken moeten we een eind terug via een militaire zone waarvan ik aanvankelijk dacht dat die de Libanese grenspost was en die verboden is tussen zonsondergang en zonsopgang. Mijn emmertje oorlogszones loopt een beetje over en ik laat de Hermonberg voor wat hij is. We zetten koers naar een boeiend Fort van Nimrod.

Fort van Nimrod
Fort van Nimrod

We zijn – een klas jongeren niet te na gesproken – alleen op het immense fort en dit geeft toch wel een speciaal gevoel. We kunnen in alle gangen, torens, geheime ruimtes ronddwalen zonder dat er iemand op onze handen zit te kijken.

We zitten nog wel geprankt tussen Syrië en Libanon, maar de grenzen zijn deze keer voldoende ver weg (zeker tien kilometer) en het zicht op Mount Hermon is voldoende om onze reisnieuwsgierigheid voor vandaag te bevredigen. Alhoewel… een ommetje langs de Sa’ar Falls leert ons dat het hier vermoedelijk al een tijdje niet geregend heeft want de hoogste waterval van Israël staat volledig droog.

Het is weer een stuk in de middag, maar we besluiten toch om nog via Tel Hazor naar onze kibboets te rijden. De archeologische site van meer dan vierduizend jaar geleden is zeer boeiend, ook hier lopen we weer helemaal alleen rond.  Hoe ze ten tijde van de Kanaänieten hun beker met water vulden is indrukwekkend. We dalen 46 meter af via een ijzeren stelling naar hun watervoorraadbekkens maar ook die zijn volledig opgedroogd.

Kanaänitische site
Kanaänitische site

Als we in de verte weer mitrailleurvuur horen houden we het ook hier voor bekeken en zoeken veiliger oorden op. Het haar staat recht op mijn armen. We zien trouwens de ganse dag helikopters en zware legervrachtvliegtuigen overvliegen. Ook de UN-voertuigen zijn de ganse dag prominent aanwezig.

In Katzrin, de hoofdstad van de Golan, waar we onze dorst gaan lessen, zie je heel wat militairen rondlopen die nonchalant hun zware mitraillettes over hun schouders hebben hangen. Een jong koppeltje loopt ons hand in hand voorbij. De lopen van hun mitraillettes kletsen af en toe tegen elkaar. Dit gaat vermoedelijk straks nogal vonken trekken. En bij ons klagen ze als er enkele militairen het stadsbeeld verstoren…

Vandaag zien we nog een beest midden op de weg liggen, doodgereden. De wolvenpopulatie is ondertussen sterk afgenomen, maar ik denk toch dat het er een is. Vorig jaar is trouwens een groep wandelaars sterk toegetakeld door een wolf. Als we ‘s avonds terugkomen van ons etentje zien we twee jakhalzen de straat oversteken, die gelukkig snel genoeg zijn of ze hadden een menu in het roadkillbook kunnen zijn.

Deel onze weg

Een gedachte over “Tussen Syrië en Libanon”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *