Een reis rond de wereld in tachtig verhalen

Vanmorgen moeten we pakken, onze trolly en rugzak kunnen we achterlaten bij de balie van het hotel. Ryanair verwacht ons pas tegen 21 uur in Bergamo, tijd genoeg om er nog een dagje ten volle voor te gaan.

We nemen zonder al te veel emo afscheid van het appartement, dit is met vlag en wimpel het luidruchtigste hotel dat we ooit hadden. De muren zijn van karton en een kamer vlakbij de balie en een venster dat uitgeeft op het rokerskwartier… gelukkig heb ik niet veel slaap nodig maar te weinig is te weinig.

Casa Grande
Casa Grande

We kammen in de voormiddag San Nazaro en Largo Augusto uit. Goedkope cafés en een buurt met veel boekhandels, we zitten in de buurt van de universiteit. Maar voor we de universiteit in het Casa Grande bezoeken krijgen we eerst de zoveelste Basiliek voorgeschoteld, voor iemand die zijn verplicht katholicisme uit zijn kinderjaren is ontgroeid en alleen nog tijdens begrafenissen in kerken is terug te vinden, heb ik hier in Milaan menig godshuisjes bezocht. Nu, het moet gezegd de kathedralen, basilieken en kerken die hier in Italië dik bezaaid zijn, lonen echt de moeite. De kunstwerken en historische elementen die we hier terugvinden in al hun pracht en praal, laten zelfs een ketter als ik vaak in vervoering verkeren.

Vandaag passeren de San Nazaro Maggiore, de Santo Stefano Maggiore en de San Bernardino alla Ossa de revue. De laatste heeft een indrukwekkende kapel (de Bernardinokapel) die volledig is ingericht met schedels en knekels van mensen. Nogal luguber maar wel indrukwekkend om zien.

Kapel in San Bernardino alla Ossa
Kapel in San Bernardino alla Ossa

Het Casa Grande, waar vroeger een ziekenhuis gehuisvest was, is tegenwoordig een deel van de universiteit. Dit is zeker een bezoekje waard. Al was het voor de goedkope cafés waar je hier in de buurt terecht kan.

Na deze leerrijke wandeling begeven we ons terug richting Duomo, waar we nog een tijdelijke tentoonstelling van Rubens meepikken. De tentoonstelling draait rond zijn werk ‘De aanbidding van de herders’. In deze Kersttijd een nogal toepasselijk meesterwerk van onze Pieter Paul.

De aanbidding van de herders
De aanbidding van de herders

Na dit korte intermezzo versterken we de innerlijke mens om daarna als het Milaantoetje het Teatro alla Scala te bezichtigen. Voor € 7,- mag je niet veel verwachten, maar een blik in de theaterzaal kan dit toch wel vergoelijken. De uitgestalde bustes, boeken en schilderijen die we achteraf in het minimuseum te zien krijgen kunnen dat niet. Maar ons bezoek wordt helemaal een topper als ik een medewerker aanspreek die de affiches voor de komende optredens aan het ophangen is. Hij geeft ons stiekem de oude affiche met de vraag dit niet in de shop te zeggen, want daar moet je ze tegen fikse betaling kopen.  Zeg nu zelf, de waarde van mijn bib gaat met dit kleinood een stuk de hoogte in.

Scala
Scala

We koelen nog eventjes af in Parco Sempione waar een dolgedraaide drummer op zijn emmers en blikken de rust in dit park verstoort en ons doet vluchten naar een plaatselijke Irish pub. We klinken – neen voor deze ene keer niet met Guinness – maar met een glas Chianti op de toch weer interessante citytrip.

We kwamen hier moeilijk op gang, vermoedelijk omdat ons lieflijke Madrid nog na zinderde. Maar gaandeweg kon Milaan de vergelijking met Madrid doorstaan, maar op de eindbalans krijgen de Spanjolen toch een streepke voor.

Wat ons zeker zal bijblijven is de twee euro die we betaalden voor onze vlucht. Ook het eten is er niet duur, maar de wijnen en andere dranken compenseren dit ten volle.

Ik kon dit blogberichtje gisterenavond nog op de luchthaven van Milaan schrijven, maar het publiceren doen we vanuit Casa Hilderik.  Omstreeks middernacht zijn we gisterenavond thuisgekomen, maar nadat we nog klonken op onze prachtige reis, tikte het klokje twee uur. Diezelfde klok tikte vanmorgen om 7 uur opnieuw en dan sta je natuurlijk snel terug met je voeten op de grond.

Maar niet getreurd, volgende maand vallen we jullie weer lastig met ons volgend tapareisje en doen we onze opwachting in Burgberg, Beieren voor een weekje heuse sneeuwpret. Een geschenkje van de kinderen. De tapasreisjes bevallen ons wel, hoe meer dat ge daar van eet… hoe meer dat ge dat moogt.

We kregen ook nu weer vele berichtjes van mensen die onze reizen op de voet volgen en nemen hun verzoeken en tips ter harte. Zo krijgen we van vele vrienden en kennissen de aanbeveling om iets met onze blog te doen… een echt boek uitgeven. We slagen die aanmoedigingen niet in de wind en  zullen onze avonturen verzilveren in een bescheiden uitgave. Een titel hebben we al en fotomateriaal hebben we genoeg.

Iets om naar uit te kijken? Ik denk het wel. ‘Een reis rond de wereld in tachtig verhalen‘. Voor ons staat alvast een drukke periode van corrigeren en herschrijven voor de deur. Wanneer je dit kleinood mag verwachten… dat is een ander verhaal, we moeten er ondertussen ook voor zorgen dat we aan die tachtig verhalen geraken :-).

Deel onze weg

Een gedachte over “Een reis rond de wereld in tachtig verhalen”

  1. jammer………..
    de o zo lang verwachte foto : Erik op trappen van het Scala heb ik nog niet kunnen bewonderen (en ja de binnekant ziet er prachtig uit maar toch….- misschien komt hij nog 🙂 )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *