treinberichten

Foto’s TSE dag 1
Foto’s TSE dag 2
Polarsteps

Herfst in ’t land
Oneindigheid krijgt stilaan een nieuwe dimensie, berkenbossen en nog eens berkenbossen. De herfst doet hier al zijn intrede en trakteert ons op een kleurenpalet die zijn weerga niet kent. Alle tinten van groen tot bruin en alles wat daar tussen ligt passeren hier de revue.

Landschap vanuit de trein
Landschap vanuit de trein

Internet
De twee voorbije nachten zijn zeer goed verlopen en we houden hout vast dat het met de derde evengoed mag gaan. Publiceren is hier wel andere koek. We hebben alleen internet in de zones waar er een station is en dan nog. Gisteren volgden die elkaar snel op maar vandaag liggen ze een stuk verder uit elkaar en vaak midden in het niets. Vermoedelijk lees je dit dus met enige vertraging. Straf eigenlijk hoe je als reiziger zo afhankelijk wordt van het internet. Ach we zouden best zonder kunnen, maar dat zijn dan onze natuurreizen waar je nooit iets van leest of te zien krijgt.

Zonder bagage
Ondertussen hebben we ook kennis gemaakt met onze twee Deense buurmeisjes. Zij worstelen zich door hetzelfde avontuur zoals wij vorig jaar hebben gedaan. Zonder bagage. Zij hebben er nog goede hoop op dat hun bagage in hun volgend hotel wordt toegestuurd…

Toekomstplannen
De tijd doden we hier vooral door de voorbijschuivende landschappen te bewonderen, te lezen, te schrijven, filmen monteren, Hilde is zoals altijd in de ban van haar foto’s. Eigenaardig toch dat hoe minder een mens doet des te vermoeiender het is. Zo’n lange treinrit geeft je alvast voldoende tijd om een reflectie te maken over van alles en nog wat. Trouwens niet alleen reflectie ook toekomstplannen krijgen op zo’n momenten vaak vorm. De mensen vragen bij onze projecten vaak: “hoe kom je erbij?” Wel dit zijn zo van die momenten. 😉

Yana
Onze treinhostess Yana, een vrouw van ongeveer 50 jaar, waakt over haar trein alsof het de hare is, zo’n toewijding. Alle dagen worden de ramen gelapt en de stofzuiger doet hier iedere ochtend en middag zijn werk.

Samovar
Gelukkig hebben we voldoende oploskoffie bij en laten we de Samovar zijn werk doen en ons voorzien van warm water. Een samovaar is een waterkoker op ik vermoed kolen, want onderaan ligt er toch asse in een bakje onder het toestel. Dat de filter niet altijd evengoed zijn werk doet nemen we er maar bij, het water is warm genoeg om eventuele microben het hoofd te bieden.

De samovar op de trein
De samovar op de trein

De pot op
De toiletten zijn zoals toiletten op alle treinen over de hele wereld blijkbaar van dezelfde leverancier, ze zijn proper, maar proper betekent zo proper als de vorige gebruiker ze voor jou achterliet. Yana doet haar uiterste best om alles proper te houden. We mogen niet klagen.

Ik heb de zon zien zakken
Ondertussen zoekt de zon stilaan haar plaats onder de horizon en geeft de kleuren in het landschap nog wat extra schijn. Wij maken ons op voor onze derde nacht. Oh en ben je benieuwd of we nu lid zijn van de ‘Mile Post Club’? Ik kan toch moeilijk alles vertellen… 😉

Het leven zoals het is naast de spoorlijn
Het leven zoals het is naast de spoorlijn

Ontmoeting in Vladivostok

Foto’s Vladivostok en TSE
Polarsteps


Vochtigheidsgraad
De hoge vochtigheidsgraad, iets boven de zestig procent, is niet de 90 van China, maar kan toch wel tellen. Vandaag, onze laatste dag in Vladivostok proberen we toch ons visum nog te laten registreren.


Het spel met het visum
De hostvrouw van het hotel maakt zich kwaad en roept dat we dit de eerste dag moesten vragen. Als we haar zeggen dat we dit al aan haar collega hadden gevraagd de eerste dag, blijft ze ons halsstarrig afwimpelen. Een beetje ten einde raad contacteert Hilde de ambassade in Moskou terwijl ik een mailtje stuur naar booking.com. Wat is het ergste dat ons kan overkomen als we dit niet doen? We hebben er het raden naar en proberen de mailtjes hun gang te laten gaan. Terwijl we onderweg zijn naar een collega van mij (hierover straks meer) passeren we een toerist info en stellen daar onze vraag hoe we dit nu geregistreerd krijgen. De vriendelijke dame achter het loket verzekert ons dat dit echt niet nodig is. Iets meer gerust gesteld vervoegen we onze weg en zetten het hele visumgedoe uit ons hoofd.


Collega gespot
Mijn collega, een statige vrouw iets jonger dan mezelf, is blij om een collega blogger de hand te schudden. OK toegegeven, zij was de eerste vrouw die over Vladivostok brieven schreef en er later een boek van maakte, maar uiteindelijk is het onze in het Nederlands. Eleonora Prey, een Amerikaanse schrijfster die eind negentiende eeuw naar Vladivostok trok en er bleef wonen. Van haar brieven werd later een boek gemaakt en ze staat geboekstaafd als de eerste blogster. Blij met deze ontmoeting, al voelde haar hand koud en hard aan groet ik haar met alle bescheidenheid die me eigen is en vervolgen we onze weg.

Ontmoeting met Eleronora Prey
Ontmoeting met Eleronora Prey


Uit mijn broek
We tellen de uren een beetje af naar onze grote afspraak met het ijzeren ros. De slechte nachten door de jetlag laten zich een beetje voelen. Als we een tussenstop houden in ons hotel valt onze gastvrouw ons bijna rond onze nek. Ze sleurt mijn reispas bij manier van spreken bijna uit mijn broek en belooft ons dat ze tegen vanavond alles op orde zal hebben om ons visum te registreren. Wij staat aan de grond genageld door deze ommekeer en willen haar eerst afwimpelen met het advies van de vrouw van het toerist info in het achterhoofd. We laten haar uiteindelijk doen, die andere madam moest zomaar eens verkeerd zijn.


Het wordt spannend
Ze komt een paar keer op onze deur kloppen om van alles en nog wat te vragen (beroep, werkgever, maten ;-)… Het is ondertussen vier uur geworden en ze belooft ons dat ze alles zal klaar hebben tegen 18 uur. Het uur dat wij voorzien hebben om te vertrekken. We maken nog een laatste wandeling langsheen de kade van Vladivostok en tegen halfzes keren we terug, nemen nog een douche en staan tegen 18 uur gepakt en gezakt klaar om onze visumregistratie te ontvangen en te vertrekken. Ze vraagt nog vijf minuten uitstel. Het is bijna zeven uren als ze zo fier als een gieter op onze deur komt kloppen met het ingevulde en gestempelde registratieformulier, dat wij voor haar in de post zijn gaan halen tussen haakjes.
We krijgen een mail van booking.com met de vraag of ze alles in orde hebben gemaakt. Blijkbaar hebben zij toch wat druk uitgeoefend op madam. Bijna tegelijkertijd krijgen we ook een mail van de ambassade dat we dat document eigenlijk alleen nodig hebben als we langer dan zeven dagen op dezelfde plaats blijven. We verzwijgen dit laatste stilletjes tegen de gastvrouw die volledig uitgeteld door zoveel administratief werk weggezakt in haar stoel ligt. Enfin, veel moeite voor niks, maar een handige tip voor volgende reizigers rijker.


Hamsteren
Onderweg naar het station, eten we nog een stukje en hamsteren in de supermarkt voedsel voor de komende drie dagen op de trein. Als ik het nu zo bekijk mag de trein zelfs vijf dagen vertraging oplopen zonder dat we van honger zullen omkomen.
Om 21.52 uur precies zet de trein zich in beweging en begint ons lang naar uitgekeken avontuur op de Trans Siberische trein naar Moskou, met een aantal tussenstops natuurlijk. De eerste is in Oelan-Oede binnen drie dagen en evenveel nachten.
Onze treinbegeleidster Yana, heeft een stuur opzicht maar blijkt al bij al goed mee te vallen. We krijgen wat water en chocolade om de nacht door te komen en leggen ons, nadat de trein goed en wel is vertrokken, te rusten. De eerste nacht komen we wonderwel goed door en wordt de jetlag verpulverd omdat we terug de tijdzones in omgekeerd volgorde oppeuzelen.

Trans Siberische Express
Trans Siberische Express


Treingeschiedenis
Wij hebben ondertussen al wat indrukwekkende treinritten op ons palmares: The Ghan in Australië, de Reunification Express van zuid naar noord in Vietnam en heel China van oost naar zuid en terug, om er maar enkele te noemen. De TSE echter is diegene die mij sinds mijn jonge jaren is blijven fascineren.


Flirten met de Chinezen
De trein flirt de hele nacht met de Chinese grens via Khabarovsk en tal van onuitspreekbare dorpjes die verscholen liggen in het weidse Russische landschap van toendra’s en poesta’s. Het voelt allemaal heel verlaten aan, het permafrost gebied en de oneindige vergezichten op heuvels en witte berkenbossen oogt desolaat, maar spreekt toch wel tot de verbeelding. Iets na de middag halen we al de eerste tijdzone in en bereiken we Birobidzhan een stad die bol staat van Joodse geschiedenis. Deze bevolking, ooit naar hier verbannen, had door de harde winters en de muggen in de zomer een hard bestaan. Na jaren van ploeteren en zweten werden ze ook hier weer weggestuurd en trokken de meesten naar Israël. Vandaag de dag is de Joodse bevolking weer in aantal toegenomen en is er ook meer tolerantie, zelfs de straatnamen staan hier in het Hebreeuws.
Zeven dagen en zeven nachten trein, verdeeld over onze hele reis, is het recept waar we met plezier de komende maand van zullen smullen.