This is Ireland

Definitie van masochisme: jezelf pijn doen en het nog leuk vinden ook…. oftewel walking de Wicklow Way. Laat het dan uitgegrekend onze huwelijksverjaardag zijn vandaag en bovendien Hilde’s verjaardag. Ik hoor je al denken … hoe zot kunt ge zijn… wel ik geef toe en lichte vorm van zot zijn is aangewezen. Maar… hetgeen we tot hiertoe gezien hebben kent zijn gelijke niet. OK de West Highland Way in Schotland is misschien iets spectaculairder, maar hier heb je bovendien het gevoel dat je ongelofelijk welkom bent. We mochten het al ervaren als we de West Way in West-Ierland  liepen, maar dit bevestigt toch maar weer hoe gastvrij en vriendelijk dit volkje is.

Ons madame in de jeugdherberg vanmorgen zorgt dat we een half uur vroeger ons ontbijt kunnen nuttigen, maar uiteindelijk vertrekken we toch nog een kwartier later dan gisteren. Vandaag liggen er 18 kilometer klaar om geconsumeerd te worden, maar uiteindelijk zullen het er 22 worden. (neen we zijn niet verloren gelopen, maar onze B&B ligt een eindje van de Wicklow Way.)

Ik begin de dag zoals ik hem zal eindigen met een serieuze uitschuiver. Een stijle afdaling nemen en tegelijkertijd gegevens op je GPS checken kan tot ernstig letsel leiden. Gelukkig kom ik er beide keren met de schrik en een lachsalvo van Hilde vanaf 😉

De beloofde 500 klimmeters zijn er uiteindelijk bijna 900.  Wij vragen ons af hoe die bij het drukken van het Wicklow Way boekje gemeten zijn. Onze gps is een Garmin en die heeft ons in het verleden al getoond dat die accuraat is. Enfin we krijgen hierdoor meer om van te genieten vandaag.

We passeren het punt waarvan wordt gezegd dat dit het mooiste viewpoint is van Ierland, en bovendien krijgt de geestelijke vader van de Wicklow Way hier zijn herdenkingssteen. Beneden zien we het Lough Tay, waar de Guinness-family een mansion heeft. Een Ierse madame weet ons te vertellen dat dit miljoenen optrekje ‘the place to be’ was van Michael Jackson. Zodra wij uit het wolkendek komen dat ons boven Mount Djouce in de ban hield, snijdt de zon het wolkendek aan flarden en schotelt ons een panorama voor waar menig levend wezen een koninkrijk voor over zou hebben.

De weersverwachtingen die we in Dublin van een buschauffeur kregen kloppen absoluut niet; Wij lopen een ganse dag in een hemdje rond en we  krijgen geen druppel regen te slikken.

Het was een buitengewone wandeling met veel afwisseling maar ik geef riddelijk toe dat de extra kilometers naar onze B&B de spreekwoordelijke loodjes alle eer aan doet.

Ons stulpje voor vannacht is er eentje om ‘u’ tegen te zeggen, we besluiten om hier zelfs te dineren en ook dat was en voltreffer. Het houtvuur en de Irish coffee later op de avond maken van deze ‘anniversaries’ een onvergetelijke dag.

Morgen krijgen we een lichtere wandeling voor de voeten geschoven, maar het weer en de staat van de weg kunnen van een makie een hel maken in de bergen.

Onze foto’s vind je terug onder volgende link: http://ierland.liekenspeeters.be

Zaterdag 15/11: 20,4km – 700 hoogtemeters – 6 uur gewandeld

Zondag 16/11: 22km – 860 hoogtemeters – 7 uur gewandeld

Deel onze weg

2 gedachten over “This is Ireland”

  1. Vooral het laatste deel van jullie dag spreekt me aan !

    Alvast nog proficiat met jullie huwelijksverjaardag en nog een late verjaardagsknuffel voor Hilde

    Groetjes

    Ann

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *