Snorrencontest in Tromso

Gisteravond hebben we  een foto genomen rond middernacht terwijl de zon the battle met de wolken begint te winnen (zie hieronder). Ook het slapen met het masker en de oortjes begint ondertussen goed te lukken.

Middernachtzon
Middernachtzon

 

 

 

 

We hoeven onze kleine rolluiken van de tent niet te openen om te zien dat de zon van de partij is. Het Tromsofjord baadt onder een staalblauwe hemel en laat de achterliggende besneeuwde toppen meespelen in een prentje dat als het een film moest zijn, in aanmerking zou komen voor een Oscar. We wachten niet tot de uitreiking van de denkbeeldige film, maar spelen de rest van de dag antagonist, in het zonovergoten Tromso.

De campingdame stelt voor dat we pas de bus zouden nemen om 10 uur, omdat de meeste bezienswaardigheden pas rond die tijd opengaan. De afstand tot Tromso is 20 km en met de bus is het bijna een uur rijden. We slaan haar goedbedoelde raad in de wind en nemen al de bus omstreeks halfacht. Gelukkig zijn we goed op tijd aan de halte, want hij is tien minuten te vroeg en wacht niet op mensen die op tijd komen.

Als we in Tromso aankomen slaapt de stad nog, maar niets zo leuk om een stad te zien ontwaken. We maken een oriënteringswandeling door de leuk ogende stad, we genieten van een koffiekoek en koffie op het leuke Stortorget plein en geven de langslapers de tijd om ons in te halen en de stad om te toveren tot een levendige, bruisende, symphatieke stad. De naam die ze hun stad zelf graag geven ‘ Parijs van het noorden’, is inderdaad wat hoog gegrepen, maar met al zijn leuke musea krijgt het van ons alvast een schouderklopje en mag het voor mijn part omgedoopt worden tot culturele hoofdstad van het noorden 😉

Tromso haven
Tromso haven

 

 

 

 

Het beroept zich ook op de aanwezigheid van de enige houten kathedraal van het land (in de Lofoten in Svolvaer, durven ze hun houten kerk, tweede grootste kathedraal noemen maar met die titel lopen de katholieken daar toch een beetje naast hun schoenen). We moeten er drie keer langs alvorens hij open is, katholieken hebben zich hier in slaap laten wiegen en geraken blijkbaar moeilijk uit hun bed ;-).
In de meeste kerken hangt er een schip, of iets dat naar een schip verwijst, omhoog en dit is bedoeld als talisman voor de zeelieden.

En alsof één kathedraal niet genoeg is, kan je hier nog een tweede, veel modernere versie bewonderen, ‘de Arctische kathedraal’ die aan de andere kant van de stad ligt. Ook deze versie heeft zijn hangend schip in de vorm van een pijporgel (als je het uit de juiste hoek bekijkt).

Arctische kathedraal
Arctische kathedraal

Tromso-53

 

 

 

 

 

We brengen de rest van de voormiddag door in het Polarismuseet, een interessant museum, maar niet voor doetjes want de geschiedenis van de whale en- sealhunters is nogal een bloederige geweest. Na deze nogal heftige nalatenschap brengen we nog een bezoek aan zo’n sealhunterschip wat verderop in de haven, dat mee in combinatie zit van het ticket dat we kochten (€ 8,- p/p). Ook het universiteitsmuseum is hier inbegrepen, maar dat bevindt zich iets te ver buiten het centrum en we laten dit dan ook voor wat het is. Het schip de Polstjerna van de meedogenloze kapitein is wel interessant, maar de bloederige geschiedenis doet mij af en toe toch huiveren. Vroeger was het natuurlijk een struggle for survival.

Hierna dompelen we ons nog onder in Polaria (niet te verwarren met museum hierboven Polarismuseet), waar de aurora borealis, zeer aanschouwelijk wordt voorgesteld en uitgelegd. De filmtechnieken die ze hier gebruiken met 5 camera’s, projecteren een halve cirkel beeld. Dit is indrukwekkend, maar vooral duizelingwekkend. Je hersenen worden hier blijkbaar op het verkeerde been gezet met het gevolg dat je hier letterlijk duizelig van wordt. Ook de fauna en flora van het arctisch gebied wordt hier onder de loep genomen.

Snormans
Snormans

 

 

 

 

Zeehonden worden hier in een groot aquarium bestudeerd en tijdens het voederuurtje komen een aantal gelijkenissen boven;-) Spiegeltje, spiegeltje aan de wand wie heeft de dikste van heel het land?

Hierna wandelen we over één van de twee bruggen die Tromso rijk is, een kilometer lange brug op zeer grote hoogte. Met de duizeling van het vorig museum nog in de benen, is dit geen cocktail voor mensen met hoogtevrees. Onverschrokken als we zijn, wagen we de oversteek, maar ik laat Hilde toch de buitenkant van de brug nemen en ben maar al te blij als we terug vaste grond onder de voet hebben.

Brug naar Tromso
Brug naar Tromso

 

 

 

 

Morgen spreiden we ons bedje weer wat kilometers hoger en wagen ons aan een route met weer wat ferrygeweld.

Foto’s Tromso 2

Deel onze weg

Een gedachte over “Snorrencontest in Tromso”

  1. Hi hilderik! Wat een schitterende reis toch weer! Spreekt echt tot de verbeelding! Na de lange kantoorwerk heb ik me vandaag in een park gezet en jullie blog als passende lectuur in een ruk uitgelezen! Gelukkig vertrek ik ma zelf naar Edinburgh want anders zou het toch kriebelen ze! En die foto van je collega snorremans, zalig! Wanneer jullie terug zijn moeten we zeker eens afspreken, ben benieuwd om de verhalen in real life te horen! En wie weten doen we welleens hetzelfde met onze camper? 😉 tot gauw en nog veel plezier!!
    Maya

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *