Tagarchief: Santa Rosa

La Paz met hindernissen

Maar eerst even vooruit in tijd…

Welkom lieve kleine Erin, onze derde kleindochter en eveneens derde kind van Jana en Nils en zus van Merel en Roxane. Je komt in een warm nest terecht waar je met veel liefde zal opgevangen worden. Bonneke en Bompa hopen wat van hun reismicrobe over te dragen, zodat je verdraagzaam de wereld tegemoet kan. Lea en Frank jullie gaan eventjes dubbel zoveel grootouderliefde moeten geven, want wij kunnen haar maar pas binnen veertien dagen verwennen. Merel en Roxane vertroetel jullie zusje want jullie zijn nu haar grote voorbeeld. Jana en Nils 4090 gr… en 53 cm… dat kan tellen. Den bompa woog er bij zijn geboorte 5500, maar volgens mij ben ik gewogen met een patattenweegschaal. In elk geval, 15 november zal niet meer hetzelfde zijn.

Zover de op stapel staande gebeurtenis van enkele dagen geleden :-).

Foto’s La Paz tweede landing

Terug naar het oerwoud: de tijd tikt genadeloos verder

We staan dus te koekeloeren enkele kilometers buiten Santa Rosa, de tijd tikt verder en onze vlucht terug naar La Paz vanuit Rurrenabaque komt in het gedrang.

Terwijl we hier stilstaan maak ik gretig gebruik van de bosjes, niet zonder mij eerst te verzekeren dat de kust veilig is.

Dwars over de weg

Ondertussen vindt de chauffeur er niet beter op om wat te manoeuvreren met de auto zodat hij dwars over de weg staat en geen kant meer op kan. De zware vrachtwagens die hier voorbij komen geraasd dompelen ons helemaal onder het stof en zorgen ervoor dat het zicht voor de volgende vrachtwagen volledig weg is.

Uiteindelijk doet zijn telefoon het en kan hij dan toch iemand bereiken die zo snel mogelijk voor nieuw vervoer zal zorgen.

Een spannertje

Het is ondertussen 15u30 en onze vlucht is om 17u30… met drie uur voor de boeg zal dit meer dan een spannertje worden. Een paar minuten later komt er een trufi aangesneld uit Santa Rosa die ons naar de luchthaven zal brengen. Onze chauffeur verzekert ons dat we onze vlucht zullen halen. Zodra we alles overgeladen hebben en iedereen is ingestapt, geeft onze nieuwe chauffeur plankgas, en hij zal die pedaal niet meer lossen tot we op de luchthaven zijn. Hij heeft duidelijk de opdracht gekregen om ten koste van alles ons op tijd af te zetten.

Herschapen in een maanlandschap

Hij schuift van links naar rechts op de baan proberend om putten en andere hindernissen te vermijden. Een paar keer vatten zijn wielen geen grond als we tegen duizelingwekkende snelheid over een heuvel vliegen en hij hotsend en botsend terug vat probeert te krijgen op zijn vierwieler. Geen wonder dat er hier zoveel problemen zijn met de wagens, de keien vliegen de hele rit tegen de carrosserie, die volgens mij herschapen is in een maanlandschap.

Tegen een gemiddelde van bijna 120 kilometer per uur hebben we allemaal het gevoel dat we in de rally Parijs-Dakar verzeild zijn, maar niemand klaagt want we zijn bijna een half uur te vroeg op de luchthaven. De vlucht met onze bombardier verloopt vlekkeloos en na een half uurtje vliegen, landen we voor een tweede keer in La Paz.

Een taxi brengt ons naar ons nieuw onderkomen voor de volgende nacht en we zijn zo ingenomen met ons nieuw stekje dat we er onmiddellijk voor een dag extra reserveren.

Na een moeizame nacht op deze hoogte houden we vandaag een rustdag en slenteren we wat door de indrukwekkendste stad ter wereld, alvast wat zijn ligging betreft.

Foetus van lama

Een vriend van ons, Herwin, die hier een paar jaar geleden halsbrekende toeren uithaalde op de death road, vertelt ons dat als we een foetus van een lama kopen we van geluk verzekerd zijn. We laten zowel de kelk van de death road als van de foetus van de lama aan ons voorbij gaan en genieten gewoon van een dagje uitblazen om onze vermoeide lichamen wat rust te gunnen.

Foetus van Lama
Foetus van lama

 

 

 

 

 

 

 

’s Avonds nemen we afscheid van La paz met zicht vanop onze hotelkamer en pakken alweer voor onze volgende bestemming. Copacabana… deze keer echter niet in Brazilië maar aan het hoogst gelegen meer ter wereld: Titicaca.

La Paz by night
La Paz by night

 

En dan last but not least, ook weer even vooruit in tijd…

Tegen de tijd dat jullie dit hier lezen is Hilde 54 lentes jong. Nog veel te kwik voor haar leeftijd. Bibi moet vaak alles uit de kast halen om haar te volgen… in alles ;-).

Eigenlijk is het een dubbel feestje, wij zijn vandaag eveneens 33 jaar getrouwd. We kunnen op deze hoogte spijtig genoeg niet genieten van een glaasje wijn of iets anders, want dat loopt zonder meer verkeerd af. We hebben in ieder geval een zeer mooi cadeau gekregen: Erin.

Zwemmen met Pedro

Op zoek naar de anaconda

Foto’s Amazonde dag 2

Foto’s Amazone dag 3

Vandaag starten we een zoektocht in de moeraslanden van de pampas naar slangen. Meer bepaald de anaconda. Voor we vertrekken moeten we allemaal laarzen aan, of dit is om het slijk meester te kunnen of als bescherming voor de slang was niet echt duidelijk. In elk geval, er zouden ook cobra’s zitten. We varen eerst een stuk de Yacuma af en duiken een beetje verder de pampas in. We hebben 2 gidsen mee en we zijn met een groep van twaalf om die lieftallige beestjes te vinden.

Op zoek naar de anaconda
Op zoek naar de anaconda

We kammen de gebieden rond moerassen af, alsook dicht bij een meertje waar ze zich meestal schuil houden. Zij aan zij iedere homp gras opheffen en onder takkenbossen kijken of we iets zien bewegen. De groep voor ons heeft een twee meter lange anaconda gezien na twintig minuten zoeken. De hele voormiddag zoeken we in de broeierige hitte naar dit toch wel speciaal wezentje, toch ze geeft niet thuis.

Rufescent tiger heron (of de rosse tijgerroerdomp)
Rufescent tiger heron (of de rosse tijgerroerdomp)

Platte rust

We hebben dan wel niets gevonden, de spanning alleen al om naar een anaconda te zoeken geeft wel iets extra. Na het middageten krijgen we platte rust en geloof mij, na 3 uur verzengende hitte getrotseerd te hebben is dit meer dan welkom.

Roze rivierdolfijnen

Na deze welgekomen siësta kruipen we terug in de boten, gaan nog even goeiedag zeggen tegen de dolfijnen. Het blijken roze rivierdolfijnen te zijn maar hun bouw doet me toch denken aan de Irrawaddy dolfijnen op de grens van Laos en Cambodja.

Piranha aan de haak

Het uiteindelijke doel van vanmiddag is de piranha. We krijgen elk een hengel, nu ja hengel, een stuk hout waar een visdraad aanzit met een haak aan. Daar hangen we dan een stukje vlees aan en smijten het boeltje in het water. Onmiddellijk wordt er aan de haak getrokken, maar de beestjes zijn zo slim dat ze vaak het vlees van de haak halen zonder dat ze in de haak bijten. Af en toe hebben we toch beet en we halen enkele rode en een gele piranha’s boven. De rode en de blauwe zijn het meest agressief (de blauwe vind je alleen terug in de meren), de gele is iets minder agressief.

Piranha aan de haak
Piranha aan de haak

Veel vlees is er aan deze vleesetende vissen niet aan, maar vanavond zullen we ze toch bakken. Lekker… toch er is te weinig vlees aan om er iets van te proeven.

Of het van de vis is of van de hitte, ik heb het weer vlaggen. De hele nacht frequenteer ik het toilet. Ik ben zo uitgeput en leeg dat ik de activiteiten van de laatste dag aan mij moet laten voorbijgaan.

De story van Hilde

De hele bende vertrekt om vijf uur voor een zonsopgang, voor de zessen zijn ze al terug. De activiteit na het ontbijt is eentje die kan tellen. Dit laat ik Hilde vertellen want ook dat heb ik aan mij laten voorbij gaan.

Zonsopgang boven Yacuma
Zonsopgang boven Yacuma

Na het ontbijt trekken we ons badpak aan en varen met de boot richting de plaats waar de dolfijnen zich bevinden. Deze dieren zouden de kaaimannen en piranha’s van zich afduwen, waardoor ze met rust gelaten worden. We trekken onze kleren uit en springen vanuit de boot in het water.

Zwemmen tussen kaaimannen en alligators en piranha's
Zwemmen tussen kaaimannen, dolfijnen en piranha’s

Twee Pedro’s

Zo’n 5 meter verder ligt een alligator het schouwspel te bekijken. Als we onze gids Yoyo hierop attent maken, zegt hij: “Oh, dat is een vriendelijke alligator, die hebben we gewond gevonden als hij nog klein was en verzorgd. Hij kent ons.” Hij roept meermaals “Pedro, Pedrito, …” De alligator komt onze richting uitgezwommen. Ik vertrouw het zaakje niet en kruip alvast in de boot. De gids uit de tweede boot die met ons meegekomen is, roept: “Hé Yoyo, Pedro is hier bij ons aan de boot.” Tja, wie is die andere Pedro dan? Eén van de twee Pedro’s ziet zijn kans schoon en duikt kopje onder. We hijsen snel iedereen uit het water. Zelfs Yoyo is er niet gerust in. Toch springt hij nadien nog even in het water, samen met nog andere helden.

Als ik hem vraag waar de dolfijnen blijven, zegt hij doodleuk: “Oh, die zijn wellicht op zoek naar eten.” Tja, wie houdt die kaaimannen en piranha’s dan van ons weg?

Een leuke ervaring, toch is het volgens mij waaghalzerij die wel eens verkeerd zou kunnen aflopen. Deze keer gelukkig niet.

De terugweg

Als we terug in het kamp komen, nemen we allemaal nog een koude douche om het rivierwater van ons af te spoelen, lunchen we vroeg en leggen onze rugzakken terug in de langboot om terug te keren naar Rurrenabaque. Tot zover Hilde haar relaas.

Ik hoop dat mijn darmen zich wat geduldig opstellen, want 2 uur boot, 3 uur auto… Zwemmen met kaaimannen is één, maar met je billen bloot tussen die lieverds is twee… of misschien wel…GEEN 😉

Yacuma
Yacuma bij valavond

In Santa Rosa laat het busje op zich wachten, onze vlucht is om 17u30 en we moeten nog drie uur over de stoffige weg terug naar Rurrenabaque. Omstreeks twee uur komt hij aangetuft en wij nemen afscheid van onze geweldige gids, die alweer klaar staat om met een nieuwe groep durvers diep het oerwoud in te duiken.

Kaput

We zijn nog niet goed weg als onze chauffeur plotseling stopt. Hij stapt uit en kruipt onder de wagen, overal tegenaan kloppend. Als we hem vragen wat er aan de hand is antwoord hij “Kaput”. Hier staan we nu, er zal niets anders opzitten dan ons vliegtuigticket om te boeken naar morgen…. Als dit al mogelijk is natuurlijk, want die vluchten hebben een hoge bezettingsgraad. Zijn telefoon is buiten bereik van een zendmast en hij kan niemand bereiken. Een jeep die ons voorbij raast met hoge snelheid wil niet stoppen, onze chauffeur is razend en ontlokt hem zinnetjes die niet voor publicatie vatbaar zijn. Hoe dit afloopt…