Tagarchief: Ural

En dan nog dit…

Foto’s
Video
Polarsteps

Een extra dag

Door omstandigheden, is er een extra dagje in ons programma geslopen. Vanmorgen waren we ons aan het opmaken voor onze verhuis naar Perm, maar ons treinticket vertelde ons iets anders. Onze eigen kamer konden we niet voor een extra dag boeken, maar een iets luxueuzere kamer konden we voor dezelfde prijs nog wel voor één extra nachtje krijgen.

Aangezien er nog een aantal zaken in Jekatarinburg een maagdelijk invulling hadden voor Hilderikopweg, lieten we deze kans natuurlijk niet onbetuigd – we konden eigenlijk niet anders – en genoten dus van een extra dag in deze theaterstad.

Jekaterinburg houdt van kleur
Jekaterinburg houdt van kleur

Er moeten trouwens nog wat dingen over de Ural gezegd worden

Laten we beginnen bij het belangrijkste. Raymond VHG zou ze omschrijven als ‘het mooist op aard…’ en ik moet dit volmondig beamen, de vrouwen hier in Rusland zijn van een buitenaardse schoonheid. Dit klinkt misschien wat seksistisch maar het mag toch gezegd. Dit is alleen als compliment bedoeld…tegenwoordig moet je aardig opletten met hetgeen je zegt, en als verhalenverteller weet ik hier van mee te spreken.

Misschien minder interessant maar zeker zo opvallend, en ik voeg er onmiddellijk aan toe, de vorige paragraaf heeft niets vandoen met deze. Het openbaar vervoer in deze stad, en dan bedoel ik de trams en de bussen zijn nog van een makelij van een eind uit de vorige eeuw. Bijzonder charmant om deze oude toestellen in al hun glorie in deze moderne stad te laten rondrazen en de link naar het verleden levendig te houden (alhoewel de Lenin standbeelden dit ook in al hun glorie doen).

En dan last but not least: de koude. We bevinden ons nu in de Ural, maar het spreekwoordelijke ‘ijskoude Siberië’ moet wat ons betreft zijn duimen leggen voor de vrieskou hier in de Ural. De temperatuur flirt hier onophoudelijk met het vriespunt en smakt de gevoelstemperatuur nog een stuk onder nul. In september sneeuwbuien is onze contreien ‘du jamais vu’. Gelukkig zijn hier winkels waar je winterse kledij voor dito taferelen kan kopen. Hilde is al een muts en handschoenen rijker, ikzelf een muts en warme kousen.

Free as a bird
Free as a bird

Uit de hoogte

De bezienswaardigheden op onze voorbereidingslijst worden dunnetjes.
Er is vandaag echter gelukkig tijd genoeg over om de Vysotsky tower met zijn 52 verdiepingen te beklimmen. Op minder dan één minuut sta ik helemaal niet buiten adem, boven op deze gigant, die een prachtig panoramisch uitzicht biedt op deze geweldige stad. De lift, het veiligste vervoermiddel uit deze en vorige eeuw, brengt ons beide voor € 10,- naar dit platform. We krijgen een overzicht, van de bijna honderd kilometer die er hier moest aan geloven, te zien van bovenaf.

Het circus, een prachtig gebouw, alsook het historisch museum hier vlak naast geven nog ‘gesloten’ tegen de tijd dat wij daar arriveren. De botanische tuin biedt onze ochtendwandeling wat soelaas.
We vermorzelen ook nog enkele kerken op onze weg met hun bling bling iconen, waar Hilde zich altijd mag inkapselen met een hoofddoekje en boven haar broek nog een rok mag wikkelen. De mannen moeten hun hoofd dan weer ontbloten… ja, ik weet het ook niet meer zulle. Wij volgen natuurlijk braaf de geplogenheden van alle religies en gemeenschappen, maar als rechtgeaarde ketter ontgaat mij soms wel de diepgang van deze gebruiken. Maar als reiziger moet je plooien.

In de namiddag valt onze keuze nog op een museum of ‘fine arts’ waar we de kunsten van het ijzer en- steen ( en gelukkig ook schilders) kunnen aanschouwen. Ik heb de grootste bewondering voor de kunstenaars die met deze aardse materialen fantastische dingen kunnen creëren, toch deze tak van kunst beroert mij het minste.

Hemels vocht

We overgieten onze cultuurnamiddag in een Engelse pub waar ze de kunst van hemels vocht tappen en het bereiden van overheerlijk gerechten tot bovenaardse kunst verheffen.
De foto’s en films die we nadien tijdens het blauwe uurtje (zoek dat maar eens op) kunnen maken schroeven deze extra dag in Jekatarinburg op tot een achttien karaats journey.

Jekaterinburg tijdens het blauwe uurtje
Jekaterinburg tijdens het blauwe uurtje

Tutu of gene tutu

Foto’s
Video
Polarsteps

Shirokorechenskoye Kladbishsch

Dit is zoveel als het kerkhof van Jekaterinburg. Père Lachaise in Parijs, het monumentale kerkhof in Milaan, de begraafplaats in Jeruzalem, tot de verbrandingen op de Ganges, ieder plaats herdenkt op zijn manier zijn doden en heeft zo zijn eigenaardigheden. Dit kerkhof munt toch wel uit door zijn speciale omgeving. De graven liggen in een vrij dicht begroeid bos, wat het toch iets extra geeft. De protserige graven van de maffiabazen, alsof ze hun status na hun dood nog hoog willen houden, geven het geheel iets onrealistisch. De wind die de kruinen van de bomen in beweging zet en de bladeren orkestreert tot een zachte fluistering, is alsof de doden nog snel wat boodschappen willen doorgeven.

We lopen alleen in dit immense bos met zijn kriskras door elkaar gesmeten weggetjes, het is alsof het bos je wil opslorpen in zijn ‘eindigheid’. Het heeft iets akeligs. Ieder takje dat breekt doet je opschrikken, alsof een grafsteen het begeeft en zijn inwoners terug naar het aardse bestaan willen overstappen.
Als de doodgravers gewapend met hun bezem de bladeren tot zwijgen aanmanen en ze op een hoop keren, is het tijd om op te krassen en de bewoners van dit bos hun rust terug te geven.

Shirokorechenskoye Kladbishsch - kerkhof
Shirokorechenskoye Kladbishsch

Nog onder de indruk van deze bijzondere plek, nemen we een bus terug naar het centrum. Het busje zit afgeladen vol, maar voor twee gekke toeristen vinden ze nog een plaatsje. Het doet een beetje denken aan de overvolle treinen in India, maar vermoedelijk door mijn jeugdige leeftijd of mijn hoge aaibaarheidsgraad mag ik naast de chauffeur plaatsnemen, Hilde krijgt een zitje op de eerste bank, en de rest van de reizigers mogen in lepeltjeshouding het ritje uitzitten.

Boris

Na dit klefferig ritje…voor de rest dan toch.. gaan we op zoek naar het punt tussen Azië en Europa maar moeten onverrichter zake terugkeren. We vragen ettelijke keren aan voorbijgangers waar het zich bevindt, maar niemand kan ons helpen. Ook als we het punt op de kaart aanduiden waar het monument staat, lijkt het alsof we een plaats op de maan aan het zoeken zijn.

We laten dit geografisch grensgevalletje voor wat het is en togen naar het Boris Jeltsin centrum. Een prachtig gebouw waar er heel wat te beleven valt. Het museum gewijd aan de eerste Russische president is een pareltje. De Russen weten verdraaid goed hoe ze een museum in elkaar moeten steken. Een interactieve opbouw raast door het leven van deze in het westen misschien toch wel miskend staatsman. Een aantal miskleunen niet te na gesproken toch wel een man die mee de ommekeer in Rusland wist te bewerkstelligen en mee verantwoordelijk was voor de markteconomie die het tegenwoordig heeft.

Jeltsin Museum
Jeltsin Museum

We pikken nog een tentoonstelling mee van een of andere fotograaf-kunstenaar die met 70.000 foto’s een filmpje maakte waarvan ik nog altijd op zoek ben naar de betekenis. Zal die waarschijnlijk ook nooit vinden.

Jeltsin Center
Jeltsin Center

Mijn eerste keer

Ondertussen is het al een heel stuk voorbij hoognoen en tegen de tijd dat we middageten is het bijna tijd om ons op te maken voor de kers op de taart vandaag. Prokofievs Romeo en Julia uitgevoerd door het Ural balletensemble.

De eerste keer in mijn leven dat we naar ballet gaan kijken en de oorzaak hiervan ligt waarschijnlijk aan het feit dat ik vroeger zelf ‘verplicht’ ballet heb gedaan in mijn passage in het conservatorium in Antwerpen. Ik weet dat het volgende niet van uw netvliezen kan weggebrand worden, maar ik heb, niet in een tutu uiteraard, maar wel in een nauwsluitend (een ballenknijper zoals ze bij ons zeggen) een aplomb aan de Barre geoefend. Een grand écart heeft er nooit ingezeten, net zo min als een carrière als solist. Maar de ‘ruimteleer van Laban’ is mij bij madame Champagne toch altijd bijgebleven. Als het mens nog leeft vrees ik dat ze nog regelmatig nachtmerries heeft van mijn passage in haar lessen.

Wat er ook van zij, de voorstelling van vanavond was betoverend. Dit vraagt, wat zeg ik ‘ROEPT’ naar meer. Ah, zo schoon joh… Ik ken Romeo en Julia natuurlijk op mijn duimpje, van theater, de cinema en de opera, maar dit: hoe het Ural ballet ensemble de Capulets en de Montagues van de hand van Shakespeare, het mooiste liefdesverhaal ooit, afleveren is zonder woorden en dat alles op de meesterlijke muziek van Prokofiev. Hier geniet ik nog dagen van.

Naar de andere kant van Rusland

Dat de Uber die ons naar de andere kant van Rusland wil brengen en wij dit gelukkig tijdig in het snotje hadden kan deze avond niet vergallen. Dat ons avondeten hierdoor vervangen wordt door een zak chips is een bijkomstigheid.