In de wolken

Foto’s: http://ierland.liekenspeeters.be

Omstreeks kwart voor acht staan we al gepakt en gezakt klaar in Kilquiggin, daar waar we ons gisteren lieten oppikken. We nemen afscheid van Helen en Noël van Ashfield House en zetten er onmiddellijk de pas in om de regen een beetje voor te blijven.

Vandaag staat er ongeveer 22 kilometer op het programma en we zouden graag rond 13 uur onze laatste etappe beëindigen.
Maar de weergoden spelen het spelletje alvast niet mee, we zijn nog geen halfuur vertrokken of de regen valt met bakken uit de lucht. We trekken nog snel onze poncho’s aan maar tegen dit weer is er niet veel opgewassen.

Laatste wandeldag van Kilquiggin naar Clonegal
Laatste wandeldag van Kilquiggin naar Clonegal

Van zodra we het dal verlaten, komen we echt in de wolken terecht en daar wacht de ‘God van de wind’ ons op en laat zijn tirbunes op volle kracht draaien. We zijn gelukkig een beetje beschermd door het bos maar de wind blaast zo hard dat het lijkt dat de wolken door het bos geblazen worden en ze als gesneden brood door de bomen, die als de messen dienen, er langs de andere kant uitkomen als voorgesneden (wolken) broodjes.

Een groot contrast met gisteren, maar ook dit moet je maar eens meegemaakt hebben. De bomen die hier met bosjes tegen de korst liggen, baren mij een beetje zorgen. Ze buigen vaak vervaarlijk over de weg, maar gelukkig houden deze houten reuzen het wel uit. Zodra we het hoogste punt voorbij zijn en terug de vallei induiken, neemt de wind af en hebben alleen nog af te rekenen met de regen die ons de rest van de wandeling gezelschap houdt… Wat eigenlijk een gemakkelijk wandelingetje had moeten worden, krijgt van slag het label zwaar tot zeer zwaar opgeplakt.

Hoe gek kan je zijn… dit zal mijn zus niet geweten hebben toen ze mij 55 jaar geleden als verjaardagsgeschenkje kreeg ;-). Dat ik niet op haar verjaardag (trouwens gelukkige verjaardag Greet) maar een dagje later het daglicht zag, kon haar pret niet drukken. Gelukkig voor haar heeft ze al haar geschenkjes niet meegenomen toen ze trouwde.

Uiteindelijk komen we maar een kwartiertje later op ons eindpunt aan dan voorzien, maar dit is vooral dankzij de vele asfaltbaantjes die de laatste etappe rijk is en ons gemiddelde naar omhoog trekt. De koude regen die onze spieren afkoelt zorgt toch wel voor de nodige spierpijn.

De eindmeet ligt in Clonegal, dat ook af en toe als startpunt van de Wicklow Way wordt gebruikt. Wij zouden dit toch ten stelligste afraden… maar goed dat moet iedereen natuurlijk voor zichzelf uitmaken. We nemen afscheid van Johnny, het gele mannetje dat ons zeven dagen feilloos door de Wicklow Mountains loodste de afgelopen zeven dagen.

De echte koude douche komt er als blijkt dat er geen enkele pub open is, door de strengere alcoholcontroles drogen de pubs hier letterlijk uit en doen pas hun deuren vanaf ’s avonds open (“wetten die in België gemaakt zijn”, zegt de winkeldame ;-)). Wij kunnen gelukkig in dat winkeltje terecht waar ik wat warms kan aantrekken en kunnen bellen naar onze B&B in Bunclody. Liz, onze nieuwe gastvrouw komt ons daar afhalen.

Onze spieren zijn door de kou en de regen verkrampt maar een warme douche doet wonderen. Door het slechte weer gaat de euforie een klein beetje verloren, maar als we ’s avonds opgewarmd, van Bacchus’ rijkdom genieten komt eindelijk het besef en zou ik er zowaar emotioneel van worden.

Niet alleen brengt onze gastvrouw ons naar de kroeg, maar de eigenaar van de bar brengt ons ’s avonds terug naar huis. Geweldige gasten die Ieren.
Morgenvroeg zakken we terug af naar Dublin waar nog enkele bezienswaardigheden de revue zullen passeren.

Onze eindbalans:
Afgelegde kilometers: 142,5
Klimmeters 4577 meters
Tijd gewandeld: 41 uren 37 min
bewogen gemiddelde 4 km/uur

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *