Min twintig graden

Foto’s Irkoetsk
Polarsteps
Video


Goed gezelschap
We zijn nog niet goed en wel in ons coupé geïnstalleerd of het logge gevaarte zet zich in beweging. We krijgen gezelschap van een vriendelijke Rus, die zich zonder veel misbaar boven op zijn bed installeert met zijn koptelefoon op. Het is een coupé van vier, dus wachten we nog in spanning of er zich nog iemand anders aandient. Wij hebben gelukkig de onderste bedden voor deze treinrit, maar het verschil met de vorige rit is toch wel frappant. De coupés zijn een stuk kleiner en de bedden lichtelijk harder. Niet geklaagd, we hebben al heel wat hardere bedden op ons palmares staan. Als de trein al in beweging is, dient er zich nog een vrouw aan van Mongoolse afkomst die het laatste bed komt innemen.

Vapeurs
We nodigen beiden uit om toch nog eventjes gebruik te maken van de onderste bedden. Ze gaan op ons voorstel in, maar zodra de trein op kruissnelheid is, komt de treinhostess onze lakens brengen en installeert iedereen zijn bed. Door al dat gewriemel breekt het zweet mij uit, Hilde is zo lief om de installatie van mijn bed voor haar rekening te nemen terwijl ik op de gang probeer de vapeurs van mij af te schudden. Als iedereen zich te slapen heeft gelegd en mijn zweet is verdampt, kom ik terug binnen.

Paniek
Zodra ik de deur achter mij toeschuif voel ik al dat de zuurstof in deze veel te kleine ruimte is opgebruikt. Ik leg mij neer maar ik zou zowaar een paniekaanval krijgen van benauwdheid. Ik leg mijn bek zo dicht mogelijk tegen het venster zodat ik toch het gevoel krijg dat ik niet in een doodskist lig. Langzaam trekt mijn benauwdheid weg, nu ja langzaam… Tegen vier uur val ik in een diepe slaap en ben verwonderd als iedereen tegen zes uur zich al aan het klaarmaken is om uit te schepen… of hoe noem je de desembarkement op een trein.
We frequenteren nog even de samovaar voor een tas koffie en tegen de tijd dat we alles op zijn plaats hebben staat de trein stil in Irkoetsk, onze thuishaven voor de volgende dag.

Vrouwen en oriëntatie
Door vermoeidheid overmand, loop ik eerst de verkeerde richting uit, we zijn al een eind verder als ik zie dat we verkeerd lopen. Oriëntatie en vermoeidheid werken bij mij niet echt samen. Hilde had nochtans al geopperd dat we de andere richting uit moesten… Luisteren werkt dus ook niet. Om verdere fontonten te vermijden nemen we toch maar een taxi naar ons hotel. We mogen echter pas tegen 14 uur op de kamer en het is acht uur als we aan de deur staan. We mogen onze bagage achterlaten ergens in een onbewaakte kast in de gang. Er zit niets anders op dan hier op in te gaan en dan maar meteen van wal te steken en te beginnen met de verkenning van de stad.

Cathedral of the Kazan Icon of the Mother of God
Cathedral of the Kazan Icon of the Mother of God

Is er hier iemand wakker
De stad slaapt nog en alle koffiehuizen moeten hun water nog opwarmen, bovendien is het zaterdagochtend en slaapt de stad iets langer dan gewoonlijk. We passeren ondertussen op een adres dat we terugvonden op internet en geroemd is voor zijn goede service voor organiseren van tours. We willen morgen naar Lake Baikal en proberen hiervoor dus vervoer te vinden. We hebben de host van het hostel duidelijk uit zijn bed gebeld. Hij wil ons met plezier verder helpen maar het probleem is dat hij geen vervoer mag regelen zonder dat we een reservatie hebben op het eiland Olkhon. We proberen een hotel te bellen maar blijkbaar liggen ze daar ook nog te slapen. Er zit dus niets anders op dan later terug te komen als we een hotel kunnen reserveren op het eiland daar.

Kortrijkzaan
We hervatten onze wandeling en na een half uur zien we in de verte toch een koffiehuis dat open is. Zodra we plaats hebben genomen staat de eigenaar naast ons… en soort zoekt soort zeker… hij heeft onmiddellijk door dat we Vlamingen zijn. Hij zelf is een Kortrijkzaan die zijn liefde is gevolgd tot hier in Siberië.

Bloggers onder elkaar
Naast ons zitten twee dames ook te ontbijten, op een of andere manier geraken we ook aan de klap… hoe zou dat nu komen. Het ongelofelijke toeval wil dat de Zweedse een blogger-vlogger is en dan is het ijs natuurlijk snel gebroken. De andere vrouw is een Russische die blijkbaar veel connecties heeft en tours organiseert. Ze kent de eigenaar van een hostel op het eiland en na een telefoontje is alles in orde. We hebben nog een leuke babbel met de dames en na wat uitwisselen van contacten trekken we terug naar het hostel die voor ons het vervoer naar het eiland kan regelen. Dankjewel Tatiana.

Trubetskoy House, huis van een decembrist
Trubetskoy House, huis van een decembrist

Welke zonnebril?
Ondertussen zijn we klaarwakker en lopen Irkoetsk ondersteboven. Vooral de twee musea van de decembristen zijn een voltreffer. De kerk van Kazan en de mansion van Sukachev.
Als laatste wapenfeit trap ik Hilde haar zonnebril met glazen op sterkte aan gruzelementen. Gelukkig laat de zon het afweten en ziet het er voor de komende dagen al niet veel beter uit. De vierentwintig graden met tropische warmte in Vladivostok worden hier gereduceerd tot een vijftal graden met gezapig wat wind en af en toe een likje regen om de gevoelstemperatuur nog wat omlaag te trekken. Niet getreurd we zijn op weg en in goed gezelschap. Hilde zal het wel zonder zonnebril moeten stellen…

Mongolen in ’t land

Foto’s Ulan-Ude dag 2
Polarsteps
Video

Eenheidsworst
Eigenlijk zijn alle grote steden toch een beetje eenheidsworst. Je kan het niet zo gek bedenken of je vindt alles hier evengoed terug, alsof je in Mechelen door de winkelstraat loopt.

Wij laten ons echter niet verleiden door overdreven consumptie en trekken met de marschutra (vergelijkbaar met de microbussen in Zuid-Amerika) verder het binnenland in. We hebben keuze tussen verschillende Datsans: Boedistische tempels. Allemaal vrij nieuw omdat ze ten tijde van Stalin allemaal zijn neergehaald.

Busje komt zo…
We wachten ’s morgens vergeefs op marschutra (bus) 130 die ons buiten de stad naar de grootste Datsan zou brengen, na bijna een uur wachten laten we ‘de Temple van Khambo Lama Itiglov’ voor wat hij is en nemen een kleinere ‘Datsan Rinpoche Bagsha’ (whats in a name) voor onze rekening. Misschien niet met de grootste Boeddha maar alvast met het mooiste uitzicht op de stad.

Golanhoogte
Wij hebben geluk normaal wordt het zicht verstoord door nevel en mist over de stad, maar wij krijgen de full monty en worden verwend met prachtige vergezichten. Dat er in de verte oefengevechten van het leger (hopen we) aan de gang zijn kan onze pret niet drukken, alhoewel… de angst van de Golanhoogte in Israël steekt toch wel even de kop op.

Ulan-Ude
Ulan-Ude

Erik is een varken en Hilde is een draak
We maken een wandeling rond de tempel via de Chinese zodiac beelden op houten bruggetjes. In de tempel zelf zijn de monniken hun mantra’s aan het afratelen. Dit geeft toch wel een zeer bijzondere sfeer. Als je zo een tempel bezoekt mag je nooit met je rug naar het Boeddhabeeld gekeerd zijn. Je wordt dus verondersteld om achterwaarts naar buiten te lopen… niet gemakkelijk met al dat volk.

Ons Zodiac-teken:
Erik: varken
Hilde: draak
Ons Zodiac teken:
Erik: varken
Hilde: draak

Beroepsmisvorming
Na dit heilig intermezzo lopen we dezelfde wandeling van gisterenavond opnieuw, in tegenovergestelde richting. Omdat gisteren de duisternis inviel hielden we het deel met de houten huizen voor vandaag. Bovendien hebben we nog het geluk dat we passeren via een plaatselijke overdekte markt. Aangezien de zon mijn vleesklak weer teistert, verwen ik mezelf met een (Mongools) klakske om mijn hoofddons te bedekken. De overdekte markt is natuurlijk gesneden koek voor Hilde, die de plaatselijke producten keurt en goed bevindt.

Erik met berenmuts
Erik zijn nieuwe klak?

Tectonisch geweld
De site met de houten huizen die teruggaan tot zelfs in de zeventiende eeuw zijn een sprong in de geschiedenis, maar bovendien worden ze nog steeds bewoond. Deze houten huizen waren misschien toch beter bestand tegen de aardbevingen die hier geregeld plaatsvinden.

De houten huizen van Siberië
Ulitsa Sobornaya, met de huizen in houten kantarchitectuur

Love is a burning thing…
In de late namiddag worden we getrakteerd op een regenbui en terwijl we staan te schuilen, komt er een jonge muzikant bij ons staan onder het bladerdak van een boom. We raken aan de praat en wisselen wat reisweetjes uit. Mijn vingeren jeuken bij het zien van zijn gitaar en een beetje verder in een shoppingcenter overbluffen we elkaar met onze muziek. Hij met Russische moderne pop, maar de omstaanders kunnen mijn imitatie van Johnny Cash toch ook smaken.

Les 1 hoe tap ik een Guinness
We nemen afscheid van deze leuke muzikant en slijten onze laatste uurtjes in Ulan-Ude in in een kroeg waar ik de baas leer Guinness tappen. We zagen hem drie, vier pinten wegkappen omdat ze niet snel genoeg helder werden.

Mongolië here we come… mais pas maintenant
Ulan-Ude, meer dan een stop waard in deze streek die aanvoelt als Mongolië door het grote aantal Mongolen in deze streek en hun invloed op het dagelijkse leven. Een bezoek aan Ulan-Baator in Mongolië dringt zich op maar zal spijtig genoeg niet tijdens deze reis zijn.