The place to be

Foto’s
Video
Polarsteps

Russische koffie

We zitten nog eventjes in Jekaterinburg, we maken nog een wandeling via de voetgangersstraat naar het plein van 1905, we treuzelen wat in een plaatselijke mall, waar de meeste blaffeturen nog hun snaveltjes toe hebben. We stoppen bij onze favoriete koffieshop en doen ons tegoed aan snuisterijen overgoten met heerlijke Russische koffie. Tegen de tijd dat de koffie genoeg is afgekoeld om achterover te kappen, slurpen we hem binnen en kramen we op om terug richting hotel te stevenen en onze rugzakken te pakken voor onze volgende bestemming: Perm.

Onze favoriete hotelbediende belt een taxi voor ons en zorgt er voor dat we gepast geld bij hebben om onze taxi te betalen. Hij langt hiervoor 10 roebel uit zijn eigen zak. Hij wijst kordaat het briefje van vijftig af dat ik hem hiervoor in de plaats wil geven.
Wij hebben in het westen echt wel een verkeerd beeld van de Russische federatie. Zoveel vriendschap, zoveel openheid.

Lagere klasse

In het station verorberen we als middagmaal nog snel een Camembert die we gisteren hebben gekocht. De geur dat dit beestje loslaat is niet om vrij te laten op de trein, want dan kan het goed zijn dat ze het hele treinstel evacueren.

Voor deze korte rit hebben we een derde klasse gereserveerd, gelukkig hoeven we hier geen vierentwintig uur op door te brengen. De mensen zijn weerom heel vriendelijk en gedienstig, iedereen helpt iedereen om op zijn plaats te geraken. Twee jonge gasten die duidelijk op stap geweest zijn in Jekaterinburg installeren onmiddellijk boven ons en geven een snurk weg tot in Perm. Een lieve oudere dame die van de gangzetels gebruik maakt, ontmanteld haar kabas en tovert hieruit een heel buffet waar ze een groot gedeelte van de rit van geniet alsof het een driesterren restaurant betreft.

Vlokken

Als we in Perm aankomen zijn de weergoden ons niet echt goed gezind en plagen ons met een mengeling van vlokken en hagelbollen. Na wat over en weer gepalaver in Perm station vinden we eindelijk een taxi, waarvan de chauffeuse na deze rit een klak rijker is.

Hilde regelt onderweg een afspraak met een chauffeur om morgen naar ‘Perm 36’ te gaan. Dit is de enige echte Goelag die nog te bezoeken is. De rest is blijkbaar afgebroken of verdwenen door de tand des tijds. Degene die we in Olkhon Island zagen waren overblijfselen die niet echt te bezoeken waren.

The green line or the red line

Vanmorgen hebben we weer keuze tussen twee lijnen die de stad doorkruisen langs de bezienswaardigheden. We kiezen vandaag voor de kortste (rode lijn) want om 11 uur worden we verwacht voor onze toer naar de goelag.

De rode lijn die de stad doorkruist is, de lijn via bezienswaardigheden met een groot love story-gehalte. Iedere stop vertelt ons over het liefdesverhaal van bekende en voor ons iets minder bekende Russische grootheden die daar ooit hebben gewoond. Enkele waaronder niet het minst Tsjechov vragen natuurlijk iets meer aandacht. Tsjechov jullie welgekende auteur van onder andere stukken waar ik zelf ooit in meespeelde (De Meeuw en De drie zusters, Oom Wanja).

Vijand nummer één

Enfin, we moeten ons nog reppen om bijtijds terug in het hotel te zijn waar ‘Azat’ een sympathieke Armeniër ons opwacht om ons te gidsen in het 120 kilometer verder gelegen Goelag 36. De sneeuwstormen onderweg geven al een goede indicatie van de omstandigheden waarin de veroordeelden hier hun gevangenschap moesten ondergaan.

Gulag 36 - Perm
Gulag 36 – Perm

Al de goelag’s zijn afgebroken omdat ze niet meer nodig waren, Goelag 36 overleefde deze uitroeiing omdat hier later in de jaren tachtig een gevangenis werd aangebouwd waar politieke gevangenen, dissidenten, intelligentsia en andere subversieve elementen die toentertijd het regime ook maar enigszins bekritiseerden werden naartoe gebracht. Het is koud en de omstandigheden waarin de gevangenen doorbrachten moet zowat gelijkaardig geweest zijn. De zomers duren hier vier maanden en gaan van zomer zowaar dit jaar onmiddellijk over naar winter. In de zomer eten de muggen je zowaar op en in de winter is de barre koude vijand nummer één.

Gulag 36 - Perm
Gulag 36 – Perm

Het deel van de politieke gevangenen en de Goelag’s zijn elkaar waard. De boeken die ik van Solzjenitsyn heb gelezen, die misschien wel de trigger waren om deze plek te bezoeken, blijken volgens onze gids een beetje van de pot gerukt. In ieder geval de omstandigheden waarin zowel de politieke vluchtelingen in de jaren 1980 als de veroordeelden onder het Stalin regime hier verbleven, was geen wandeling in het park.

We zijn van elf uur tot vijf uur ’s avonds onderweg en we komen veel te weten over het leven in Rusland. Azat, die hier pas acht jaar geleden in Rusland landde en de taal blijkbaar perfect beheerst, trouwens zijn eindwerk van de Unif hier verdedigde, is een spraakwaterval die even benieuwd als vrijgevig is met verhalen over het huidige Rusland. Wij slaan in het westen vaak de bal mis als het over de Russen gaat, zoveel is zeker.

Smokey dog

We vragen aan onze geweldig gids Azat om ons ergens in Perm te droppen waar we een apero’ke kunnen drinken in een plaatselijke kroeg. Hij dropt ons aan een kroeg ‘The Smokey dog’. We nemen afscheid van weerom iemand die het reizen zin geeft.

We zitten nog niet goed neer in de kroeg of we worden aangesproken door een andere sympathieke Rus met een goede kennis van het Engels. We nodigen hem uit aan onze tafel en trakteren hem op een biertje. Meer is er niet nodig om nog meer te weten te komen, over dit voor ons in het westen toch vaak in mystiek gehulde land.

Als dan nog blijkt dat hij een muzikant, zanger-gitarist is, hoef ik natuurlijk niets meer te zeggen. Vrienden van vrienden zijn onze vrienden en uiteindelijk hebben we een leuke babbel met de helft van de kroeg, die misschien wat verwonderd zijn wat twee eenzame Belgen in dit (tot nu toe voor ons) godvergeten gat komen zoeken. Maar geloof ons, niets is minder waar: Perm maak er een voldoende lange stop, deze stad is het waard. Dit blijkt ook weerom een theater, opera, ballet en kunststad te zijn. Wij zijn hier echter slechts op blitzbezoek.

Gouden vocht

Als we vertrekken nemen we afscheid van Misha die we precies al jaren kennen en krijgen we bij het buitengaan enkele lokaal gestookte bieren van een andere Rus die net een toer in België achter de rug heeft en eindeloos respect heeft voor ons gouden vocht. De biertjes die we kregen zullen hun geheimen prijsgeven op onze volgende treinrit naar…

Deel onze weg

2 gedachten over “The place to be”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *