The Ghan

Foto’s

Vandaag vertrekken we met de trein ‘The Ghan’ van Alice Springs naar Adelaide. Deze lijn is een voormalige handelsroute die de Afghanen gebruikten om goederen naar het zuiden van Australië te vervoeren door middel van kamelen. In de jaren negentig werd de lijn, dan al spoorlijn J, nog helemaal vernieuwd.

We nemen wegens de verschroeiende hitte een taxi van ons hotel naar het station, het is maar een goeie drie kilometer en AUD 11, maar we zijn nogal zwaar beladen mede omdat we zelf wat eten meenemen omdat het op dat treintje wel eens pokkeduur zou kunnen zijn.

We komen in het station aan rond halfelf en onze trein die uit Darwin komt loopt het station binnen. Daarmee weten ineens dat de trein al de nodige vertraging heeft. Voor de reizigers die in Alice Springs afstappen roepen ze af dat het momenteel 41° C is… daarmee weten we dat ook ineens. Het voelt inderdaad alsof ze constant met een haardroger op je gezicht blazen. (In Uluru is het nog een graadje warmer)

We checken onze bagage in en wachten ongeduldig het sein af dat we onze plaatsen mogen innemen. In eerste instantie denk ik dat we met niet veel volk op de trein zullen zitten maar mijn woorden zijn niet koud of ze smijten daar nog enkele busladingen binnen. Je ziet zo welke passagiers mee deel zullen uitmaken van onze wagon. Wij zitten namelijk in de red-klasse, dit is de wagon met gewone ligstoelen waar ze de backpackers in onderbrengen. Je kan dit echter alleen op vertoon van je jeugdherbergkaart. Voor wat die toch niet allemaal goed is hé.. Dan heb je nog een red-sleepers, die krijgen een compartiment met twee bedden, dan heb je nog de Gold-klasse die krijgen een restaurant à la carte… en dan heb je nog de premium klasse, waar maar één reiziger voor blijkt zijn… wat die allemaal krijgt hebben we het raden naar maar dat zal niet min zijn. Nu ja ons ticket kost AUD 150,- per persoon, een premium betaald AUD 7000 voor dezelfde afstand.

Rond twaalf uur dertig mogen we eindelijk naar onze wagon, de onze blijkt helemaal vooraan te zijn en dat is niet min hoor, de trein heeft niet minder dan 32 wagons, en dat geeft een lengte van 800meter trein… bangelijk toch.

De dames die achter ons zitten zijn niet tevreden over hun plaats en zoeken hun onderkomen in een ander treinstel, wat maakt dat wij onze stoelen 180° kunnen draaien en we daarmee ineens een comfortabele vierzit hebben. Wij wentelen ons met genoegen in deze onverwachte luxe en genieten met volle teugen van de panoramische ramen en turen de horizon af op zoek naar onze tweede kangoeroe.

De tijd vliegt en voor we het weten zitten we in Zuid-Australië, na New South Wales, Queensland en Northern Territory onze vierde staat. We moeten ook het uur weer een uur verder draaien, waardoor het verschil met België oploopt tot 9u30 minuten. Enfin we krijgen waar voor ons geld, we staan precies op een trilplaat 😉

De nacht valt in, ik versier een flesje wijn, en met mijn netboekje op mijn schoot terwijl ik dit verslagje tijp waan ik mij protagonist in een treinverhaal van Paul Theroux (niet die van TV maar de schrijver van treinreizen).

Dit is in ieder geval een huwelijksverjaardag om nooit te vergeten. Bovendien mag ik Hilde trakteren op een stevig Australisch ontbijt voor haar verjaardag.

Gepost vanop The Ghan, ergens tussen Alice Springs en Adelaide.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *