Van Valencia naar Kreta

Vandaag moeten we ontiegelijk vroeg de veren uit. We moeten om 7 uur op de luchthaven zijn. Een dik half uur rekenen voor de verplaatsing, een uurtje om ons klaar te maken…. dit kan dus tellen. Bovendien is er de uursverandering waarvan we aanvankelijk niet weten of dit ook in Spanje meegespeeld wordt. Ja, dus nog een uurtje vroeger.

De stad is verlaten als we afscheid nemen van deze leuke plek. Met de generatie worden ze hier vriendelijker, vermoedelijk heeft het veel te maken met de generatie die nu ook het Engels beheerst en niet gefrustreerd geraakt, omdat ze niet met andere mensen kunnen converseren.

Valencia airport by sunrise
Valencia airport by sunrise

Valencia, wat zal ik er van zeggen: Je kan het best het kleine broertje van Madrid noemen, de toeristen worden door de lagekost luchtvaartmaatschappijen naar hier overgevlogen en daardoor komt er nog meer beweging in de stad, alhoewel dat het gros van de toeristen het zand opzoekt aan de Middellandse Zee en je dus niet het gevoel hebt dat je over de koppen loopt in het centrum, de winkelstraten niet te na gesproken.

Toen ik hier vier jaar geleden met de boys van Vilvoorde was, lagen de accenten iets anders, alhoewel we toen natuurlijk ook behoorlijk wat kilometers afmaalden om een en ander te zien. Maar de volumes die we toen hebben verzet hadden een andere orde van grootte.

Ik zal Valencia altijd herinneren als een pijnlijke stad. Vier jaar geleden door mijn nieuwe te nauwe stadswandelschoenen 😉  en nu met een ontsteking in mijn rug…

Maar dit is toch weer een aanrader als je ergens een weekendje in overschot hebt. Er zijn zo veel leuke dingen te zien dat je hier gerust 4 volle dagen, en wat mij betreft nog een stuk langer, kan ronddolen.

Er is al genoeg geschreven en gemaald over hetgeen er vorige week dinsdag op Zaventem is gebeurd, maar ik geef toe dat het toch wel wat impact gehad heeft. Ik weet  het wel, als, als… maar inderdaad als we 24 uur vroeger waren vertrokken, wat we overwogen hebben… Maar onze tijd is nog niet gekomen.

Dus we kunnen ons stilaan klaarmaken voor onze volgende trip. En dat zal nogal vonken geven… Mijn nichtje Caro en haar vriend Kenny (de dochter van mijn klein boertje Patrick en schoonzus An) trouwen in Kreta. Bijna de ganse familie is van de partij. Ik kan mij inbeelden dat de Grieken niet goed weten wat er aan de hand zal zijn. In ieder geval een blog om te volgen in juli.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *