Tagarchief: Siberië

Reisreportage Trans Siberische spoorlijn

Een kinderdroom die werkelijk wordt: de Trans Siberische spoorlijn. Met een lengte van 9.289 kilometer is dit de langste spoorlijn ter wereld, dwars door het Verre Oosten, Siberië, Oeral en Europees Rusland. Hilderikopweg vloog naar het verst gelegen punt: Vladivostok. Ze namen daar de mytische spoorlijn – met de samovar in de hoofdrol – en kwamen vier weken later aan in Moskou. Onderweg werden verschillende haltes ingelast. Beleef hun verhaal tijdens de reisreportage over de Trans Siberische spoorlijn.

Matroesjka's: poppetjes in poppetjes
Matroesjka’s

Reisreportage Trans Siberische spoorlijn – met ontbijt

Een kinderdroom die werkelijk wordt: de Trans Siberische spoorlijn. Met een lengte van 9.289 kilometer is dit de langste spoorlijn ter wereld, dwars door het Verre Oosten, Siberië, Oeral en Europees Rusland. Hilderikopweg vloog naar het verst gelegen punt: Vladivostok. Ze namen daar de mytische spoorlijn – met de samovar in de hoofdrol – en kwamen vier weken later aan in Moskou. Onderweg werden verschillende haltes ingelast. Beleef hun verhaal tijdens de reisreportage over de Trans Siberische spoorlijn.

>>De reisreportage wordt voorafgegaan door een heerlijk ontbijt.

Matroesjka's: poppetjes in poppetjes
Matroesjka’s

Theater in de stad

Fotos
Video
Polarsteps

Ik weet het ook niet meer zulle…

Is het nu Ekaterinburg, Jekaterinburg, Jekaterinaburg of Yekaterinburg… je mag zelf kiezen. Wij gebruiken vanaf nu Jekaterinburg. Hoe je het ook spelt, wij lopen het vandaag ondersteboven.
We bevinden ons dus in de Oeral, de laatste stad trouwens op Aziatisch gebied, het monument dat dit aangeeft staat vandaag of morgen op het programma. Dus ook Siberië moet er na deze stad aan geloven.

Jekaterinburg
Jekaterinburg

Rood of blauw

Ook hier hebben ze weer van die lijnen op de grond die je kan volgen van de ene naar de andere bezienswaardigheid. Wij volgen vandaag de rode lijn, het meisje aan de hotelbalie zoekt voor ons de bezienswaardigheden op langsheen de blauwe lijn, die we morgen gedeeltelijk zullen volgen want blijkbaar komen toch enkele bezienswaardigheden overeen met de rode lijn.

Ontbijt onder den douche

Het ontbijt krijgen we op onze kamer en we mogen zelf kiezen om hoe laat. Om zeven uur staat ze met ons roerei en taart aan de deur terwijl ik nog sta te douchen. Roerei zonder brood en ’s morgens taart? Als ge honger hebt smaakt alles.

De Romanovs

We starten terug aan de bloedkerk, de kerk die gebouwd is op de resten van het huis waar de Romanovs, de Tsarenfamilie hun laatste dagen hebben doorgebracht en zijn vermoord. Yeltsin liet het huis afbreken uit angst dat het wel eens een bedevaartsoord voor monarchisten kon worden. Na de val van de USSR werd er op die plaats de bloedkerk gebouwd. In een gebouw naast de kerk is er trouwens een permanente tentoonstelling gewijd aan de Romanovs.

Tsaar Nicolaas II
Tsaar Nicolaas II

Oude liefde

Jekaterinburg, een stad naar mijn hart, zowat iedere straat (nu overdrijf ik lichtelijk) heeft zijn theater. Dit is waarlijk de grootste theaterstad bij uitstek ter wereld. Spijtig genoeg is mijn Russisch niet voldoende om een theateravond bij te wonen, maar waar je geen Russisch moet voor kennen en je in alle talen kan volgen is…? Juist, een avondje ballet. Waar ter wereld kan je beter een balletavond meemaken dan in Ruslands grootste theaterstad. We reserveren dan ook prompt voor morgenavond ‘ Romeo en Julia’. Tot mijn grote scha en schande moet ik toegeven dat dit de eerste keer is dat we naar een ballet gaan kijken.
Het verslag hiervan zal op zich laten wachten want het zal laat zijn eer we terug in onze hotelkamer zijn… alhoewel met ons weet je maar nooit.

Op sterven na dood

Nadat we in het operahuis onze tickets hebben vastgelegd, vervolgen we tussen de sneeuwbuien onze weg. Het is amper nul graden dat aanvoelt als -3. Ik loop al de hele weg te snotteren en te niezen, mijn benen voelen aan alsof ze het ieder moment gaan begeven. Gelukkig heb ik Hilde bij die me gelukkig laat geloven dat je van een verkoudheid niet meteen sterft ;-).

Hop naar Egypte

We bezoeken ettelijke bezienswaardigheden, maar die kan je gemakkelijk googelen. Het Alexander Nevsky klooster is nog zeker het vermelden waard, alsook de leuke verkeersvrije straat die het hele centrum in twee klieft. De bijna zeven kilometer lange wandeling brengt ons een stuk na de middag terug in de buurt van ons hotel, waar we iets schnabbelen en onze benen wat rust gunnen. In de late namiddag pikken we een Egyptische tentoonstelling van Toetanchamon mee, die rondreist in verschillende steden van Rusland. Gelukkig hebben we vadertje Google mee, die alles voor ons propertjes vertaalt in het Nederlands.
Ons stappentellertje plakt tegen de dertigduizend stappen, ongeveer twintig kilometer. Genoeg voor vandaag. Russische kost is nog het enige dat mij in beweging kan brengen.

Hotsend en botsend

Foto’s expeditie Noord Baikal
Polarsteps
Video

Hop naar het noorden

Een heldere hemel en terug naar zestien graden, wat moet een mens meer hebben voor een expeditie naar het noordelijke deel van het eiland Olkhon. Een vier maal vier Russische bus…of weet ik veel wat, wacht ons op aan het onthaal. De chauffeur komt wat later aan in vol ornaat. Een zware muts alsof we vandaag de mintemperaturen moeten tarten en volledig gekleed in Russische battledress kledij. Maxime, ons driverslachtoffer van dienst is zeer enthousiast. Hilde en ik willen naast elkaar gaan zitten in het middelste gedeelte, maar dat is zonder Maxim gerekend. Hilde moet en zal vooraan zitten. Dit komt natuurlijk goed uit voor de foto’s en ook voor de film. Ik overhandig tijdens de rit mijn gopro aan Hilde. Alvorens hij zijn monster in gang zet maakt hij nog een kruisteken of drie. Wat staat ons hier te wachten!?

Internationaal

De rest van het gezelschap: twee Denen, twee Fransen, twee Italianen en een Taiwanese. Het busje zit dus afgeladen vol. Wij hebben zelf ook ooit zo’n busje gehad waarmee we op de boerderij vanalles mee vervoerden, maar deze ‘UAZ Bukhanka’ is andere koek. De versnellingen gebeuren met een tussenschakeling op de koppeling, maar geen helling is te steil, geen put is te diep of hij haalt het met zijn vingers in zijn neus. De vering had iets zachter gemogen maar ik ben al blij dat hij goed scoort op die andere zaken.

Ons busje voor de expeditie
Ons busje voor de expeditie

Kozak

Maxim is een liefhebber van Russische muziek en bovendien ook lid van een Kozakkenkoor, wat hij de hele weg heen en terug demonstreert. Ik hou ook van deze muziek, maar na vandaag heb ik toch wel even een kozakkenafkickperiode nodig.

Geklutste eieren

Wij worden de hele dag danig door elkaar geschud, dat ik al blij ben dat er niemand last had van wagenziekte. Als je een helling op moet van ongeveer zestig graden is dat al een hele kunst, als je die helling naar beneden rijdt heb je het gevoel dat de auto voorover gaat kantelen. Als hij echter de berm in gaat en de zijwaartse helling gaat ook naar de zestig procent is het een wonder dat dat beest niet kantelt. Kortom, een topchauffeur en wagen natuurlijk.

Toendra/Poesta

Bij het gezelschap kan de pret niet op, de landschappen onderweg zijn adembenemend. Of dit deel al noordelijk genoeg is om toendra te heten weet ik niet maar de gelijkenis met toendra en poesta is toch zeer groot. Tegen de middag naderen we het noordelijke punt van Olkhon en dat we hier niet alleen zijn, zal niemand verwonderen, en het is dan geeneens hoogseizoen. Onze chauffeur vindt echter een plekje waar we weg van alle drukte onze 4×4 parkeren. Vandaar is het nog zo’n half uur klimmen en dalen naar het uiterste punt ‘Cape Khoboy’. Het zicht op de besneeuwde toppen is magnifiek en de uitgestrektheid van het grootste gedeelte van het Baikal overweldigend (bol’shoy Baikal) .

Vissoep

Na deze stevige wandeling heeft Maxim een vissoep bereid met een slaatje, brood en thee. We zitten op een leuke plek weg van al dat Chinese geweld die hier in groten getale aanwezig zijn. Zijn dolk waarmee hij vanzelf een beer kan neersabelen wordt gelukkig alleen gebruikt om tomaten te snijden.
Dit zijn momenten om in te kaderen en gelukkig kunnen we dit allemaal vastleggen op ‘pellicule’ 😉 om er later nogmaals van te genieten.

Vissoep voor lunch
Vissoep voor lunch

Verbanningsoorden

Op de terugweg hebben we nog enkele stops waar er wat behendigheid en klimwerk aan te pas komt en het zicht maakt deze inspanning altijd meer dan goed. Wat wilde Mustangs en een hooiwagen uit een vorige eeuw kruisen nog ons pad.
Wat verder rijden we voorbij de volledig in onbruik geraakte goelag… gelukkig maar zou ik zeggen, maar de vervallen toestand maakt een bezoek overbodig, volgens onze chauffeur. Wat verder stoppen we toch en zijn getuige van hoe restanten van deze oude verbanningsoorden worden omgetoverd tot een eetgelegenheid.

Ongefilterd bier

De rest van de rit haspelen we in recordtempo af en worden danig door elkaar geschud, dat ik bij aankomst mijn maag alleen op de plooi krijg met een sterk Russisch ongefilterd biertje.

Min twintig graden

Foto’s Irkoetsk
Polarsteps
Video


Goed gezelschap
We zijn nog niet goed en wel in ons coupé geïnstalleerd of het logge gevaarte zet zich in beweging. We krijgen gezelschap van een vriendelijke Rus, die zich zonder veel misbaar boven op zijn bed installeert met zijn koptelefoon op. Het is een coupé van vier, dus wachten we nog in spanning of er zich nog iemand anders aandient. Wij hebben gelukkig de onderste bedden voor deze treinrit, maar het verschil met de vorige rit is toch wel frappant. De coupés zijn een stuk kleiner en de bedden lichtelijk harder. Niet geklaagd, we hebben al heel wat hardere bedden op ons palmares staan. Als de trein al in beweging is, dient er zich nog een vrouw aan van Mongoolse afkomst die het laatste bed komt innemen.

Vapeurs
We nodigen beiden uit om toch nog eventjes gebruik te maken van de onderste bedden. Ze gaan op ons voorstel in, maar zodra de trein op kruissnelheid is, komt de treinhostess onze lakens brengen en installeert iedereen zijn bed. Door al dat gewriemel breekt het zweet mij uit, Hilde is zo lief om de installatie van mijn bed voor haar rekening te nemen terwijl ik op de gang probeer de vapeurs van mij af te schudden. Als iedereen zich te slapen heeft gelegd en mijn zweet is verdampt, kom ik terug binnen.

Paniek
Zodra ik de deur achter mij toeschuif voel ik al dat de zuurstof in deze veel te kleine ruimte is opgebruikt. Ik leg mij neer maar ik zou zowaar een paniekaanval krijgen van benauwdheid. Ik leg mijn bek zo dicht mogelijk tegen het venster zodat ik toch het gevoel krijg dat ik niet in een doodskist lig. Langzaam trekt mijn benauwdheid weg, nu ja langzaam… Tegen vier uur val ik in een diepe slaap en ben verwonderd als iedereen tegen zes uur zich al aan het klaarmaken is om uit te schepen… of hoe noem je de desembarkement op een trein.
We frequenteren nog even de samovaar voor een tas koffie en tegen de tijd dat we alles op zijn plaats hebben staat de trein stil in Irkoetsk, onze thuishaven voor de volgende dag.

Vrouwen en oriëntatie
Door vermoeidheid overmand, loop ik eerst de verkeerde richting uit, we zijn al een eind verder als ik zie dat we verkeerd lopen. Oriëntatie en vermoeidheid werken bij mij niet echt samen. Hilde had nochtans al geopperd dat we de andere richting uit moesten… Luisteren werkt dus ook niet. Om verdere fontonten te vermijden nemen we toch maar een taxi naar ons hotel. We mogen echter pas tegen 14 uur op de kamer en het is acht uur als we aan de deur staan. We mogen onze bagage achterlaten ergens in een onbewaakte kast in de gang. Er zit niets anders op dan hier op in te gaan en dan maar meteen van wal te steken en te beginnen met de verkenning van de stad.

Cathedral of the Kazan Icon of the Mother of God
Cathedral of the Kazan Icon of the Mother of God

Is er hier iemand wakker
De stad slaapt nog en alle koffiehuizen moeten hun water nog opwarmen, bovendien is het zaterdagochtend en slaapt de stad iets langer dan gewoonlijk. We passeren ondertussen op een adres dat we terugvonden op internet en geroemd is voor zijn goede service voor organiseren van tours. We willen morgen naar Lake Baikal en proberen hiervoor dus vervoer te vinden. We hebben de host van het hostel duidelijk uit zijn bed gebeld. Hij wil ons met plezier verder helpen maar het probleem is dat hij geen vervoer mag regelen zonder dat we een reservatie hebben op het eiland Olkhon. We proberen een hotel te bellen maar blijkbaar liggen ze daar ook nog te slapen. Er zit dus niets anders op dan later terug te komen als we een hotel kunnen reserveren op het eiland daar.

Kortrijkzaan
We hervatten onze wandeling en na een half uur zien we in de verte toch een koffiehuis dat open is. Zodra we plaats hebben genomen staat de eigenaar naast ons… en soort zoekt soort zeker… hij heeft onmiddellijk door dat we Vlamingen zijn. Hij zelf is een Kortrijkzaan die zijn liefde is gevolgd tot hier in Siberië.

Bloggers onder elkaar
Naast ons zitten twee dames ook te ontbijten, op een of andere manier geraken we ook aan de klap… hoe zou dat nu komen. Het ongelofelijke toeval wil dat de Zweedse een blogger-vlogger is en dan is het ijs natuurlijk snel gebroken. De andere vrouw is een Russische die blijkbaar veel connecties heeft en tours organiseert. Ze kent de eigenaar van een hostel op het eiland en na een telefoontje is alles in orde. We hebben nog een leuke babbel met de dames en na wat uitwisselen van contacten trekken we terug naar het hostel die voor ons het vervoer naar het eiland kan regelen. Dankjewel Tatiana.

Trubetskoy House, huis van een decembrist
Trubetskoy House, huis van een decembrist

Welke zonnebril?
Ondertussen zijn we klaarwakker en lopen Irkoetsk ondersteboven. Vooral de twee musea van de decembristen zijn een voltreffer. De kerk van Kazan en de mansion van Sukachev.
Als laatste wapenfeit trap ik Hilde haar zonnebril met glazen op sterkte aan gruzelementen. Gelukkig laat de zon het afweten en ziet het er voor de komende dagen al niet veel beter uit. De vierentwintig graden met tropische warmte in Vladivostok worden hier gereduceerd tot een vijftal graden met gezapig wat wind en af en toe een likje regen om de gevoelstemperatuur nog wat omlaag te trekken. Niet getreurd we zijn op weg en in goed gezelschap. Hilde zal het wel zonder zonnebril moeten stellen…

Mongolen in ’t land

Foto’s Ulan-Ude dag 2
Polarsteps
Video

Eenheidsworst
Eigenlijk zijn alle grote steden toch een beetje eenheidsworst. Je kan het niet zo gek bedenken of je vindt alles hier evengoed terug, alsof je in Mechelen door de winkelstraat loopt.

Wij laten ons echter niet verleiden door overdreven consumptie en trekken met de marschutra (vergelijkbaar met de microbussen in Zuid-Amerika) verder het binnenland in. We hebben keuze tussen verschillende Datsans: Boedistische tempels. Allemaal vrij nieuw omdat ze ten tijde van Stalin allemaal zijn neergehaald.

Busje komt zo…
We wachten ’s morgens vergeefs op marschutra (bus) 130 die ons buiten de stad naar de grootste Datsan zou brengen, na bijna een uur wachten laten we ‘de Temple van Khambo Lama Itiglov’ voor wat hij is en nemen een kleinere ‘Datsan Rinpoche Bagsha’ (whats in a name) voor onze rekening. Misschien niet met de grootste Boeddha maar alvast met het mooiste uitzicht op de stad.

Golanhoogte
Wij hebben geluk normaal wordt het zicht verstoord door nevel en mist over de stad, maar wij krijgen de full monty en worden verwend met prachtige vergezichten. Dat er in de verte oefengevechten van het leger (hopen we) aan de gang zijn kan onze pret niet drukken, alhoewel… de angst van de Golanhoogte in Israël steekt toch wel even de kop op.

Ulan-Ude
Ulan-Ude

Erik is een varken en Hilde is een draak
We maken een wandeling rond de tempel via de Chinese zodiac beelden op houten bruggetjes. In de tempel zelf zijn de monniken hun mantra’s aan het afratelen. Dit geeft toch wel een zeer bijzondere sfeer. Als je zo een tempel bezoekt mag je nooit met je rug naar het Boeddhabeeld gekeerd zijn. Je wordt dus verondersteld om achterwaarts naar buiten te lopen… niet gemakkelijk met al dat volk.

Ons Zodiac-teken:
Erik: varken
Hilde: draak
Ons Zodiac teken:
Erik: varken
Hilde: draak

Beroepsmisvorming
Na dit heilig intermezzo lopen we dezelfde wandeling van gisterenavond opnieuw, in tegenovergestelde richting. Omdat gisteren de duisternis inviel hielden we het deel met de houten huizen voor vandaag. Bovendien hebben we nog het geluk dat we passeren via een plaatselijke overdekte markt. Aangezien de zon mijn vleesklak weer teistert, verwen ik mezelf met een (Mongools) klakske om mijn hoofddons te bedekken. De overdekte markt is natuurlijk gesneden koek voor Hilde, die de plaatselijke producten keurt en goed bevindt.

Erik met berenmuts
Erik zijn nieuwe klak?

Tectonisch geweld
De site met de houten huizen die teruggaan tot zelfs in de zeventiende eeuw zijn een sprong in de geschiedenis, maar bovendien worden ze nog steeds bewoond. Deze houten huizen waren misschien toch beter bestand tegen de aardbevingen die hier geregeld plaatsvinden.

De houten huizen van Siberië
Ulitsa Sobornaya, met de huizen in houten kantarchitectuur

Love is a burning thing…
In de late namiddag worden we getrakteerd op een regenbui en terwijl we staan te schuilen, komt er een jonge muzikant bij ons staan onder het bladerdak van een boom. We raken aan de praat en wisselen wat reisweetjes uit. Mijn vingeren jeuken bij het zien van zijn gitaar en een beetje verder in een shoppingcenter overbluffen we elkaar met onze muziek. Hij met Russische moderne pop, maar de omstaanders kunnen mijn imitatie van Johnny Cash toch ook smaken.

Les 1 hoe tap ik een Guinness
We nemen afscheid van deze leuke muzikant en slijten onze laatste uurtjes in Ulan-Ude in in een kroeg waar ik de baas leer Guinness tappen. We zagen hem drie, vier pinten wegkappen omdat ze niet snel genoeg helder werden.

Mongolië here we come… mais pas maintenant
Ulan-Ude, meer dan een stop waard in deze streek die aanvoelt als Mongolië door het grote aantal Mongolen in deze streek en hun invloed op het dagelijkse leven. Een bezoek aan Ulan-Baator in Mongolië dringt zich op maar zal spijtig genoeg niet tijdens deze reis zijn.