Tagarchief: Rurrenabaque

La Paz met hindernissen

Maar eerst even vooruit in tijd…

Welkom lieve kleine Erin, onze derde kleindochter en eveneens derde kind van Jana en Nils en zus van Merel en Roxane. Je komt in een warm nest terecht waar je met veel liefde zal opgevangen worden. Bonneke en Bompa hopen wat van hun reismicrobe over te dragen, zodat je verdraagzaam de wereld tegemoet kan. Lea en Frank jullie gaan eventjes dubbel zoveel grootouderliefde moeten geven, want wij kunnen haar maar pas binnen veertien dagen verwennen. Merel en Roxane vertroetel jullie zusje want jullie zijn nu haar grote voorbeeld. Jana en Nils 4090 gr… en 53 cm… dat kan tellen. Den bompa woog er bij zijn geboorte 5500, maar volgens mij ben ik gewogen met een patattenweegschaal. In elk geval, 15 november zal niet meer hetzelfde zijn.

Zover de op stapel staande gebeurtenis van enkele dagen geleden :-).

Foto’s La Paz tweede landing

Terug naar het oerwoud: de tijd tikt genadeloos verder

We staan dus te koekeloeren enkele kilometers buiten Santa Rosa, de tijd tikt verder en onze vlucht terug naar La Paz vanuit Rurrenabaque komt in het gedrang.

Terwijl we hier stilstaan maak ik gretig gebruik van de bosjes, niet zonder mij eerst te verzekeren dat de kust veilig is.

Dwars over de weg

Ondertussen vindt de chauffeur er niet beter op om wat te manoeuvreren met de auto zodat hij dwars over de weg staat en geen kant meer op kan. De zware vrachtwagens die hier voorbij komen geraasd dompelen ons helemaal onder het stof en zorgen ervoor dat het zicht voor de volgende vrachtwagen volledig weg is.

Uiteindelijk doet zijn telefoon het en kan hij dan toch iemand bereiken die zo snel mogelijk voor nieuw vervoer zal zorgen.

Een spannertje

Het is ondertussen 15u30 en onze vlucht is om 17u30… met drie uur voor de boeg zal dit meer dan een spannertje worden. Een paar minuten later komt er een trufi aangesneld uit Santa Rosa die ons naar de luchthaven zal brengen. Onze chauffeur verzekert ons dat we onze vlucht zullen halen. Zodra we alles overgeladen hebben en iedereen is ingestapt, geeft onze nieuwe chauffeur plankgas, en hij zal die pedaal niet meer lossen tot we op de luchthaven zijn. Hij heeft duidelijk de opdracht gekregen om ten koste van alles ons op tijd af te zetten.

Herschapen in een maanlandschap

Hij schuift van links naar rechts op de baan proberend om putten en andere hindernissen te vermijden. Een paar keer vatten zijn wielen geen grond als we tegen duizelingwekkende snelheid over een heuvel vliegen en hij hotsend en botsend terug vat probeert te krijgen op zijn vierwieler. Geen wonder dat er hier zoveel problemen zijn met de wagens, de keien vliegen de hele rit tegen de carrosserie, die volgens mij herschapen is in een maanlandschap.

Tegen een gemiddelde van bijna 120 kilometer per uur hebben we allemaal het gevoel dat we in de rally Parijs-Dakar verzeild zijn, maar niemand klaagt want we zijn bijna een half uur te vroeg op de luchthaven. De vlucht met onze bombardier verloopt vlekkeloos en na een half uurtje vliegen, landen we voor een tweede keer in La Paz.

Een taxi brengt ons naar ons nieuw onderkomen voor de volgende nacht en we zijn zo ingenomen met ons nieuw stekje dat we er onmiddellijk voor een dag extra reserveren.

Na een moeizame nacht op deze hoogte houden we vandaag een rustdag en slenteren we wat door de indrukwekkendste stad ter wereld, alvast wat zijn ligging betreft.

Foetus van lama

Een vriend van ons, Herwin, die hier een paar jaar geleden halsbrekende toeren uithaalde op de death road, vertelt ons dat als we een foetus van een lama kopen we van geluk verzekerd zijn. We laten zowel de kelk van de death road als van de foetus van de lama aan ons voorbij gaan en genieten gewoon van een dagje uitblazen om onze vermoeide lichamen wat rust te gunnen.

Foetus van Lama
Foetus van lama

 

 

 

 

 

 

 

’s Avonds nemen we afscheid van La paz met zicht vanop onze hotelkamer en pakken alweer voor onze volgende bestemming. Copacabana… deze keer echter niet in Brazilië maar aan het hoogst gelegen meer ter wereld: Titicaca.

La Paz by night
La Paz by night

 

En dan last but not least, ook weer even vooruit in tijd…

Tegen de tijd dat jullie dit hier lezen is Hilde 54 lentes jong. Nog veel te kwik voor haar leeftijd. Bibi moet vaak alles uit de kast halen om haar te volgen… in alles ;-).

Eigenlijk is het een dubbel feestje, wij zijn vandaag eveneens 33 jaar getrouwd. We kunnen op deze hoogte spijtig genoeg niet genieten van een glaasje wijn of iets anders, want dat loopt zonder meer verkeerd af. We hebben in ieder geval een zeer mooi cadeau gekregen: Erin.

Zwemmen met Pedro

Op zoek naar de anaconda

Foto’s Amazonde dag 2

Foto’s Amazone dag 3

Vandaag starten we een zoektocht in de moeraslanden van de pampas naar slangen. Meer bepaald de anaconda. Voor we vertrekken moeten we allemaal laarzen aan, of dit is om het slijk meester te kunnen of als bescherming voor de slang was niet echt duidelijk. In elk geval, er zouden ook cobra’s zitten. We varen eerst een stuk de Yacuma af en duiken een beetje verder de pampas in. We hebben 2 gidsen mee en we zijn met een groep van twaalf om die lieftallige beestjes te vinden.

Op zoek naar de anaconda
Op zoek naar de anaconda

We kammen de gebieden rond moerassen af, alsook dicht bij een meertje waar ze zich meestal schuil houden. Zij aan zij iedere homp gras opheffen en onder takkenbossen kijken of we iets zien bewegen. De groep voor ons heeft een twee meter lange anaconda gezien na twintig minuten zoeken. De hele voormiddag zoeken we in de broeierige hitte naar dit toch wel speciaal wezentje, toch ze geeft niet thuis.

Rufescent tiger heron (of de rosse tijgerroerdomp)
Rufescent tiger heron (of de rosse tijgerroerdomp)

Platte rust

We hebben dan wel niets gevonden, de spanning alleen al om naar een anaconda te zoeken geeft wel iets extra. Na het middageten krijgen we platte rust en geloof mij, na 3 uur verzengende hitte getrotseerd te hebben is dit meer dan welkom.

Roze rivierdolfijnen

Na deze welgekomen siësta kruipen we terug in de boten, gaan nog even goeiedag zeggen tegen de dolfijnen. Het blijken roze rivierdolfijnen te zijn maar hun bouw doet me toch denken aan de Irrawaddy dolfijnen op de grens van Laos en Cambodja.

Piranha aan de haak

Het uiteindelijke doel van vanmiddag is de piranha. We krijgen elk een hengel, nu ja hengel, een stuk hout waar een visdraad aanzit met een haak aan. Daar hangen we dan een stukje vlees aan en smijten het boeltje in het water. Onmiddellijk wordt er aan de haak getrokken, maar de beestjes zijn zo slim dat ze vaak het vlees van de haak halen zonder dat ze in de haak bijten. Af en toe hebben we toch beet en we halen enkele rode en een gele piranha’s boven. De rode en de blauwe zijn het meest agressief (de blauwe vind je alleen terug in de meren), de gele is iets minder agressief.

Piranha aan de haak
Piranha aan de haak

Veel vlees is er aan deze vleesetende vissen niet aan, maar vanavond zullen we ze toch bakken. Lekker… toch er is te weinig vlees aan om er iets van te proeven.

Of het van de vis is of van de hitte, ik heb het weer vlaggen. De hele nacht frequenteer ik het toilet. Ik ben zo uitgeput en leeg dat ik de activiteiten van de laatste dag aan mij moet laten voorbijgaan.

De story van Hilde

De hele bende vertrekt om vijf uur voor een zonsopgang, voor de zessen zijn ze al terug. De activiteit na het ontbijt is eentje die kan tellen. Dit laat ik Hilde vertellen want ook dat heb ik aan mij laten voorbij gaan.

Zonsopgang boven Yacuma
Zonsopgang boven Yacuma

Na het ontbijt trekken we ons badpak aan en varen met de boot richting de plaats waar de dolfijnen zich bevinden. Deze dieren zouden de kaaimannen en piranha’s van zich afduwen, waardoor ze met rust gelaten worden. We trekken onze kleren uit en springen vanuit de boot in het water.

Zwemmen tussen kaaimannen en alligators en piranha's
Zwemmen tussen kaaimannen, dolfijnen en piranha’s

Twee Pedro’s

Zo’n 5 meter verder ligt een alligator het schouwspel te bekijken. Als we onze gids Yoyo hierop attent maken, zegt hij: “Oh, dat is een vriendelijke alligator, die hebben we gewond gevonden als hij nog klein was en verzorgd. Hij kent ons.” Hij roept meermaals “Pedro, Pedrito, …” De alligator komt onze richting uitgezwommen. Ik vertrouw het zaakje niet en kruip alvast in de boot. De gids uit de tweede boot die met ons meegekomen is, roept: “Hé Yoyo, Pedro is hier bij ons aan de boot.” Tja, wie is die andere Pedro dan? Eén van de twee Pedro’s ziet zijn kans schoon en duikt kopje onder. We hijsen snel iedereen uit het water. Zelfs Yoyo is er niet gerust in. Toch springt hij nadien nog even in het water, samen met nog andere helden.

Als ik hem vraag waar de dolfijnen blijven, zegt hij doodleuk: “Oh, die zijn wellicht op zoek naar eten.” Tja, wie houdt die kaaimannen en piranha’s dan van ons weg?

Een leuke ervaring, toch is het volgens mij waaghalzerij die wel eens verkeerd zou kunnen aflopen. Deze keer gelukkig niet.

De terugweg

Als we terug in het kamp komen, nemen we allemaal nog een koude douche om het rivierwater van ons af te spoelen, lunchen we vroeg en leggen onze rugzakken terug in de langboot om terug te keren naar Rurrenabaque. Tot zover Hilde haar relaas.

Ik hoop dat mijn darmen zich wat geduldig opstellen, want 2 uur boot, 3 uur auto… Zwemmen met kaaimannen is één, maar met je billen bloot tussen die lieverds is twee… of misschien wel…GEEN 😉

Yacuma
Yacuma bij valavond

In Santa Rosa laat het busje op zich wachten, onze vlucht is om 17u30 en we moeten nog drie uur over de stoffige weg terug naar Rurrenabaque. Omstreeks twee uur komt hij aangetuft en wij nemen afscheid van onze geweldige gids, die alweer klaar staat om met een nieuwe groep durvers diep het oerwoud in te duiken.

Kaput

We zijn nog niet goed weg als onze chauffeur plotseling stopt. Hij stapt uit en kruipt onder de wagen, overal tegenaan kloppend. Als we hem vragen wat er aan de hand is antwoord hij “Kaput”. Hier staan we nu, er zal niets anders opzitten dan ons vliegtuigticket om te boeken naar morgen…. Als dit al mogelijk is natuurlijk, want die vluchten hebben een hoge bezettingsgraad. Zijn telefoon is buiten bereik van een zendmast en hij kan niemand bereiken. Een jeep die ons voorbij raast met hoge snelheid wil niet stoppen, onze chauffeur is razend en ontlokt hem zinnetjes die niet voor publicatie vatbaar zijn. Hoe dit afloopt…

Terug naar 250 meter

Learjet

Foto’s Rurrenabaque

We vallen diep vandaag. We vertrekken met een soort van Learjet met amper 30 zitplaatsen, maar dan eentje van Bombardier naar Rurrenabaque midden in het Amazonewoud… nu ja midden, aan de oevers van de Beni een rivier die zich door de jungle van de Beni provincie kronkelt. Normaal gezien dachten we de verplaatsing naar Rurrenabaque per boot te doen vanuit Coroico, toch een op stapel staande gebeurtenis waarvan jullie de komende dagen zullen lezen, heeft de doorslag gegeven om dit niet te doen ;-).

500 meter stijgen

 Vroegmarkt in La Paz
Vroegmarkt in La Paz

Onze taxi laat op zich wachten omdat de marktkramers, de inheemse Aymara, alle stoepen en delen van de straat opeisen om hun waar aan te bieden. Deze keer nemen we echter de ‘snelweg’, in plaats van de short cut door de stad. We moeten terug 500 meter stijgen om naar de hoogst gelegen luchthaven ter wereld te rijden. De wegmarkeringen ontbreken en zelfs als er werken zijn op het ene rijvak, worden de tegenliggers lekker samen op hetzelfde rijvak geleid… ook zonder markeringen.

Geen etiquette

Ik drink vandaag nogmaals mijn suiker-zout oplossing en mijn darmen raken stilaan in de plooi. Ik vergat gisteren nog te vertellen dat Bolivianen, overigens een zeer sympathiek volk, denken dat ze overal eerst binnen mogen ten koste van de gringo’s. Gisteren in het eindstation van de kabelbaan, waar ik dringend naar toilet moest, dacht er ook eentje mij voor te steken, ik geval van hoogste nood ken ik natuurlijk geen etiquette, en die gast zal in het vervolg ook wel eens twee keer nadenken vooraleer hij een gringo zal voorsteken. Ik weet niet of hij nog aan die muur plakt of dat iemand hem er vandaag in de loop van de dag heeft afgeschraapt? In de reeks van de ronde van Vlaanderen zouden ze gezegd hebben… “ajemoekakken moejekakken” 😉.

Schoenpoetsers

’s Morgens vroeg zie je trouwens verschillende schoenpoetsers… met een bivakmuts. Dit zijn trotse Bolivianen die geen gezichtsverlies willen leiden ten aanzien van familie en vrienden, door deze minderwaardige job uit te oefenen en daarvoor zichzelf onherkenbaar maken.

Vorige eeuw

Op de luchthaven ben ik enthousiast voor de vlucht met de learjet. Een vertraging van dertig minuten kan de pret niet bederven. De twee straalmotoren achteraan het vliegtuig brullen bij het opstijgen en op deze hoogte duurt het iets langer vooraleer het vliegtuig kan genieten van de lift die het toestel de hoogte in tilt.

Als we landen in het Amazonegebied komen we in een scene van een of andere oude film terecht. Het toestel stationeert zich op een grindweg, waar we opgehaald worden door een busje dat ons afzet in het houten luchthavengebouw dat dateert uit een vorige eeuw. Het geeft wel iets extra.

Luchthaven in Rurrenabaque
Luchthaven in Rurrenabaque

Vijfendertig graden

We zitten plotsklaps 4000 meter lager, het vliegtuig heeft gedurende de hele vlucht, het opstijgen in La Paz niet meegerekend, de dertig minuten die de vlucht duurt moeten dalen. De tropische hitte neemt ons onmiddellijk in zijn greep. Vijfendertig graden en een vochtigheid een stuk boven de negentig procent. Ik voel het zweet niet alleen van mijn rug, maar over mijn hele lijf zijn weg zoeken, neerwaarts richting schoenen. Daar zal ik sebiet wat water moeten uitkappen.

Een brommertje met een kleine aanhangwagen komt aangetuft met de bagage. De kans dat hier iets verloren gaat is zeer klein, maar wij zijn van niets meer verwonderd.

Verplaatsing inbegrepen

Wij krijgen een transfer naar ons hotel dat we op voorhand hebben geboekt, verplaatsing van en naar het hotel inbegrepen. Als de chauffeur ons afzet aan ons hotel probeert hij toch nog een betaling te innen. Als ze aan ons sollen zitten, hoe weinig ook, sturen we hem wandelen.

Verf schilfert van de muren

In ons hotel vinden ze geen reservatie op onze naam terug. De kamer is er eentje voor de boeken, de verf schilfert van de muren. De ventilator boven ons bed maakt een hels lawaai en de geur van het toilet is niet te harden. Ik vraag mij toch af dat ze zich niet van hotel hebben vergist. We passeerden nog een hotel van de luchthaven naar hier met dezelfde naam.

Hotelboek

Ik wil toch voor we ons in hun grote hotelboek registreren, eerst naar dat andere hotel gaan. Als blijkt dat dit hotel al een tijdje dicht is, zit er op het eerste zicht niets anders op dan terug naar het ander hotel terug te rijden. Als de eigenaar van dit gesloten hotel toekomt, wil hij ons wel verder helpen want hij weet ook wel welk soort hotel dat andere is.

Twee sterren verschil

Hij belt een tuktuk die met ons naar de organisatie rijdt die dit voor ons geregeld heeft. Als we daar toekomen is het een heen en weer gebel met de organisatie in Sucre die ons deze jungle toer verkocht. Uiteindelijk komen we tot een vergelijk en kunnen we in een hotel terecht waar de standaard iets hoger ligt. Normaal maakt het ons zoveel niet uit, maar als je voor een sterretje meer betaalt en ze geven een ster minder dan is dat twee sterren verschil en dan zitten ze in onze zakken.

Rurrenabaque
Rurrenabaque aan de Beni rivier

Malaria/dengue/zika

We druipen beiden van het zweet als we eindelijk geïnstalleerd zijn in ons nieuw optrekje. ’t Is maar voor een dag, maar in een locatie die vergeven is met de malaria/dengue/zika/en wie weet welke nog meer muggen, kan je maar beter ergens zitten waar je ’s nachts de vensters kan sluiten.

Zwembroekje voor bibi

Buiten alle verwachtingen heeft dit optrekje een zwembad, waar we in de namiddag dan ook gretig gebruik van maken. Niet zonder eerst op jacht te gaan naar een zwembroekje voor bibi, het moet niet veel om het lijf hebben, maar we moeten ook zien dat we de locals niet in shock brengen.

Liveoptreden

Schuin over ons hotel is er een liveoptreden dat ik wel kan smaken, vraag is of ik dit na twaalf uur vannacht ook nog zal kunnen? 😉 Morgenvroeg komen ze ons om 9u30 oppikken om dieper het Amazonewoud in te trekken en de pampas te verkennen, of we dan nog online zijn kan ik niet met zekerheid zeggen.

Zebra’s in de stad

Zakken maar

Ons appartement in Potosí, was gelukkig groot genoeg om de hele nacht in rond de dwalen zonder dat ik Hilde moet wakker maken. Mijn longen branden van de pijn, we ontbijten en besluiten om zo snel mogelijk af te zakken naar Sucre dat toch 1300 meter lager is gelegen.

Tegen kwart voor acht staan we gepakt en gezakt aan het onthaal, betalen onze overnachtingen en vragen aan de gastheer om een taxi te bellen. “Oh”, antwoordt hij, “dat is niet nodig, rond deze tijd rijden er taxi’s zat, we houden wel een tegen.” Inderdaad hij stapt buiten en de eerste auto die passeert is een taxi die ons naar de verzamelplaats van de trufi’s brengt die naar Sucre rijden. Als we op de verzamelplaats voor de trufi’s komen, worden we langs alle kanten aangesproken voor een taxi. We wijzen ze allemaal af omdat we eerst even de boel willen overzien. Voor 100 B$, zo’n 12 euro worden we tot voor onze B&B gebracht in Sucre. Hilde twijfelt nog even omdat ze er nog iets wil afpitsen, maar voor die prijs 130 km verder, gaan we op den duur toch akkoord.

Slaapwel

Zigzaggend zoekt de chauffeur zijn weg naar de hoofdstad van Bolivia, ik weet er deze keer niet veel van omdat ik omval van de slaap en er uiteindelijk ook aan toegeef. We zijn dus sneller op onze nieuwe locatie dan ik me had voorgesteld. Hilde heeft het iets minder comfortabel op de middelste plaats op de achterbank tussen twee slapende mensen.

In ons sas

We worden ontvangen door een studente die ons in het Vlaams aanspreekt, ze woonde twee jaar in Lint en leerde Nederlands in Mechelen. Ze beheert onze taal meer dan behoorlijk. Ons optrekje is een stuk kleiner, maar we voelen ons onmiddellijk in ons sas. De sfeer is geweldig en de omgeving evenzo.

Stadszicht Sucre
Stadszicht Sucre

Omtrek van mijn longen

We verkennen nog eventjes de stad vooraleer toe te geven aan een middagdutje na onze slechte nacht. Het ademen verloopt alvast een stuk beter, maar ik kan met een stift de omtrek van mijn longen op mijn bast tekenen, zo goed voel ik waar ze liggen. We regelen tijdens onze verkenning een vliegtuig voor La Paz binnen twee dagen en leggen onze B&B vast voor nog een extra nacht. Ik hoop dat ik tijdens deze twee dagen voldoende herstel, want La Paz lig weer een stuk hoger op ongeveer 3600 meter. We konden ook kiezen voor de nachtbus naar La Paz maar een hele nacht schudden in een overvolle stinkende bus, laat ik met plezier aan ons voorbij gaan. Voor een paar euro meer sparen we trouwens meer dan twaalf uur uit. We maken ook plannen voor een volgende expeditie, toch daar vertel ik later meer over.

Studenten en scholieren

Nadat ik voldoende de binnenkant van mijn oogleden heb bestudeerd, trekken we terug de stad in en genieten van al het lekkers dat Sucre, trouwens de wettelijke hoofdstad van Bolivia, te bieden heeft. La Paz huisvest de regering, in Sucre is als enige noemenswaardige overheidsinstantie het Hooggerechtshof geïnstalleerd. Een meer dan leuke stad waar de hele dag studenten en scholieren zich amuseren op de talrijke pleintjes die de stad rijk is.

We sturen de rekeningen

We proberen nog enkele winkels op zoek naar wat extra kledij, met succes deze keer. We sturen de rekeningen nogmaals door naar de luchtvaartmaatschappij, maar vrezen dat dit parels voor de zwijnen zijn.

Amazonegebied

We kruipen vroeg onder de wol, en ik moet zowat mijn record slapen verbroken hebben. Ik voel mij al een stuk beter en we wapenen ons voor een tweede ronde Sucre. We hebben een nachtje geslapen over onze nieuwe expeditie en leggen een retourtje La Paz – Rurrenabaque vast waar we drie dagen in het Amazonegebied zullen ondergedompeld worden.

Zebra’s

We zien verschillende zebra’s in het centrum rondlopen… “Zebra’s?”, hoor ik je denken. Wel dit zijn jongeren verkleed in zebra’s die in heel Bolivia de mensen veilig over de zebrapaden leiden. We zagen hier trouwens in België een reportage van op ‘Evenaar’, onze favoriete reiszender. Alle centrale pleinen die we tot nu toe zagen in zowat alle plaatsen waar we waren, zijn min of meer op dezelfde manier ingericht. Het is een beetje opgevat als een park met veel lommer, fonteinen, standbeelden en vele banken waar je kan relaxen. Een leuke ontmoetingsplaats waar het goed toeven is. Niet alleen de pleinen zijn trouwens leuke ontmoetingsplaatsen, ook de centrale laan in het kerkhof is zodanig opgevat dat jongeren hier elkaar ontmoeten, musiceren, hun bokes komen eten en vrijen met hun lief op een van de vele banken.

Begrafenisstoet

Op het kerkhof zijn we getuige van een begrafenisstoet van een Quechua, het verdriet van de eindeloze stoet die de lijkwagen volgt, is intens.

Long-weet-ik-veel-wat-probleem

We stoppen nog maar eens bij een apotheker en vragen een straffer middeltje voor onze verkoudheid/keelontsteking/long-weet-ik-veel-wat-probleem. Ze geeft ons het strafste dat ze in huis heeft. Ik weet niet welk verboden middel ze in mijne koffer gedraaid heeft maar minder dan een half uur later zijn we beiden een stuk beter.

Taxi!

We sparen vandaag onze korte asem en nemen iedere keer een taxi om van de ene bezienswaardigheid naar de andere te rijden. Het kost ons iedere keer, hoe groot de afstand ook is € 1,2. Zeg nu zelf, daar kunt ge uw schoenen toch niet voor verslijten. Trouwens op het einde van de dag hebben we nog 15.000 stappen.

Artiesten

In het noorden van de stad heb je het park van Simon Bolivar. Ik zie er drie studenten gitaristen bezig, die ik een liedje voor ons laat zingen. Als ze blijven oefenen zullen het nog grote artiesten worden. Helemaal aan de andere kant van de stad in het zuiden op een heuvel bevindt zich Recoleta, hier heb je een prachtig uitzicht op de stad.

Recoleta
Recoleta

Cederboom

We bezoeken daar nog een klooster van Fransicaners, waar we weerom een privé rondleiding krijgen. In het convent bevindt zich een Cederboom van 1500 jaar oud, waar je een wens kan doen als je driemaal tegen de klok in rond de boom loopt of voor een geweldig huwelijk als je één keer met de klok mee loopt. Wensen is toch slechts voor persoonlijke verrijking, dus wij lopen… juist, linksom 😉 Je hebt 12 mensen nodig om hand in hand rond de boom te geraken. Ook hier, net zoals in de rest van de bezienswaardigheden betalen niet-Bolivianen drie keer zoveel als Bolivianen. Als je weet dat onze toegang telkens nog geen 20 cent kost, hoor je ons niet klagen.

Kantuka

Hilde kan nog een foto nemen van een Kantuka, de nationale bloem van Bolivia. De kleuren van de bloem komen voor in de kleuren van de vlag. Trouwens zo leerden we vorige week van onze Italiaanse vrienden dat de kleuren van de vlag altijd wel een betekenis hebben. Zo staan de kleuren van de Italiaanse vlag voor het volgende: Rood, voor het bloed dat gevloeid is tijdens de onafhankelijkheid, wit voor de vrede en groen voor de natuur… Weet iemand waarvoor het zwart en het geel staat in onze vlag? 😉

Kantuka, Nationale bloem
Kantuka, Nationale bloem van Bolivia

Aalmoes

We krijgen vandaag een voorstel van Latam voor het geleden leed van de voorbije veertien dagen zonder rugzak😉. We aanvaarden hun aalmoes onder voorwaarde dat ze na dertig dagen, wanneer ze stoppen met zoeken, de volledige inhoud van de rugzak vergoeden.