Tagarchief: Rusland

Reisreportage Trans Siberische spoorlijn

Een kinderdroom die werkelijk wordt: de Trans Siberische spoorlijn. Met een lengte van 9.289 kilometer is dit de langste spoorlijn ter wereld, dwars door het Verre Oosten, Siberië, Oeral en Europees Rusland. Hilderikopweg vloog naar het verst gelegen punt: Vladivostok. Ze namen daar de mytische spoorlijn – met de samovar in de hoofdrol – en kwamen vier weken later aan in Moskou. Onderweg werden verschillende haltes ingelast. Beleef hun verhaal tijdens de reisreportage over de Trans Siberische spoorlijn.

>De reisreportage wordt voorafgegaan door een heerlijk ontbijt, verzorgd door VC De Penseur vzw.

Matroesjka's
Matroesjka’s

Reisreportage Trans Siberische spoorlijn

Een kinderdroom die werkelijk wordt: de Trans Siberische spoorlijn. Met een lengte van 9.289 kilometer is dit de langste spoorlijn ter wereld, dwars door het Verre Oosten, Siberië, Oeral en Europees Rusland. Hilderikopweg vloog naar het verst gelegen punt: Vladivostok. Ze namen daar de mytische spoorlijn – met de samovar in de hoofdrol – en kwamen vier weken later aan in Moskou. Onderweg werden verschillende haltes ingelast. Beleef hun verhaal tijdens de reisreportage over de Trans Siberische spoorlijn.

Matroesjka's
Matroesjka’s

Reisreportage Trans Siberische spoorlijn

Wegens voorzorgen inzake verdere verspreiding van corona/Covid-19 werd deze voorstelling uitgesteld naar een nog later te bepalen datum.

Een kinderdroom die werkelijk wordt: de Trans Siberische spoorlijn. Met een lengte van 9.289 kilometer is dit de langste spoorlijn ter wereld, dwars door het Verre Oosten, Siberië, Oeral en Europees Rusland. Hilderikopweg vloog naar het verst gelegen punt: Vladivostok. Ze namen daar de mytische spoorlijn – met de samovar in de hoofdrol – en kwamen vier weken later aan in Moskou. Onderweg werden verschillende haltes ingelast. Beleef hun verhaal tijdens de reisreportage over de Trans Siberische spoorlijn.

Matroesjka's: poppetjes in poppetjes
Matroesjka’s

Reisreportage Trans Siberische spoorlijn – met ontbijt

Wegens voorzorgen inzake verdere verspreiding van corona/Covid-19 werd deze voorstelling uitgesteld naar een nog later te bepalen datum.

Een kinderdroom die werkelijk wordt: de Trans Siberische spoorlijn. Met een lengte van 9.289 kilometer is dit de langste spoorlijn ter wereld, dwars door het Verre Oosten, Siberië, Oeral en Europees Rusland. Hilderikopweg vloog naar het verst gelegen punt: Vladivostok. Ze namen daar de mytische spoorlijn – met de samovar in de hoofdrol – en kwamen vier weken later aan in Moskou. Onderweg werden verschillende haltes ingelast. Beleef hun verhaal tijdens de reisreportage over de Trans Siberische spoorlijn.

>>De reisreportage wordt voorafgegaan door een heerlijk ontbijt.

Matroesjka's: poppetjes in poppetjes
Matroesjka’s

Min twintig graden

Foto’s Irkoetsk
Polarsteps
Video


Goed gezelschap
We zijn nog niet goed en wel in ons coupé geïnstalleerd of het logge gevaarte zet zich in beweging. We krijgen gezelschap van een vriendelijke Rus, die zich zonder veel misbaar boven op zijn bed installeert met zijn koptelefoon op. Het is een coupé van vier, dus wachten we nog in spanning of er zich nog iemand anders aandient. Wij hebben gelukkig de onderste bedden voor deze treinrit, maar het verschil met de vorige rit is toch wel frappant. De coupés zijn een stuk kleiner en de bedden lichtelijk harder. Niet geklaagd, we hebben al heel wat hardere bedden op ons palmares staan. Als de trein al in beweging is, dient er zich nog een vrouw aan van Mongoolse afkomst die het laatste bed komt innemen.

Vapeurs
We nodigen beiden uit om toch nog eventjes gebruik te maken van de onderste bedden. Ze gaan op ons voorstel in, maar zodra de trein op kruissnelheid is, komt de treinhostess onze lakens brengen en installeert iedereen zijn bed. Door al dat gewriemel breekt het zweet mij uit, Hilde is zo lief om de installatie van mijn bed voor haar rekening te nemen terwijl ik op de gang probeer de vapeurs van mij af te schudden. Als iedereen zich te slapen heeft gelegd en mijn zweet is verdampt, kom ik terug binnen.

Paniek
Zodra ik de deur achter mij toeschuif voel ik al dat de zuurstof in deze veel te kleine ruimte is opgebruikt. Ik leg mij neer maar ik zou zowaar een paniekaanval krijgen van benauwdheid. Ik leg mijn bek zo dicht mogelijk tegen het venster zodat ik toch het gevoel krijg dat ik niet in een doodskist lig. Langzaam trekt mijn benauwdheid weg, nu ja langzaam… Tegen vier uur val ik in een diepe slaap en ben verwonderd als iedereen tegen zes uur zich al aan het klaarmaken is om uit te schepen… of hoe noem je de desembarkement op een trein.
We frequenteren nog even de samovaar voor een tas koffie en tegen de tijd dat we alles op zijn plaats hebben staat de trein stil in Irkoetsk, onze thuishaven voor de volgende dag.

Vrouwen en oriëntatie
Door vermoeidheid overmand, loop ik eerst de verkeerde richting uit, we zijn al een eind verder als ik zie dat we verkeerd lopen. Oriëntatie en vermoeidheid werken bij mij niet echt samen. Hilde had nochtans al geopperd dat we de andere richting uit moesten… Luisteren werkt dus ook niet. Om verdere fontonten te vermijden nemen we toch maar een taxi naar ons hotel. We mogen echter pas tegen 14 uur op de kamer en het is acht uur als we aan de deur staan. We mogen onze bagage achterlaten ergens in een onbewaakte kast in de gang. Er zit niets anders op dan hier op in te gaan en dan maar meteen van wal te steken en te beginnen met de verkenning van de stad.

Cathedral of the Kazan Icon of the Mother of God
Cathedral of the Kazan Icon of the Mother of God

Is er hier iemand wakker
De stad slaapt nog en alle koffiehuizen moeten hun water nog opwarmen, bovendien is het zaterdagochtend en slaapt de stad iets langer dan gewoonlijk. We passeren ondertussen op een adres dat we terugvonden op internet en geroemd is voor zijn goede service voor organiseren van tours. We willen morgen naar Lake Baikal en proberen hiervoor dus vervoer te vinden. We hebben de host van het hostel duidelijk uit zijn bed gebeld. Hij wil ons met plezier verder helpen maar het probleem is dat hij geen vervoer mag regelen zonder dat we een reservatie hebben op het eiland Olkhon. We proberen een hotel te bellen maar blijkbaar liggen ze daar ook nog te slapen. Er zit dus niets anders op dan later terug te komen als we een hotel kunnen reserveren op het eiland daar.

Kortrijkzaan
We hervatten onze wandeling en na een half uur zien we in de verte toch een koffiehuis dat open is. Zodra we plaats hebben genomen staat de eigenaar naast ons… en soort zoekt soort zeker… hij heeft onmiddellijk door dat we Vlamingen zijn. Hij zelf is een Kortrijkzaan die zijn liefde is gevolgd tot hier in Siberië.

Bloggers onder elkaar
Naast ons zitten twee dames ook te ontbijten, op een of andere manier geraken we ook aan de klap… hoe zou dat nu komen. Het ongelofelijke toeval wil dat de Zweedse een blogger-vlogger is en dan is het ijs natuurlijk snel gebroken. De andere vrouw is een Russische die blijkbaar veel connecties heeft en tours organiseert. Ze kent de eigenaar van een hostel op het eiland en na een telefoontje is alles in orde. We hebben nog een leuke babbel met de dames en na wat uitwisselen van contacten trekken we terug naar het hostel die voor ons het vervoer naar het eiland kan regelen. Dankjewel Tatiana.

Trubetskoy House, huis van een decembrist
Trubetskoy House, huis van een decembrist

Welke zonnebril?
Ondertussen zijn we klaarwakker en lopen Irkoetsk ondersteboven. Vooral de twee musea van de decembristen zijn een voltreffer. De kerk van Kazan en de mansion van Sukachev.
Als laatste wapenfeit trap ik Hilde haar zonnebril met glazen op sterkte aan gruzelementen. Gelukkig laat de zon het afweten en ziet het er voor de komende dagen al niet veel beter uit. De vierentwintig graden met tropische warmte in Vladivostok worden hier gereduceerd tot een vijftal graden met gezapig wat wind en af en toe een likje regen om de gevoelstemperatuur nog wat omlaag te trekken. Niet getreurd we zijn op weg en in goed gezelschap. Hilde zal het wel zonder zonnebril moeten stellen…

Mongolen in ’t land

Foto’s Ulan-Ude dag 2
Polarsteps
Video

Eenheidsworst
Eigenlijk zijn alle grote steden toch een beetje eenheidsworst. Je kan het niet zo gek bedenken of je vindt alles hier evengoed terug, alsof je in Mechelen door de winkelstraat loopt.

Wij laten ons echter niet verleiden door overdreven consumptie en trekken met de marschutra (vergelijkbaar met de microbussen in Zuid-Amerika) verder het binnenland in. We hebben keuze tussen verschillende Datsans: Boedistische tempels. Allemaal vrij nieuw omdat ze ten tijde van Stalin allemaal zijn neergehaald.

Busje komt zo…
We wachten ’s morgens vergeefs op marschutra (bus) 130 die ons buiten de stad naar de grootste Datsan zou brengen, na bijna een uur wachten laten we ‘de Temple van Khambo Lama Itiglov’ voor wat hij is en nemen een kleinere ‘Datsan Rinpoche Bagsha’ (whats in a name) voor onze rekening. Misschien niet met de grootste Boeddha maar alvast met het mooiste uitzicht op de stad.

Golanhoogte
Wij hebben geluk normaal wordt het zicht verstoord door nevel en mist over de stad, maar wij krijgen de full monty en worden verwend met prachtige vergezichten. Dat er in de verte oefengevechten van het leger (hopen we) aan de gang zijn kan onze pret niet drukken, alhoewel… de angst van de Golanhoogte in Israël steekt toch wel even de kop op.

Ulan-Ude
Ulan-Ude

Erik is een varken en Hilde is een draak
We maken een wandeling rond de tempel via de Chinese zodiac beelden op houten bruggetjes. In de tempel zelf zijn de monniken hun mantra’s aan het afratelen. Dit geeft toch wel een zeer bijzondere sfeer. Als je zo een tempel bezoekt mag je nooit met je rug naar het Boeddhabeeld gekeerd zijn. Je wordt dus verondersteld om achterwaarts naar buiten te lopen… niet gemakkelijk met al dat volk.

Ons Zodiac-teken:
Erik: varken
Hilde: draak
Ons Zodiac teken:
Erik: varken
Hilde: draak

Beroepsmisvorming
Na dit heilig intermezzo lopen we dezelfde wandeling van gisterenavond opnieuw, in tegenovergestelde richting. Omdat gisteren de duisternis inviel hielden we het deel met de houten huizen voor vandaag. Bovendien hebben we nog het geluk dat we passeren via een plaatselijke overdekte markt. Aangezien de zon mijn vleesklak weer teistert, verwen ik mezelf met een (Mongools) klakske om mijn hoofddons te bedekken. De overdekte markt is natuurlijk gesneden koek voor Hilde, die de plaatselijke producten keurt en goed bevindt.

Erik met berenmuts
Erik zijn nieuwe klak?

Tectonisch geweld
De site met de houten huizen die teruggaan tot zelfs in de zeventiende eeuw zijn een sprong in de geschiedenis, maar bovendien worden ze nog steeds bewoond. Deze houten huizen waren misschien toch beter bestand tegen de aardbevingen die hier geregeld plaatsvinden.

De houten huizen van Siberië
Ulitsa Sobornaya, met de huizen in houten kantarchitectuur

Love is a burning thing…
In de late namiddag worden we getrakteerd op een regenbui en terwijl we staan te schuilen, komt er een jonge muzikant bij ons staan onder het bladerdak van een boom. We raken aan de praat en wisselen wat reisweetjes uit. Mijn vingeren jeuken bij het zien van zijn gitaar en een beetje verder in een shoppingcenter overbluffen we elkaar met onze muziek. Hij met Russische moderne pop, maar de omstaanders kunnen mijn imitatie van Johnny Cash toch ook smaken.

Les 1 hoe tap ik een Guinness
We nemen afscheid van deze leuke muzikant en slijten onze laatste uurtjes in Ulan-Ude in in een kroeg waar ik de baas leer Guinness tappen. We zagen hem drie, vier pinten wegkappen omdat ze niet snel genoeg helder werden.

Mongolië here we come… mais pas maintenant
Ulan-Ude, meer dan een stop waard in deze streek die aanvoelt als Mongolië door het grote aantal Mongolen in deze streek en hun invloed op het dagelijkse leven. Een bezoek aan Ulan-Baator in Mongolië dringt zich op maar zal spijtig genoeg niet tijdens deze reis zijn.

Ondoordringbaar

Foto’s Ulan-Ude dag 1
Polarsteps

De Taiga
We reizen door de ondoordringbare bossen… de taiga genoemd. Berkenbossen zover je kan zien. Af en toe afgewisseld met den en zilverspar, esdoorn en esp. Zoals ik gisteren al liet weten een kleurenpracht dankzij de herfst die zich in zijn mooiste kleurenpallet tooit. De prachtige vergezichten worden met de regelmaat van de klok verstoord door tegenliggend vrachtverkeer. De negentigduizend kilometer spoorlijn in Rusland wordt druk bereisd maar dit stuk in Siberië is zowat de drukste lijn ter wereld. Dat de treinen hier klokvast rijden zal voor menig pendelaar van Belgische treinen een doorn in het oog zijn… Nietwaar mister Cattoir.

Verveling
De kilometers en de uren vliegen hier voorbij, van verveling is geen seconde sprake. Sprakeloos vergapen we ons naar de taiga die voor eeuwig en altijd op ons netvlies staat gebrand.
Dertig procent van de bossen ter wereld bevindt zich hier in deze regio. Siberië dat meestal de associatie met kou oproept krijgt bij ons vanaf nu een heel andere invulling. Het grootste land ter wereld, twee keer zo groot als Amerika, heeft ongeveer 8 inwoners per vierkante kilometer of omgerekend 145 miljoen inwoners. Natuurlijk niets in vergelijking met China of India maar het kan tellen.
We malen de kilometers naar onze eerste stop af, meer dan 3200 kilometer en 66 uur trein brengen ons naar de hoofdstad van de republiek Boerjatië; Ulan-Ude (een autonome republiek binnen de Russische Federatie).

Het zeven meter hoge Lenin-hoofd domineert het Sovjet plein.
Het zeven meter hoge Lenin-hoofd domineert het Sovjet plein.

Mongolen
Ik krijg bij het zien van het station in Ulan-Ude niet onmiddellijk een hoera gevoel, maar zodra we het station achter ons laten, worden we getrakteerd op een vrij moderne stad. De straten met de houten huizen zorgen voor een leuke afwisseling en piloteren je terug in tijd.
Ons hotel gelegen vlakbij de Selega rivier en op loopafstand van het centrum is naar onze normen vrij luxueus. In Vladivostok mochten we zonder problemen een paar uur later uitchecken, hier vraagt de patron meer dan de dagprijs van een kamer voor een paar uurtjes meer. Ik probeer te negotiëren, maar mijn Russisch is nog niet op zijn best en hij is verrast als we zijn idioot voorstel afwimpelen en onze bagage gewoon in de bagageruimte morgen zullen achterlaten voor die tijd.
We verkennen de rest van de namiddag de leuke stad en laten ons verleiden in een Mongools restaurant waar we voor een prikje, na drie dagen treinvoedsel, ons buikje rond eten…en dat wil wat zeggen 😉

De typische houten huizen met de rijkelijk gedecoreerde ramen
De typische houten huizen met de rijkelijk gedecoreerde ramen

Zuipschuiten
De gemiddelde leeftijd hier in Rusland zou slechts 59 jaar zijn voor mannen… zowat mijn leeftijd, ik drink graag een pintje toch de volumes wodka die hier achterover worden geslagen, zijn niet van de markt. Regelmatig lopen we hier toch iemand tegen het lijf die op zoek is naar zijn parochie en die vermoedelijk nooit voor het ochtendgloren zal terugvinden.

treinberichten

Foto’s TSE dag 1
Foto’s TSE dag 2
Polarsteps

Herfst in ’t land
Oneindigheid krijgt stilaan een nieuwe dimensie, berkenbossen en nog eens berkenbossen. De herfst doet hier al zijn intrede en trakteert ons op een kleurenpalet die zijn weerga niet kent. Alle tinten van groen tot bruin en alles wat daar tussen ligt passeren hier de revue.

Landschap vanuit de trein
Landschap vanuit de trein

Internet
De twee voorbije nachten zijn zeer goed verlopen en we houden hout vast dat het met de derde evengoed mag gaan. Publiceren is hier wel andere koek. We hebben alleen internet in de zones waar er een station is en dan nog. Gisteren volgden die elkaar snel op maar vandaag liggen ze een stuk verder uit elkaar en vaak midden in het niets. Vermoedelijk lees je dit dus met enige vertraging. Straf eigenlijk hoe je als reiziger zo afhankelijk wordt van het internet. Ach we zouden best zonder kunnen, maar dat zijn dan onze natuurreizen waar je nooit iets van leest of te zien krijgt.

Zonder bagage
Ondertussen hebben we ook kennis gemaakt met onze twee Deense buurmeisjes. Zij worstelen zich door hetzelfde avontuur zoals wij vorig jaar hebben gedaan. Zonder bagage. Zij hebben er nog goede hoop op dat hun bagage in hun volgend hotel wordt toegestuurd…

Toekomstplannen
De tijd doden we hier vooral door de voorbijschuivende landschappen te bewonderen, te lezen, te schrijven, filmen monteren, Hilde is zoals altijd in de ban van haar foto’s. Eigenaardig toch dat hoe minder een mens doet des te vermoeiender het is. Zo’n lange treinrit geeft je alvast voldoende tijd om een reflectie te maken over van alles en nog wat. Trouwens niet alleen reflectie ook toekomstplannen krijgen op zo’n momenten vaak vorm. De mensen vragen bij onze projecten vaak: “hoe kom je erbij?” Wel dit zijn zo van die momenten. 😉

Yana
Onze treinhostess Yana, een vrouw van ongeveer 50 jaar, waakt over haar trein alsof het de hare is, zo’n toewijding. Alle dagen worden de ramen gelapt en de stofzuiger doet hier iedere ochtend en middag zijn werk.

Samovar
Gelukkig hebben we voldoende oploskoffie bij en laten we de Samovar zijn werk doen en ons voorzien van warm water. Een samovaar is een waterkoker op ik vermoed kolen, want onderaan ligt er toch asse in een bakje onder het toestel. Dat de filter niet altijd evengoed zijn werk doet nemen we er maar bij, het water is warm genoeg om eventuele microben het hoofd te bieden.

De samovar op de trein
De samovar op de trein

De pot op
De toiletten zijn zoals toiletten op alle treinen over de hele wereld blijkbaar van dezelfde leverancier, ze zijn proper, maar proper betekent zo proper als de vorige gebruiker ze voor jou achterliet. Yana doet haar uiterste best om alles proper te houden. We mogen niet klagen.

Ik heb de zon zien zakken
Ondertussen zoekt de zon stilaan haar plaats onder de horizon en geeft de kleuren in het landschap nog wat extra schijn. Wij maken ons op voor onze derde nacht. Oh en ben je benieuwd of we nu lid zijn van de ‘Mile Post Club’? Ik kan toch moeilijk alles vertellen… 😉

Het leven zoals het is naast de spoorlijn
Het leven zoals het is naast de spoorlijn

Tik…tak…tik…tak…

Trans Siberië Express

Ons reiswekkertje staat op ontploffen, het dubbele cijfer is van onze aftelklok verdwenen. Nog acht dagen en volgende week donderdag is het zover: op reis met de Trans Siberië Express. Een tussenlanding in Moskou, brengt ons acht uur en bijna evenveel tijdzones later verder naar Vladivostok, the Lord of the East.

Voorbereiding Trans Siberië Express met de landkaarten, reisboeken, reispassen, videomateriaal en ons roadbook met alle nuttige informatie.
Voorbereiding TSE

Voorbereiding

De voorbereiding liep niet echt van een leien dakje. Eerst en vooral moet je een uitnodiging hebben van een reisorganisatie alvorens je nog maar kan beginnen aan de aanvraag van het visum. In ons draaiboek vind je mooi terug tot welke organisaties je je moet richten om alle nodige formulieren te krijgen en welke indrukwekkende procedures je moet volgen. Na wat over en weer gebel en gemail met de organisatie, afspraken maken met de ambassade en het opnieuw en opnieuw corrigeren van documenten en formulieren, kregen we het ten lange leste toch voor elkaar en konden we enkele weken geleden eindelijk ons visum voor Rusland gaan afhalen in Antwerpen.

Voor dat visum hadden ze onze reisroute en bijhorende reservaties van ons hotel nodig. Van de reisroute zijn we zeker, want tenslotte moesten we ook de nodige informatie en reistijden doorgeven van onze treinritten. Een spannende periode, omdat je niet weet wat je eerst moest reserveren of vastleggen. Een volle vier weken is natuurlijk niet lang genoeg om heel Rusland in onze broekzak te steken. Kiezen is verliezen. We moesten dus vooral schrappen in onze keuze wat we allemaal willen bezoeken.

Westbound

Een treinreis van bijna tienduizend kilometer is geen sinecure. We leggen de afstand met de Trans Siberië Express uiteraard niet in één keer af. We vliegen ineens door naar Vladivostok waar we enkele dagen de voormalige militaire stad bezoeken en vandaar onze eerste treinrit westbound naar Ulan Ude nemen. Ik geef ridderlijk toe dat we het eerste stuk in stijl reizen, we boekten namelijk de eerste treinrit in eerste klasse. Drie dagen en drie nachten in een tweepersoons coupé. We zijn avontuurlijk aangelegd, toch uit ervaring van onze vorige treinreizen (Reunification Express in Vietnam, The Ghan in Australië en onze treintour van China) weten we dat verschillende nachten met ander gezelschap heel belastend kan zijn. Daarom wilden we voor onze eerste drie nachten een dubbelroom zonder pottenkijkers. Misschien worden we op die manier wel een member van de Mile long (post) club (cfr: Mile high club).

“We willen voor de eerste drie nachten een dubbelroom zonder pottenkijkers.”

Je moet je alvast niet teveel voorstellen van die eerste klasse. het betreft hier zeker niet de weelde die je soms ziet bij de Orient Express. De WC en douches zijn op de gang en de couchetten zijn maar een voorschoot groot. Trouwens het comfort van de treinen wordt beter naargelang de nummer van de trein. Hoe lager het treinnummer, hoe comfortabeler. Dat belooft, onze eerst treinrit, heeft nummer 7, maar de tweede treinrit naar Irkutsk heeft nummer 361. Wat we daar mogen verwachten…

De andere nachten op de trein (nog zo’n vijftal) zullen in tweede en derde klasse zitten, maar die duren niet langer dan één nacht, dus als daar het gezelschap tegenvalt is dat geen ramp.

Volg ons live via Polarsteps

Naast onze dagelijkse blogpost (ik hoop dat het ons dit jaar ook weer zal lukken) krijgen jullie ook via Polarsteps een overzicht van waar we op dat ogenblik zitten. Je kan hier overigens ook onze voorbije reizen bekijken (er ontbreken nog zo’n tiental bezochte bestemmingen, maar dat komt stilaan in orde): https://polarsteps.com/hilderikopweg.

Printscreen van onze pagina op polarsteps.com/hilderikopweg.
https://www.polarsteps.com/hilderikopweg

Wordt vervolgd…