Kreta kleurt Liekens-Bastaens

Foto’s dag 1

Foto’s dag 2

Gisteren zijn er nog twee vluchten toegekomen, eentje vanuit Amsterdam met 31 feestvierders en eentje uit Eindhoven met 21 feestgangers. Onze wekker staat ontiegelijk vroeg ingesteld: vier uur, het zal een lange dag worden. Wij zitten op de Eindhovenvlucht.

Inchecken gebeurt tegenwoordig onbemand, zelfs bij de bagageafhandeling komt tegenwoordig geen man- of vrouwkracht meer kijken. Een klein uurtje vertraging kan de pret niet bederven, we zitten op het vliegtuig en het is een over en weer geloop van de familie die gaat kijken bij de andere feestgangers of iedereen het naar zijn zin heeft.

Kreta flight from Eindhoven
Kreta flight from Eindhoven

Na een quasi vlekkeloze vlucht landen we om twee uur plaatselijke tijd waar we worden opgewacht door mijn broer Patrick die het label reislei(ij)der van mij overneemt. Iedereen wordt met de bus naar zijn hotel gebracht en achteraf blijkt dat iedereen tevreden is met zijn stulpje voor de komende week. Wij werden alvast hartelijk ontvangen door An, Aline en Michel die hier al een weekje aan het warmdraaien zijn.

Iedereen gaat voorlopig zijn sweegs maar ’s avonds spreken we met zijn allen af voor een etentje met bijhorend voetbalgeweld. Daar zijn we, zoals jullie ondertussen al wel weten, ook van verlost.

Wij reserveren ondertussen een scooter, waarmee we vanaf zondag de straten van Kreta onveilig zullen maken. Ook leggen we voor morgen een trekking in de Samariakloof vast. Weerom moeten we onze wekker op vijf uur zetten maar aangezien het hier een uur later is, is het terug vier uur Belgische tijd dat we moeten opstaan. Het etentje loopt uit en pas na twaalf uur kruipen we in onze nest.

De wekker vergast ons luttele uren later op zijn wektoon en voor we het goed en wel beseffen zitten we op de bus naar de Samariakloof die we vandaag zullen platlopen. Aangezien er geen andere kandidaten zijn bogen we alleen op elkaars gezelschap. De bus rijdt met ons via een bochtig parkoers naar 1.250 meter hoogte in Xiloskalo.

Van hieruit vertrekken we te voet en krijgen onmiddellijk een sterke daling voor de voeten. De eerste zes kilometer verliezen we een hoogte van achthonderd meter. Stijl. De diepste kloof van Europa tussen toppen van tweeduizend meter, indrukwekkend. Maar, het pad eist al onze aandacht op. Het is een daling tussen rotsen en paden bezaaid met stenen.

Twee keer een onoplettendheid trakteren me op een lichte verstuiking. Maar met een ontstekingsremmer en Mythos los je veel problemen op. De voorspelde zestien kilometer, blijken achteraf op mijn gps 22 kilometer. Na twaalf kilometer loop je in de bedding van de rivier waar je de ijzeren poort passeert, een smalle doorgang tussen rotsen die langs beide kanten meer dan 300 meter oprijzen.

In deze ruige omstandigheden mag je de lengte van de wandeling met factor twee vermenigvuldigen.

Als we rond 13 uur het eindpunt bereiken in Agia Roumeli, krijgen we de rest van de middag strandstoel liggen voorgeschoteld. De boot die ons van daaruit een eind verder terug naar de aanlegplaats brengt waar de bus op ons wacht, vertrekt maar pas rond 17.30 uur. De boot doet er een uur over en de bus die het ganse eiland van zuid naar noord moet doorkruisen om ons terug naar Agia Marina te brengen doet er nog eens drie uur over. Het is bijna 21 uur als we onze thuisbasis bereiken.

Morgen doorkruisen we het eiland met de motorbende van de familie Liekens, benieuwd waar mijn little brother ons naar toe zal gidsen.

Deel onze weg

2 gedachten over “Kreta kleurt Liekens-Bastaens”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *