Tagarchief: Varanasi

De trein der traagheid

Foto’s Treinreis naar  Khajuraho

  Jitendra

Na het ontbijt, waar we even worden opgeschrikt door een bende bavianen die achter elkaar jagen op het dak hetgeen op die ijzeren golfplaten een geluid van jewelste geeft, pakken we onze spullen in en maken ons klaar om te vertrekken. Jitendra, de man van het hostel, heeft voor ons een trein geregeld tot in Satna. Daar komen ze ons oppikken en rijden we de laatste 125 kilometer met de auto.

Tot onze grote verbazing geraken onze rugzakken moeiteloos samen met ons in de tuktuk die ons eerst naar het treinstation zal brengen. De tuktuk-rit kost ons 120 INR (Indiase Roepie) daarboven komt de prijs van onze trein: 1600 INR en het laatste stuk van de taxi zal ons 2500 INR kosten. In totaal geven we vandaag dus 4220 roepie uit voor onze verplaatsing naar het 500 kilometer verder gelegen Khajuraho, zowat € 56,- voor twee personen. We hadden ook nog de optie om dit met het vliegtuig of heel de weg met de taxi te overbruggen, maar dan hadden we een veelvoud betaald. De rechtstreekse trein naar Khajuraho is volzet.

We hebben een budget van € 100,- per dag voorzien, maar tot nu moeten we moeite doen om aan dertig euro te geraken, voor twee personen, slapen inbegrepen. Dus als ik dit bedrag van onze verplaatsingen meetel blijven we nog ruimschoots onder ons voorziene budget.

Afscheid van Varanasi

We nemen afscheid van Varanasi dat een diepe indruk heeft achtergelaten en voor de rest van ons dagen zal nazinderen. We hebben al veel steden gezien maar dit slaat toch wel alles. De intensiteit is van een andere orde zowel wat de kleuren, de geuren, de mensen, het eten, het verkeer betreft. Het gezelschap van buffels, honden, koeien, varkens en apen die samen met de miljoenen mensen de straat delen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

We moeten hier ook niet onnozel over doen, al die prachtige indrukken en belevenissen gaan hier spijtig genoeg gepaard met een miserie die hier van een andere orde is. Mensen die verminkt over de straat kruipen, bedelend hun kroes voor zich uit duwend. Moeders die met hun kinderen, gehavend en vuil om een aalmoes komen smeken. Kleine kinderen die zichtbaar op de dool zijn en het geld uit je zakken zouden komen halen. Het vuil dat overal rondslingert. Het wordt wel dagelijks opgeruimd, maar tegen de tijd dat het laatste hoopje is opgeruimd, ligt er al een nieuwe vuilnisbelt achter de rug van de ruimdienst.

De mensen zelf zijn echter ongelofelijk optimistisch, zij geloven dat het gaat veranderen en zal veranderen, en dan heb ik het nog niet over de echte schoonheid. De vrouwen zijn hier echt prachtig, die zwarte haren en getaande huid en grote ogen. Hilde bevestigt dit volmondig wat de mannen betreft.

Treinmiserie

De trein heeft anderhalf uur vertraging, maar we blijven er rustig onder. We moeten ons al vaak genoeg opwinden wat de Belgische treinmiserie betreft. Bovendien hebben wij absoluut geen klagen. Toeristen krijgen een aparte lounge waar ze in alle comfort kunnen wachten. En ook in deze comfortabele lounge hangen de sloten aan de buitenkant van de WC-deuren, een eigenaardigheidje dat ook in het hostel het geval was…

Treinmiserie
Treinmiserie

Terwijl we op het perron zitten te wachten komt een kuisploeg met de bezem langs, de eerste ploeg veegt alles op de treinsporen, een tweede ploeg veegt de treinsporen proper door het vuil in een goot te vegen waar het vuil wordt meegevoerd door de stroming van het water. We vermoeden dat het vuil op die manier in de Ganges geraakt en op die manier toch voor een proper treinstation zorgt.

Als de trein eindelijk vertrekt lijkt het wel de trein der traagheid, we hopen dat onze afspraak in Satna geduldig op ons zal wachten anders is het sneu met een grote S. De meeste mensen zijn ondergebracht in derde klasse rijtuigen en zitten met driedubbel zoveel mensen bijeen geperst als normaal mogelijk is. De betere klasse zitten in rijtuigen die iets meer comfort hebben maar die de acht euro niet kunnen ophoesten.

Trein naar Satna
Trein naar Satna

Ondertussen staan we bijna een uur stil in de middle of nowhere, we vrezen het ergste. Onze trein heef nu officieel al meer dan drie uur vertraging. We hopen dat er niemand van de trein is gevallen want er wordt hier gewoon met open deuren gereden. Naar het schijnt zijn er hier jaarlijks meer dan drieduizend vijfhonderd doden te betreuren met ongevallen op de trein. Onderweg schuiven de landschappen met idyllische taferelen voorbij, weggeplukt uit een roman van Stijn Streuvels. Of de mensen die het kaf van het koren aan het scheiden zijn op artisanale wijze het ook zo idyllisch vinden, is maar zeer de vraag. De huizen gaan langzaam over naar hutten. Inderdaad, we draaien de tijdsklok weer tientallen jaren terug.

Veel foto’s zullen er vandaag niet bij zijn maar voor morgen beloven we jullie beterschap. Als we voor morgen in Khajuraho aankomen. En zal onze taxidriver genoeg geduld hebben om op ons te wachten? Dat kom je morgen te weten.

 



Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Baden in de Ganges

Foto’s Varanasi dag 3

Sunrise

Vandaag staat onze wekker geprogrammeerd op 4.45 uur, mijn biologisch klokje functioneert nog net iets beter en om vier uur dertig zijn we al uit de veren. We tenen terug naar de Gaths en de Ganges waar we van de sunrise vanop het water kunnen genieten. De wolken zijn wat spelbreker maar de relatieve stilte doet alvast deugd.

Zonsopgang aan de Ganges
Zonsopgang aan de Ganges

Niet de vermoeidheid begint zich te laten voelen, wel het lawaai in deze chaotische stad. Hier is echt geen enkel ander woord voor. Je kan dit best vergelijken met een koptelefoon die je dag in dag uit aan hebt waar drie liedjes tegelijk spelen, met de volumeknop helemaal open gedraaid. Voor iemand met misofonie (hypergevoelig voor geluid) is dit soms wel een hel. Toch de sfeer en de vriendelijke mensen maken veel goed. Ook het feit dat we onderweg zijn maakt dat je iets meer kan verdragen.

We genieten alvast van deze geweldige ervaring, eentje die weer van onze bucketlist kan afgevinkt worden. De rituele baden van de gelovigen maken het plaatje compleet. Ook zijn er al enkele Sadhus op de been, alhoewel ik mij afvraag wanneer die niet op de been zijn. Dit zijn die rare jongens die we gisteren zagen bedekt met de asse van een overledene. Het zijn ook die rare snuiters die graag met hun blote flosh (piemel) paraderen. Bij het rituele wassen duiken ze kopje onder en volgen een heleboel rituelen, ook zou het drinken van het Ganges water een zuiverende invloed  hebben. Hier hebben we natuurlijk onze twijfels bij als je weet dat er een paar kilometer verderop door fabrieken chemische stoffen geloosd worden, die er voor zorgen dat de baders van vandaag de brandende lijken van morgen zijn. Hierover straks meer.

Betelnoot

Het is iets na  zeven uur als we terug in ons hostel zijn. We nemen een bescheiden ontbijt en lummelen de rest van de voormiddag wat rond. In de namiddag hebben we terug afspraak met onze tuktuk-man, die ons de rest van de middag naar wat plaatselijke tempels zal rijden. Het rode spuug dat hier overal in ’t rond vliegt is Paan dat een mengsel is van betelnoot (muskaatnoot), masalakruiden, tabac, kalk en soms fruit, afhankelijk van streek tot streek. Met dank aan Tom E en Google voor deze toelichting.

Mahatma Ghandi

Van de zes tempels die we bezoeken kan alleen de tempel in de universiteitscompound, New Vishwanath en de tempel die door Mahatma Ghandi zelf is ingehuldigd: Mother India Temple, ons bekoren. In die laatste krijgen we een prachtige driedimensionale kaart van tien bij tien meter waar we een prachtig overzicht krijgen van India met zijn buurlanden. De Mount Everest kan je op die manier mooi situeren.

Tempel Moeder India
Tempel Moeder India

Ik maakte er ook al gewag van in eerdere verhalen in Zuidoost-Azië dat de swastika, die in wereldoorlog twee een ziekelijke bijsmaak kende, hier als symbool van mooi en goed wordt vereenzelvigd. Zo is het het heiligste teken uit het hindoeïsme en jaïnisme en wordt het ook gebruikt in het boeddhisme.

Bij iedere tempel die we aandoen moeten we natuurlijk onze schoenen uitdoen, de meeste mensen die hier naar de tempels komen doen dit meestal blootvoets van thuis. Zij hebben dan ook eelt onder hun voeten dat ik niet beter kan beschrijven als menselijke hoeven.

Burning Gath

We laten ons na deze al bij al toch weer leuke ervaring terug afzetten in de nabijheid van de Gaths waar we via de nauwe straatjes terug naar het water lopen. We belanden zonder te weten vlakbij een ‘burning Gath’. Onze nieuwsgierigheid is groot en we lopen verder naar de plaats waar de doodrituelen plaatsvinden.

Het verbranden van de lijken is een ver weg van mijn bed show, zolang je er niet dicht bijstaat of bij betrokken bent, is dit allemaal fascinerend om zien. ’s Avonds maken we een verbranding vanop de eerste rij mee. Als ze het dode lichaam op de stapel leggen en bedekken met brandbaar materiaal en hout, krijgt dit verhaal een heel andere wending. Als je bovendien hartverscheurende taferelen bij de familie ziet, word je plots terug met de voeten op de grond gezet. Een jongetje van een jaar of acht die tranen met tuiten huilt omdat hij zijn oma in vlammen ziet opgaan en verplicht wordt om toe te kijken tot het lichaam helemaal verteerd is door het vuur. We voelen ons plots niet goed in ons vel, als ik vanop het water de honderden kijklustigen met hun camera’s het onnoemelijk verdriet van de jongen proberen te fotograferen… Vanmorgen zaten we zelf in de boot te fotograferen, we worden door schuldgevoel overmeesterd.

Zoek het varken
Zoek het varken

Vanavond hebben we kampvuuravond… oeps, dit woord is hier niet echt op zijn plaats na dit verbrandingsritueel. We maken ons op voor onze volgende grote verplaatsing en nemen jullie mee op een erotisch uitje.



Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

De dood in zicht

Moving day

Vandaag is het moving day. We verkassen van Mumbai naar Varanasi. We regelen via ons hostel een taxi naar de luchthaven die het voor de helft doet dan we betaalden in de heenrit. Het is natuurlijk dagtarief, dat scheelt.

Voor we vertrekken zoeken we een eettent op voor een snel ontbijt,  Een rat die ons verrast aan de ingang kan onze appetijt niet deren.

Free Wifi

We vertrekken vroeg in de hoop dat de wifi in de luchthaven iets degelijker is dan die van het hostel. Neen dus, we moeten jullie wat de beelden betreft nog even op jullie honger laten. In ons vorig berichtje kon ik met heel wat moeite enkele verkleinde exemplaren de wereld insturen. Het was wel eventjes werken tegen de klok. Je kon in de luchthaven op een free wifinet, maar dat was nog lamentabeler dan dat van het hostel en bovendien beperkt in tijd.

De taxichauffeur solliciteert nadrukkelijk voor wat complimenten. Niet wat zijn rijstijl betreft, wel zijn zangkunsten. De jankende honden die ons ’s nachts wakker houden krijgen wat ons betreft een streepje voor. Ook nu weer worden twee rijstroken ingenomen door drie taxi’s naast elkaar en als er een derde rijstrook bijkomt, gaan we naar vijf op een rij. Misschien een oplossing voor het fileprobleem bij ons? Er moet wel bijverteld worden dat geen enkele, maar dan ook geen enkele taxi zonder blutsen te zien is.

Op weg naar Varanasi
Op weg naar Varanasi

Bakoven

Onze vlucht vertrekt rond 12 uur met een plaatselijke luchtvaartmaatschappij ‘Indigo’. Op een klein halfuur vertraging na geen klachten. We laten de bakoven Mumbai met zijn 36°C achter voor het iets koelere Varanasi. De zes graden dat we hier minder bakken wordt ruimschoots gecompenseerd door de bovenmenselijke drukte. We hebben al menig drukke plaatsen geconsumeerd toch dit tart elke verbeelding. Mumbai lijkt plots een kuuroord en een oase der stilte in vergelijking met Varanasi.

Heilige koeien

Ook hier bepalen de heilige koeien de stroom van het verkeer. Menig beenhouwer zou bij ons wel raad weten met zoveel kwaliteitsvlees.

Heilige koeien
Heilige koeien

De taxi die ons voor tien euro een spannende rit bezorgt, heeft bijna twee uur nodig om ons van de luchthaven naar ons nieuwe hostel te rijden, een afstand van 31 kilometer.

De Ghats

We arriveren rond 16.30 uur en maken ons onmiddellijk klaar voor een nachtelijke toer op de Ganges langs de Ghats waar de lijn tussen leven en dood flinterdun is. De vuren langs de oevers geven een feeëriek beeld, toch de doden die hier door de vlammen worden verteerd doen dat gevoel enigszins omslaan. Hier heb je de dood waarlijk in ’t zicht. We wisten hier natuurlijk van maar de confrontatie doet je toch wel eventjes nadenken. Varanasi is een toevluchtsoord voor oudere mensen die hier hun dood komen afwachten. De Ghats, de trappen die in de Ganges uitgeven zijn letterlijk de overgang naar het hiernamaals. In datzelfde water wordt er door de plaatselijke bevolking hun was en plas gedaan.

Ghats aan de Ganges
Ghats aan de Ganges

Het aanhoudend toeteren van de auto’s is ondragelijk. Onze kamer op de tweede verdieping is enkel met een houten luik van de straat gescheiden, ik denk dat ik vandaag mijn oortjes maar bovenhaal.

Klamboe

We zijn vandaag voor alle zekerheid begonnen met malariapillen. Ook met Deet van 50% smeren we kwistig en onze klamboe voor vannacht ligt eveneens klaar. Een mens kan niet voorzichtig genoeg zijn.

Eindelijk hebben we de foto’s online gekregen.

Foto’s Mumbai, dag 1

Foto’s  Mumbai, dag 2

Foto’s Varanasi, dag 1



Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Een Afrikaanse Sari

Hilderikopweg.eu, een nieuwe blognaam

hilderikopweg.eu én een nieuwe layout voor de nieuwsbrief. Wij zijn alvast klaar om te vertrekken naar het mystieke India!

Onze mailinglist is aangevuld en opgekuist. Mocht je nog iemand kennen die onze avonturen wil volgen, mag je onze nieuwsbrief doorsturen of bezorg hen onze url waar ze zelf kunnen intekenen.

Voorbereidingen

Hilde heeft haar nieuw speeltje, een full frame camera van Canon, ingelopen en zal jullie de komende weken vertroetelen met haar foto’s. Het kleurrijke India zal van jullie scherm afspatten. Ikzelf zal de spreekwoordelijke pen slijpen en jullie op de voet laten volgen wat we allemaal in het verre India uitspoken.

Hilderikopweg
Voorbereiding van Hilderikopweg

Waar we het nog niet helemaal over eens zijn is onze route!
We vertrekken in Mumbai, het voormalige Bombay. Na een oponthoud van enkele dagen, vliegen we verder naar Varanasi (Benares). Daarna zitten we nog met een dilemma… Vliegen we dan verder naar Kathmandu? Klimmen we nog hoger noordwaarts naar Leh, midden in de Himalaya? Of zetten we koers naar Kolkata (Calcutta) en zijn mangrovebossen van de Sunderbans, waar de Bengaalse tijger de dienst uitmaakt?

Wat we echter wel weten is dat we tegen half december in Udaipur verwacht worden voor onze terugvlucht naar Mumbai.

De Taj Mahal staat op het menu en  Delhi en Jaipur zullen we zeker met een bezoek vereren, een aan de zekerheid grenzende waarschijnlijkheid. De erotische tempel in Khajuraho zal niet aan onze aandacht ontsnappen.
Indien jullie echt willen weten waar we zullen aanbelanden en benieuwd zijn naar onze nieuwe avonturen in het Aziatische continent, kunnen we alleen maar warm aanbevelen om onze avonturen vanaf 9 november op de voet te volgen.

Onze vlucht heen en terug hebben we geboekt met Brussels Airlines, dat wisten jullie al, Booking.com is onze steun en toeverlaat  om op tijd slapen te vinden, dit hoeft geen betoog.

Sareeproof
Sareeproof

Afrikaanse Sari

Vorige week zijn er bij ons twee Indiase schonen aanbeland die nog gekker gek zijn dan wij… van India. Hilde leerde meteen hoe ze een Sari aan moest. Alina haar Sari had na de pas-sessie met Hilde meer de allure van een Afrikaanse habijt. Zullen we dit maar aan het schemerlicht wijten? Een geweldige avond die ons al meteen de Indiase sfeer deed opsnuiven. Dankjewel aan mijn twee leuke nichtjes Frederike en Alina. We konden ei zo na in Mumbai afspreken, maar het zal pas volgend jaar in Schoten zijn

The Sarigirls Alina en Frederikes
The Sareegirls Alina en Frederike

Op onze aftelteller staat vandaag 14. Eerst moeten we nog enkele varkentjes wassen in Molenbeek en Brussel vooraleer we ons Belgenland kunnen verlaten.

Kom mee op onze weg.

Je kan Hilderikopweg ook volgen via Facebook, Twitter, Instagram, Pinterest of Youtube.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren



Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren



Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren