Tutu of gene tutu

Foto’s
Video
Polarsteps

Shirokorechenskoye Kladbishsch

Dit is zoveel als het kerkhof van Jekaterinburg. Père Lachaise in Parijs , het monumentale kerkhof in Milaan, de begraafplaats in Jeruzalem, tot de verbrandingen op de Ganges, ieder plaats herdenkt op zijn manier zijn doden en heeft zo zijn eigenaardigheden. Dit kerkhof munt toch wel uit door zijn speciale omgeving. De graven liggen in een vrij dicht begroeid bos, wat het toch iets extra geeft. De protserige graven van de maffiabazen, alsof ze hun status na hun dood nog hoog willen houden, geven het geheel iets onrealistisch. De wind die de kruinen van de bomen in beweging zet en de bladeren orkestreert tot een zachte fluistering, is alsof de doden nog snel wat boodschappen willen doorgeven.

We lopen alleen in dit immense bos met zijn kriskras door elkaar gesmeten weggetjes, het is alsof het bos je wil opslorpen in zijn ‘eindigheid’. Het heeft iets akeligs. Ieder takje dat breekt doet je opschrikken, alsof een grafsteen het begeeft en zijn inwoners terug naar het aardse bestaan willen overstappen.
Als de doodgravers gewapend met hun bezem de bladeren tot zwijgen aanmanen en ze op een hoop keren, is het tijd om op te krassen en de bewoners van dit bos hun rust terug te geven.

Shirokorechenskoye Kladbishsch - kerkhof
Shirokorechenskoye Kladbishsch

Nog onder de indruk van deze bijzondere plek, nemen we een bus terug naar het centrum. Het busje zit afgeladen vol, maar voor twee gekke toeristen vinden ze nog een plaatsje. Het doet een beetje denken aan de overvolle treinen in India, maar vermoedelijk door mijn jeugdige leeftijd of mijn hoge aaibaarheidsgraad mag ik naast de chauffeur plaatsnemen, Hilde krijgt een zitje op de eerste bank, en de rest van de reizigers mogen in lepeltjeshouding het ritje uitzitten.

Boris

Na dit klefferig ritje…voor de rest dan toch.. gaan we op zoek naar het punt tussen Azië en Europa maar moeten onverrichter zake terugkeren. We vragen ettelijke keren aan voorbijgangers waar het zich bevindt, maar niemand kan ons helpen. Ook als we het punt op de kaart aanduiden waar het monument staat, lijkt het alsof we een plaats op de maan aan het zoeken zijn.

We laten dit geografisch grensgevalletje voor wat het is en togen naar het Boris Jeltsin centrum. Een prachtig gebouw waar er heel wat te beleven valt. Het museum gewijd aan de eerste Russische president is een pareltje. De Russen weten verdraaid goed hoe ze een museum in elkaar moeten steken. Een interactieve opbouw raast door het leven van deze in het westen misschien toch wel miskend staatsman. Een aantal miskleunen niet te na gesproken toch wel een man die mee de ommekeer in Rusland wist te bewerkstelligen en mee verantwoordelijk was voor de markteconomie die het tegenwoordig heeft.

Jeltsin Museum
Jeltsin Museum

We pikken nog een tentoonstelling mee van een of andere fotograaf-kunstenaar die met 70.000 foto’s een filmpje maakte waarvan ik nog altijd op zoek ben naar de betekenis. Zal die waarschijnlijk ook nooit vinden.

Jeltsin Center
Jeltsin Center

Mijn eerste keer

Ondertussen is het al een heel stuk voorbij hoognoen en tegen de tijd dat we middageten is het bijna tijd om ons op te maken voor de kers op de taart vandaag. Prokofievs Romeo en Julia uitgevoerd door het Ural balletensemble.

De eerste keer in mijn leven dat we naar ballet gaan kijken en de oorzaak hiervan ligt waarschijnlijk aan het feit dat ik vroeger zelf ‘verplicht’ ballet heb gedaan in mijn passage in het conservatorium in Antwerpen. Ik weet dat het volgende niet van uw netvliezen kan weggebrand worden, maar ik heb, niet in een tutu uiteraard, maar wel in een nauwsluitend (een ballenknijper zoals ze bij ons zeggen) een aplomb aan de Barre geoefend. Een grand écart heeft er nooit ingezeten, net zo min als een carrière als solist. Maar de ‘ruimteleer van Laban’ is mij bij madame Champagne toch altijd bijgebleven. Als het mens nog leeft vrees ik dat ze nog regelmatig nachtmerries heeft van mijn passage in haar lessen.

Wat er ook van zij, de voorstelling van vanavond was betoverend. Dit vraagt, wat zeg ik ‘ROEPT’ naar meer. Ah, zo schoon joh… Ik ken Romeo en Julia natuurlijk op mijn duimpje, van theater, de cinema en de opera, maar dit: hoe het Ural ballet ensemble de Capulets en de Montagues van de hand van Shakespeare, het mooiste liefdesverhaal ooit, afleveren is zonder woorden en dat alles op de meesterlijke muziek van Prokofiev. Hier geniet ik nog dagen van.

Naar de andere kant van Rusland

Dat de Uber die ons naar de andere kant van Rusland wil brengen en wij dit gelukkig tijdig in het snotje hadden kan deze avond niet vergallen. Dat ons avondeten hierdoor vervangen wordt door een zak chips is een bijkomstigheid.

Deel onze weg

2 gedachten over “Tutu of gene tutu”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *