To travel is to discover that everyone is wrong about other countries

Foto’s

“Tourist don’t know where they’ve been, travelers don’t know where they’re going”. Paul Theroux

Het treinstation in Shanghai waar we inchecken is zowaar groter dan de meeste luchthavens die ik ken. De ene na de andere HST vertrekt hier uit Shanghai naar allerlei bestemmingen. Zoveel HST’eetjes naast mekaar zie je niet gauw. Benieuwd of hij inderdaad zijn beloofde 300 km/uur zal halen.

We mogen 15 minuten voor vertrek aan boord, en als we goed en wel zijn geïnstalleerd gaan de deuren dicht en begint onze supersnelle tocht naar Beijing. 1500 km overbruggen in 5 uur. Het is zo ongeveer van Brussel naar de Côte d’Azur in vijf uurtjes.

Ik probeer mijn gps aan de praat te krijgen, maar de ramen zijn vermoedelijk gelaagd en dat laat moeilijk gps signalen door. Maar vooraan ieder rijtuig staat te lezen welke snelheid de trein haalt, en inderdaad… we zijn nog maar goed weg of het metertje haalt al 300. Hij haalt bij momenten zelfs 310 km/uur. Het is alsof je op de rug van een kogel zit, maar dan veel comfortabeler.

 HST Shanghai - Beijing

Er is ook een restauratiewagen aan en daar doet iedereen zich te goed aan noedels en soepjes en dan kan het slurp- en smekfestival beginnen. Iedereen neemt zijn eten mee naar zijn zitje. China is een geweldig land met prachtige landschappen en met ongelofelijk vriendelijke mensen; zeer behulpzaam, al wat je wil … maar waar we ons blijven aan ergeren:

  • de meest kokette dame verandert in een wolf als haar noedeltjes voor haar worden neergezet
  • de meest voorname heer transformeert in een schrokkige hond, blik op oneindig, hoektanden bloot… blijf van mijn soepie
  • zodra dit overheerlijke menu is verorberd, staat men recht nog nakauwend en smekkend, en voor men aan de deur is moet de eerste rochel al tussen de tanden uit het diepste van de ziel omhooggehaald zijn om zijn toevlucht gezocht te hebben op de vloer, waar iedereen naar believen zijn servetten en rochels deponeert en waar er gelukkig onmiddellijk een hulpje met vuilblik en veger alle sporen komt wissen.

Toch, laat dit je niet weerhouden om naar China te gaan. Hilde heeft er iets minder last van dan ik, maar ik heb last van geluidspolutie, zelfs iemand die in mijn buurt een appel eet maakt me kittelorig ;-)) dus ligt het voor een groot deel aan mij.

Een tweede onmogelijke eigenschap is het ongeduld van Chinese reizigers, zowel op metro, trein, vliegtuig. Ze staan allemaal zo hevig en gefocust dat ze persé eerst willen instappen alvorens ze de reizigers die willen uitstappen de kans geven het voertuig te verlaten. Met als gevolg duw en trekpartijen.

En dan als laatste, waar Hilde het dan iets moeilijker mee had en ik absoluut niet ;-)… het gapen en staren. Ze bekijken ons van top tot teen alsof we buitenaardse wezens zijn. Vaak nemen ze foto’s, meestal in het geniep (denken ze ;-)), maar soms vragen ze het wel omdat er iemand van de familie mee op de foto wil. We leken wel even supersterren. We schatten dat er in die maand meer foto’s van ons genomen zijn, dan dat wij zelf foto’s hebben genomen van China. ( ongeveer drieduizend)

Rond drie uur komen we aan in Beijing, vijf minuten voor voorziene tijd. We mogen onze bagage droppen in het hostel Alborada, waar we bij het begin van onze reis in Beijing hebben gelogeerd. Daar worden we als goeie vrienden ontvangen. We mogen onze rugzakken hier zo lang laten staan als we willen, maar spreken af dat we ze rond 8 uur komen oppikken.

We genieten nog enkele uren van Beijing en spotten voor de derde keer het Tian’anmen plein, maar ook deze keer laten we het Mausoleum van Mao links liggen. We zagen ome Ho al in Ho Chi Minh maar deze rakker was me toch iets té links. Nochtans komen er nog dagelijks duizenden Chinezen hun eer betuigen… maar ja wij zijn dan ook geen Chinezen hé ;-)

Tian'an men

We duiken Peking in zonder kaart. Eens we een stad kennen, trekken we onze plan zonder kaart. Een stad moet je lezen en zodra je enkele assen van de stad kent, heb je alleen een plannetje van de metro nodig en daar hebben we onze leuke Danie en E10-app voor.

Na wat gekissebis over de exacte prijs van onze kleine aandenkens met de lokale handelaar, is het stilaan tijd om onze rugzakken op te halen en richting luchthaven af te zakken. Ons vliegtuig vertrekt om halfdrie ’s nachts en we hopen nog wat te douchen (wat uiteindelijk niet lukt, of we moesten terug naar het dichtstbijzijnde airporthotel). Het eerste halfuur van de vlucht is zo turbulent dat zelfs de airhostessen door de piloot aangemaand worden onmiddellijk te gaan zitten. Maar de rest van de twee vluchten verlopen zo gemoedelijk, dat ik vanaf Abu Dhabi zelfs kan slapen. Dit ligt vooral aan het feit dat er zo weinig volk op het vliegtuig zit zodat ik mij languit op de vier middelste zetels kan uitstrekken.

Voor het laatste wapenfeit zorgt de bagageafhandeling. Voor het eerst krijgen we in Peking op onze rugzakken een sticker opgeplakt dat deze met prioriteit en de nodige egards moeten behandeld worden… Ik denk dat ze onze rugzakken zodanig hebben willen verwennen dat ze er wat meer tijd voor nodig hadden in Abu Dhabi… met als gevolg geen rugzakken in Zaventem.

Enfin, na het nodige papierwerk hebben ze ons beloofd dat ze vandaag tot bij ons thuis worden gebracht.

We worden afgehaald door onze Jenthe en als we thuiskomen is ons Merel door het dolle heen dat bonnie en bompie terug zijn. De grotere loebassen zijn natuurlijk ook content, maar hun feesthal in de Groenstraat wordt bij deze terug omgetoverd naar een gewoon huisje ;-)).

’s Avonds kunnen we met alle kinderen genieten van de eerste mosseltjes, en zijn er heel wat verhalen te vertellen over Afghanistan, de rapporten, China en de nieuwe werkaanbiedingen ;-).

Onze leuze ‘de weg is onze bestemming’ is nog steeds van kracht, maar als de neuzen naar huis staan, zijn we toch blij dat we thuis zijn en in onze bib de volgende reis kunnen voorbereiden.

Ik hoop dat jullie genoten hebben van onze fontonten in China en hopen dat als dat inderdaad zo is, jullie een klein berichtje achterlaten op onze blog, met eventueel wat commentaar waar we volgende keer misschien iets meer rekening mee moeten houden. Indien je dat liever doet, mag het ook in een privéberichtje.

Alvast bedankt voor de leuke reacties die voor ons vaak een hart onder de riem waren en een stimulans om onze blog verder te zetten.

Oh en onze volgende reis… Weet je? Geef eens wat leuke ideetjes ;-)

“To travel is to discover that everyone is wrong about other countries”. Aldous Huxley

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *