Tagarchief: reizen

Een Afrikaanse Sari

Hilderikopweg.eu, een nieuwe blognaam

hilderikopweg.eu én een nieuwe layout voor de nieuwsbrief. Wij zijn alvast klaar om te vertrekken naar het mystieke India!

Onze mailinglist is aangevuld en opgekuist. Mocht je nog iemand kennen die onze avonturen wil volgen, mag je onze nieuwsbrief doorsturen of bezorg hen onze url waar ze zelf kunnen intekenen.

Voorbereidingen

Hilde heeft haar nieuw speeltje, een full frame camera van Canon, ingelopen en zal jullie de komende weken vertroetelen met haar foto’s. Het kleurrijke India zal van jullie scherm afspatten. Ikzelf zal de spreekwoordelijke pen slijpen en jullie op de voet laten volgen wat we allemaal in het verre India uitspoken.

Hilderikopweg
Voorbereiding van Hilderikopweg

Waar we het nog niet helemaal over eens zijn is onze route!
We vertrekken in Mumbai, het voormalige Bombay. Na een oponthoud van enkele dagen, vliegen we verder naar Varanasi (Benares). Daarna zitten we nog met een dilemma… Vliegen we dan verder naar Kathmandu? Klimmen we nog hoger noordwaarts naar Leh, midden in de Himalaya? Of zetten we koers naar Kolkata (Calcutta) en zijn mangrovebossen van de Sunderbans, waar de Bengaalse tijger de dienst uitmaakt?

Wat we echter wel weten is dat we tegen half december in Udaipur verwacht worden voor onze terugvlucht naar Mumbai.

De Taj Mahal staat op het menu en  Delhi en Jaipur zullen we zeker met een bezoek vereren, een aan de zekerheid grenzende waarschijnlijkheid. De erotische tempel in Khajuraho zal niet aan onze aandacht ontsnappen.
Indien jullie echt willen weten waar we zullen aanbelanden en benieuwd zijn naar onze nieuwe avonturen in het Aziatische continent, kunnen we alleen maar warm aanbevelen om onze avonturen vanaf 9 november op de voet te volgen.

Onze vlucht heen en terug hebben we geboekt met Brussels Airlines, dat wisten jullie al, Booking.com is onze steun en toeverlaat  om op tijd slapen te vinden, dit hoeft geen betoog.

Sareeproof
Sareeproof

Afrikaanse Sari

Vorige week zijn er bij ons twee Indiase schonen aanbeland die nog gekker gek zijn dan wij… van India. Hilde leerde meteen hoe ze een Sari aan moest. Alina haar Sari had na de pas-sessie met Hilde meer de allure van een Afrikaanse habijt. Zullen we dit maar aan het schemerlicht wijten? Een geweldige avond die ons al meteen de Indiase sfeer deed opsnuiven. Dankjewel aan mijn twee leuke nichtjes Frederike en Alina. We konden ei zo na in Mumbai afspreken, maar het zal pas volgend jaar in Schoten zijn

The Sarigirls Alina en Frederikes
The Sareegirls Alina en Frederike

Op onze aftelteller staat vandaag 14. Eerst moeten we nog enkele varkentjes wassen in Molenbeek en Brussel vooraleer we ons Belgenland kunnen verlaten.

Kom mee op onze weg.

Je kan Hilderikopweg ook volgen via Facebook, Twitter, Instagram, Pinterest of Youtube.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren



Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren



Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Hilderikopweg.eu gaat naar India

Wegwee

Onze rugzakken, trouwe metgezellen
Onze rugzakken, trouwe metgezellen

Nog twee maanden te gaan, ons aftelraam staat op 60 dag eenheden en dan dompelen we ons onder in het op China na tweede land met een populatie boven het miljard. India en niet Indië zoals nogal eens verkeerdelijk wordt gezegd. Ons roadbook begint stilaan vorm te krijgen, en de ‘wegwee’ (het omgekeerde van heimwee) en synoniem voor ‘wanderlust’ begint te knagen.

Deel III?

Eerst en vooral willen we iedereen nog eens bedanken voor de massale interesse voor ons boek: Een reis rond de wereld in 80 verhalen. Het is een heftig jaar geweest met lezen, herlezen, onderhandelen met de uitgeverij, het winnen van Boekgoud voor deel I. Hopelijk komen we binnenkort in aanmerking voor deel II.

We krijgen vaak de vraag of er een derde deel komt? Hier kunnen we formeel op antwoorden: Neen. Een reis rond de wereld in 80 verhalen heeft zijn 80 verhalen bereikt. We hebben de smaak te pakken en we sluiten niet uit dat, zij het in een ander format, we ons terug op de boekenmarkt smijten.

Ondertussen hebben we twee boekvoorstellingen achter de rug en nu komen er regelmatig vragen binnen om lezingen te geven over onze reiservaringen. We gaan daar natuurlijk gretig op in. In de rubriek ‘events’ vind je altijd een overzicht. Het zijn soms privé initiatieven waar we niet iedereen op kunnen uitnodigen.

Avonturen in India via nieuwe blognaam

Natuurlijk zal onze blog  jullie browsers met de regelmaat van de klok blijven vertroetelen, nu onder de naam Hilderikopweg. Je kan Hilderikopweg ook volgen via Facebook, Twitter, Instagram, Pinterest of Youtube.

Uitkijken naar ons volgende vertrek

Onze vlucht heen en terug hebben we geboekt met Brussels Airlines, rechtstreeks op Mumbai.
Booking.com, een site om onze overnachtingen te reserveren kreunt opnieuw onder onze aandacht. De eerste bestemmingen zijn alvast gereserveerd: Mumbai en Varanasi. Ook aan het einde van de reis hebben we alvast een stekje gereserveerd in Udaipur en Mumbai.

De andere overnachtingen zullen we ter plaatse bekijken. De vertrekkoorts begint stilaan te stijgen. Meer later…

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Rila Monestry

Foto’s Sofia – dag 3

Naar het klooster

Vandaag als herboren, opnieuw fit voor citydiscovering, vatten we onze dag vroeg aan. We hebben immers 120 kilometer te overbruggen naar een van de fraaiste kloosters van Bulgarije: Rila.

We hebben afspraak aan de Nevski Kathedraal met een busje dat ons naar Rila brengt. Een klooster midden in de bergen met zowaar Nepalese charmes. In de kleine bus is het een amalgaam van nationaliteiten waarmee we de rest van de dag zullen doorbrengen.

Bojana kerk
Bojana kerk

De eerste stop is aan een piepklein goed bewaard kerkje van Bojana uit de 11de eeuw, met muurschilderingen van een uitstekende kwaliteit . Weerom maken we kennis, deze keer de Bulgaarse versie, met een muurschildering van het laatste avondmaal. De taferelen uit de bijbel krijgen sinds ons bezoek aan Jeruzalem een andere dimensie.

Rila Klooster
Rila Klooster

Rila klooster, symbool voor de Slavische cultuur

Na dit interludium zetten we verder koers naar Rila. De besneeuwde bergtoppen vergezellen ons tot op onze bestemming waar we tegen de middag arriveren. Het op 1200 meter gelegen klooster in het Rilagebergte is van een orde die moeilijk te vatten is. Adembenemend, betoverend. Onze Bulgaarse gids doet ongelofelijk zijn best en weet interessante zaken te vertellen. Zijn accent is moeilijk te volgen. Het Vietnam-Engels-spook komt weer boven. We komen tussen zijn onverstaanbaar gebrabbel een en ander te weten van de Bulgaarse koning tijdens de tweede wereldoorlog. Of hoe een land tussen hamer en aambeeld, moegestreden van al de oorlogen, het beste voor zijn bevolking weet te versieren.

In zijn recente geschiedenis rond de eeuwwisseling werd een premier verkozen die eigenlijk een afstammeling is van de toenmalige dynastie. Hij zou eigenlijk koning  geweest zijn. Dit is natuurlijk meer dan een fait divers. Nee, ik ga hier geen projectie maken op ons koningshuis ;-).

Rila Klooster
Rila Klooster

Einde deel I

We vergapen ons alvast de rest van de middag en maken ons op voor de terugreis. Als de bus terugkeert aan de Kathedraal is het na een kleine verfrissing tijd om de terugweg naar Charleroi aan te vatten. De motoren van onze vlucht naar Charleroi staan warm te draaien.

Op de metro heb ik nog een bijzondere ontmoeting met een Bulgaarse schone van rond de tachtig die mij haar hele levensverhaal cadeau doet zodra ik een plaatsje voor haar vrijmaak. Ze stelt zich zelfs op als persoonlijke bewaker van onze bagage. Met deze persoonlijke bodyguard in ons zog nemen we afscheid van het prachtige Sofia.

Op de luchthaven hebben we de tijd om onze blog aan te vullen. Als het vluchtklokje heeft getikt schuiven we aan en weten zowaar niet meer of we op de trein, de tram, de bus of het vliegtuig zitten. Onze vlucht naar Charleroi verloopt vlekkeloos tot een van de passagiers een glycemische aanval krijgt. Heel het vliegtuig staat in rep en roer. Er volgt een oproep of er zich een dokter in het vliegtuig bevindt. Ik ben al blij dat ze niet om een piloot vragen. Onze landing op Charleroi is er een alsof ons vliegtuig  begeleid wordt  door het hele medische team van Brussels South Airport. Het lijkt alsof er aan boord een ware epidemie is uitgebroken en we met zijn allen door het oog van de naald zijn gekropen.

Bloggen in Sofia
Bloggen in Sofia

De taxi van het hotel in Ransart, waar we een kamer hebben geboekt voor vannacht, is op de afgesproken plaats in Charleroi.  Onze lev zijn ingewisseld voor euro en klaar om morgen nog een andere koers te varen, maar dat is het verhaal voor morgen van onze tweelingreis.

Bewaren

Heilige boontjes

Foto’s

De vorige dagen gaf ik altijd een heilig weetje, vandaag zal de tekst een en al heilig weetje zijn want onze tocht was een pelgrimstocht via allerlei heilige plaatsen. Ik vertel er onmiddellijk bij, zoals de meesten al weten, dat we ons geloof wat ontgroeid zijn. Vroeger was het bij ons thuis vooral moeder Liekens die tot op haar laatste dag de kerken platliep. Vader Liekens was eerder van het kettertype zoals ik. De vele godsdienstlessen, chiro en zelfs het jeugdhuis, waar ik zoveel gekust heb, was in een sfeer met veel christelijke achtergrond.

Het meeste van die geschiedenis kennen we nog wel en als we dan de kans krijgen om die plaatsen te bezoeken, waar ze ons tot ons achttien jaar mee rond de oren hebben geslagen, kunnen we dat toch niet laten liggen. Ik wil deze tekst dan ook opdragen aan ons moeder die deze tocht eigenlijk in mijn plaats had moeten maken.

Tientallen bussen vliegen ons voorbij de Olijfberg op maar wij beslissen om deze pelgrimstocht te voet te maken. De heilige berg waar Jezus ten hemel werd opgenomen. Hemelvaart, tot nu dagske verlof, krijgt plots een andere betekenis. Hier sprak hij de gevleugelde woorden: “Wie zonder zonden is werpe de eerste steen.”

Na een stevige klim starten we in de kerk van het Pater Noster. Hier verrichtte hij enkele mirakels en onderwees Jezus het ‘Onze Vader’. Er hangen grote tegelpanelen met het ‘Onze Vader’ op in meer dan zestig talen. Dat we toevallig een pauze nemen tegenover de Vlaamse versie is louter toeval.

Een beetje verder vinden we nog een voetafdruk van Jezus in de moskee van de Hemelvaart. Enfin, die moskee is gebouwd boven de grot waar Jezus ten hemel is gevaren. Me dunkt had die kerel serieuze voeten, zo’n grote voetafdruk. Via een graf van vier profeten die geleefd hebben rond de 1ste eeuw VC, hebben we een prachtig zich op de gouden koepel van de Russisch-Orthodoxe Maria Magdalena kerk, die een eyecatcher is in heel Jeruzalem. De ingang is niet te vinden.

We struikelen verder naar beneden over de koppen van de duizenden diepgelovigen die van het ene spirituele orgasme in het andere duiken. We laten ons meevoeren door zoveel devotie en duiken mee de Basiliek van de Doodsangst in waar Jezus bad op de avond van zijn gevangenneming. We kruisen ook nog het graf van Anna en Joachim de ouders van Maria, en dus den bompa en bomma van Jezus. Ook het graf van Maria vind je hier in de grot van Getsemane terug. Het was trouwens hier dat Judas Jezus heeft verraden.

Om deze heilige voormiddag af te sluiten wandelen we nog over de Via Dolorosa of de weg der smarten. We vertrekken bij het klooster van de Geseling waar Jezus werd veroordeeld en gemarteld en lopen met meer oog voor de kraampjes dan voor de historische staties onderweg naar het punt waar hij werd gekruisigd en waar voor de gelovigen het heiligdom der heiligdommen is: het graf van Christus. We besluiten om ook maar mee aan te schuiven. Als je mee de controles trotseert voor de Klaagmuur en je bijna een uur in de brandende zon voor de Tempelberg met zijn El-Aqsamoskee staat aan te schuiven, zou ons moeder zich in haar graf omdraaien moest ik dit links laten liggen. We mogen per vier binnen en de twee vrouwen in ons gezelschap likken het graf bijna helemaal schoon. Hier komen geheid propere onderbroeken aan te pas. Hilde en ik stonden erbij en keken ernaar. Stiekem raken we toch allebei bij het buitengaan eventjes het graf aan… baat het niet het zal ook wel niet schaden zeker.

Op onze wandeling passeren we nog een Byzantijnse kapel opgedragen aan Helena, de moeder van keizer Constantijn. De patriarch of hoe noem je zoiets… maakt een babbeltje met ons en nodigt ons uit om door zijn achterkeuken via een kleine doorgang, waar ik net door geraak, naar de kelders te gaan waar er nog een cisterne is. Aan de ingang staat dat je om van de galm en echo’s te genieten je favoriete hymne ten beste moet geven. Ik trek mijn stroot open en zie aan de rimpels die op het water verschijnen dat het tijd is om terug naar boven te gaan. In het naar buiten gaan maakt de Egyptisch-Byzantijnse patriarch er ons attent op dat tien sjekel voor zo’n belevenis toch niet te veel gevraagd is. Als ik die in zijn mandje leg zie ik hem ook nog naar Hilde kijken. “Hola pola… die heeft niet gezongen hé.”

In de late namiddag gaan we op zoek naar een bankautomaat die met Europese kaarten werkt. In de Arabische wijk geen enkele. We moeten een heel eind buiten de stad om er eentje te vinden die onze kaarten wel goedgezind zijn. Oef, want ’t zal nodig zijn voor onze plannen van morgen.

Sjaloom

Foto’s

Vanmorgen na veel te weinig slaap zet onze oudste zoon Jenthe ons af in Zaventem. De veiligheidsmaatregelen op de luchthaven zijn nog altijd van kracht maar ze zijn niet meer zo draconisch als net na de terroristische aanval van maart dit jaar.

Om 15 uur plaatselijke tijd spat het rubber van het landingsgestel op het tarmac als de piloot na een vlekkeloze vlucht van vier uur de Airbus 320 vlotjes de luchthaven Ben Gurion van Tel Aviv beroert.

De formaliteiten op de luchthaven verlopen vlotjes. Naar het schijnt zou dit wel eens anders kunnen zijn bij terugkeer. Dat is een zorg voor volgende maand. Wanneer we naar het station wandelen voor de trein naar het centrum, blijken er vandaag geen te rijden. Het is vandaag toch maandag en normaal rijden er geen op zaterdag? Al snel komen we te weten dat het vandaag een feestdag is. Het is Simchat Thora. Deze feestdag sluit Soekot (Loofhuttenfeest) af. Dit is ter herdenking van de tocht door de woestijn na de vlucht uit Egypte. De praktiserende joden maken hutjes van palmbladeren en gaan daar elke dag in eten.

Er zit dus niets anders op dan een veel te dure taxi te nemen naar het centrum. Natuurlijk staat er een gigantische rij wachtenden die evenmin een andere oplossing hebben om naar het centrum te rijden. De chauffeur geeft ons de keuze, een vast bedrag van 175 NIS ofwel op de meter rijden. We kiezen voor de meter en ik volg stiekem op mijn gps om te zien dat hij ons niet bij ons pietje heeft. Hij rijdt braafjes de kortste weg. Op de teller staat 150 NIS maar als hij aftikt komt er nog wat bij zodat hij op 173 NIS komt te staan. Nu goed, we hebben twee sjekel verdiend, zowat 40 eurocent.

We hebben gisteren met de huisbaas afgesproken dat we rond vijf uur aan het appartement zouden zijn. Het is 16.45 uur als we ter plaatse zijn. Ik ga al eens op verkenning, de buurt is een beetje onderkomen en de trappenhal van het appartement is precies eentje uit een achterbuurt waar je niet veel goeds mag verwachten. Ik voel de neiging om alsnog iets anders te zoeken maar nog voor ik iets beslis staat hij voor onze neus. Hij stuurde gisteren trouwens nog een sms’je om te zeggen dat hij vandaag geen gsm mag gebruiken wegens de feestdag, dus als we niet op tijd moesten zijn zou hij de sleutel ergens op een afgesproken plaats verstoppen. Een vriendelijke Italiaanse jood met een keppeltje heet ons welkom en brengt ons naar boven naar onze flat. Ook geld mag hij vandaag niet ontvangen, maar hij laat mij het geld toch in zijn appartement op tafel leggen, zonder dat hij het aanraakt. Ook de code van de wifi moeten we zelf uit zijn gsm opzoeken omdat hij die vandaag niet mag gebruiken.

Het appartement heeft al geruime tijd geen sopje meer gezien maar we hebben al erger meegemaakt en daarmee hebben we niet voor niets aan onze lakenzak gesleurd.

We trekken iets luchtiger aan want de temperatuur draait nog rond de 25°C en duiken de stad in voor een eerste verkenning.

 

Tel Aviv Port
Tel Aviv Port

We pikken een leuke zonsondergang mee die ons onmiddellijk in stemming brengt voor een eerste kennismaking met de gastronomische geneugten van Israël.

Ceci n’est pas une pipe

Door de gietende regen gaan we vanmorgen naar het metrostation en nemen de metro naar het eiland Ostermalm waar we verder te voet gaan naar het eiland Djurgarden. Hier gaan we naar het museum van de Vasa. De Vasa is een boot die de strijd van snelst zinkend schip met vlag en wimpel wint van de Titanic. Na de tewaterlating kan het schip precies driehonderd meter van de kade varen, waar het zijn buik laat vollopen en een deel van zijn bemanning in de verdrinkingsdood meesleurt.

Vasa
Vasa

 

 

 

De koning die niet hard genoeg kon geëerd worden moest en zou een schip krijgen dat alle andere zou overtreffen. Met Hollandse scheepsbouwers en Waalse werklui zou het toch niet mogen mislopen? 😉 Maar als de koning in al zijn trots en grootheidswaanzin de strijd aangaat met de natuurwetten, komen daar natuurlijk vodden van. Te hoog, te smal, te weinig ballast? Wie zal het zeggen?

Het leuke is natuurlijk dat het schip na 333 jaar terug wordt bovengehaald en als de grootste puzzel ooit terug, vijs per vijs, wordt ineen gestoken. Met als resultaat het grootste gerenoveerde schip ooit.

Enfin, prachtig museum en zeker een must see voor wie Stockholm aandoet.

Na een lekkere en goedkope lunch trotseren we het Modern art museum op het eiland Skeppsholmen. Dit is al een stuk boeiender dan het moderne museum in Oslo, waar een bananenschil als absolute kunst wordt beschouwd. Ik ken trouwens twee binken die ooit een toneelstuk schreven over een pot mosselen van Broodthaers… Die moderne kunst… man, man 😉

Enfin hier vinden we werken terug van Kandinsky, Picasso, Modigliani, Munch, Matisse, Magriet enz. Prachtige werken die net iets meer dan een bananenschil voorstellen.

Sturtevant - Matisse - Modigliani
Modigliani – Matisse – Sturtevant

Stockholm-19 Stockholm-24

 

 

 

 

 

 

Ondertussen is de zon er doorgekomen, maar een kanjer van een migraine noopt ons terug naar ons tentje waar we onze foto’s wat bijwerken en publiceren. Trouwens vanaf dit jaar een taakje voor Hilde, die haar handen hier meer dan vol mee heeft.

Morgen is het weer opbreekdag en zetten we ons circus een paar honderd kilometers zuidelijker op.

Foto’s Stockholm dag 3 (hier vind je meteen de verklaring van de titel)

Lapland

We bevinden ons vandaag terug op de poolcirkel, maar deze keer in Finland. We hebben de koude invloed van de Barentszzee achter ons gelaten. Kirkenes en wie weet Mourmansk, de beruchte haven in Rusland, zien we misschien wel terug in de winter met de Hurtigrutten ;-)… We weten alleen nog niet van welk jaar ;-).

We verlaten de Samihoofdstad van Noorwegen, Karasjok en wroeten ons door de Finse Toendra naar de Finse hoofdstad van de Sami: Rovaniemi. We zitten in het centrum van Lapland dat tegenwoordig Samiland wordt genoemd. De Huskifarms, en de sneeuwscooters staan hier werkloos te apegapen, wachtend op de doortocht van de volgende sneeuw in oktober of november. De muggen nemen met verve de honneurs waar en alleen de lichaamsdelen besprenkeld en met volle aandacht ingewreven met producten met voldoende deet, weerstaan de lokroep van dit opdringerige stekertje.

Fins Lapland of Samiland
Fins Lapland of Samiland

 

 

 

 

We stevenen hier af op een zomerse 16 graden. Voor ons echt een verademing (met deetluchtje), we kunnen terug buiten leven en ons verwarmingstoestel ‘voorlopig’ opbergen.

Een eerste verkenning van de stad levert niet veel interessants op. Twee Ierse pubs ontsnappen echter niet aan mijn aandacht en laven mijn dorst met een perfect geschonken Guinness. Daarvoor moet een mens naar Rovaniemi komen…. De prijs voor een Guinness € 7,60 wat nog veel is, maar niet genoeg om mij deze goddelijke drank te ontzeggen ;-). Hilde haar dorst wordt voor € 2,10 gelest met een Gingerale, prijzen die we ook in Brussel kennen.

Rovaniemi, Irish Pub
Rovaniemi, Irish Pub

 

 

 

 

Het enige noemenswaardige feit is dat de caravans en mobilhomes hier minder staangeld betalen dan een tentje… Verklaring van de eigenaar: die mannen met hun tent maken van alles gebruik, terwijl campers en caravans minder gebruik maken van de sanitaire installatie…? Dit is trouwens de duurste camping tot nu. Als ik hem morgen toch nog kan wijsmaken dat ik in mijn auto heb geslapen betaal ik één euro minder ;-).

Gisteren is hier trouwens de zonnewende gevierd. In Noorwegen wordt dit pas op 24 juni gevierd. Wij Belgen vieren dit op den 21ste juni…nu ja vieren. Voor de gelegenheid zullen we dit evenement met de nodige egards behandelen en besprenkelen met vocht dat niet voor de muggen is gemaakt.

Morgen hebben we een belangrijke ontmoeting met niemand minder dan…how how how…

Voor de jonge meisjes in België een tip: In Finland dromen de jonge vrouwen over hun toekomstige geliefde op midzomernacht. Ze moeten dan wel 9 verschillende bloemen onder hun kussen leggen. Of ze hiermee echt hun toekomstige in hun dromen te zien krijgen, hebben we niet kunnen achterhalen, maar baat het niet het schaadt ook niet… En wie weet Lassies…krijg je wel de man van je dromen … in jouw dromen ;-).

Foto’s Rovaniemi

Lofoten

Vanmorgen om 7 uur vertrokken. We moeten voor 12 uur vanmiddag in Skutvik zijn om onze boot te halen naar de Lofoten. We konden hem ook in Bodo nemen, zo’n honderd kilometer dichterbij maar dan moesten we 4 uren op de boot zitten en 2 uren op een klein bootje in stormweer vinden we meer dan genoeg.

Onderweg krijgen we een portie sneeuw te verwerken (zie film onderaan). De bruggen en tunnels lossen mekaar onophoudelijk af, de centen van hun olie en gas zijn hier goed besteed.

We zijn ruimschoots op tijd voor onze boot, we profiteren er van om een schoonheidsslaapje te houden in ons buske om wat verloren uren in te halen.

Boot van Skutvik naar Svolvaer
Boot van Skutvik naar Svolvaer

 

 

 

 

Er is weinig volk op de boot, een tiental wagens en een bus vol met Fransen. De overtocht is zeer woelig, maar het is droog en dat is dan toch meegenomen om enkele leuke foto’s vanop de boot te maken.

Met zicht op de Lofoten
Met zicht op de Lofoten

 

 

 

 

Na dikke twee uur komen we via een tussenstop op een klein eilandje voor de kust (Skroda) aan wal op de Lofoten in Svalvaer. Vanaf dan begint het terug te regenen en de weersverwachtingen zijn niet om aan te zien. Toch zetten we onze tent op om ze te onderwerpen aan haar waterkolom. Na 5 uur onophoudelijk gieten, houden we ons hart vast, want op sommige stukken lijkt er al verzadiging te zijn… Wie komt er nu ook met zijn tent naar het noorden van Noorwegen ;-)?We houden de moed erin en desnoods zal ik straks het goede weer afdwingen met mijn gitaar ;-).

De kampplaats is er toch weer één om te onthouden. We hebben prachtig zicht om de ons omringende bergen, waarvan de toppen nog altijd met sneeuw bedekt zijn. Een lange wandeling zal er morgen niet inzitten vanwege het slechte weer, maar wat kleine verkenningstochten moeten zeker lukken.

Kampplaats Selnes
Kampplaats Selnes

 

 

 

 

Ik heb voor vanavond alvast mijn oogmasker bovengehaald, want overdag regent het dan misschien wel, vannacht scheen de zon vol door de dunne gordijnen van onze Noorse hut.

Hieronder zie je (rode pijl) op de kaart van Noorwegen waar we ons momenteel bevinden.

Map Noorwegen
Map Noorwegen

 

 

 

 

 

Foto’s Lofoten deel 1

Film Lofoten

Is het schurft of een parasiet?

Een onderdeel van de voorbereiding van onze reizen is ‘gezondheid’. Afhankelijk van het land waarnaar we reizen, hebben we wel al wat inentingen moeten krijgen of pillen moeten slikken.

Inentingen

Toen we naar Australië vertrokken hebben we ons laten inenten tegen hepatitis A én B. Dat was een reeks vaccins, waarvan we de eerste twee spuiten in een periode van één maand kregen. Voor de derde spuit was het nog zes maanden wachten. Het bleek een kostelijke grap: per spuitje iets meer dan 50 euro. Doe dat maal 3 spuiten en maal 2 personen. Gelukkig is het vaccin ons leven lang geldig. Voor personen onder de 26 jaar wordt dit nog terugbetaald. Maar daar zijn we net voorbij :-).

Ook het vaccin tegen buiktyfus is een kostelijke grap. Alleen is dat spuitje maar 3 jaar geldig. Nog één jaar te gaan voor ons… Misschien is Indië dan toch een aangewezen bestemming voor 2015?

We hadden ons voor Zuidoost-Azië en China ook nog willen laten inenten tegen rabiës, omdat je daar toch wel wat loslopende honden aantreft. Er was toen echter een schaarste aan vaccins.

Loslopende honden in Vietnam
Loslopende honden in Vietnam

Pillen en co

Voor het overige hangt het van de bestemming af of we al dan niet Malarone slikken voor malaria of Deet smeren van 40% of meer tegen de Dengue-muggen.

Maar je kan je nog zo goed voorbereiden, voorzichtigheid ter plaatse blijft geboden met water uit de kraan of beek, rauwe groenten, fruit, enz… Een beetje gezond verstand brengt je al een heel eind.

Slager in Pingyao - China
Slager in Pingyao – China

Vlooien vs bedwantsen

Toch sluipen er nog altijd kleine duiveltjes rond die voor verrassingen kunnen zorgen. Drie maanden na onze terugkeer uit China krijg ik plots huiduitslag die gepaard gaat met hevige jeuk. Omdat de jeuk niet te harden is en omdat de huiduitslag steeds meer van mijn lichaam gaat bedekken, ga ik naar de huisarts. Deze vermoedt contactallergie en ik krijg hiervoor een behandeling met zalf en pilletjes. Niets gekort. Terug naar de dokter. Andere zalf. Weer niets gekort. Dan maar een cortisone-spuit. Die helpt een halve dag.

Intussen zijn we 6 weken verder.

Ik maak een afspraak met de dermatoloog. Die schraapt wat huidweefsel weg tussen duim en wijsvinger om schurft uit te sluiten. Hij zou diezelfde dag nog bellen, mocht dat het geval zijn. Gelukkig krijgen we geen telefoon van de dermatoloog. Ja, gelukkig! Want schurft blijkt heel erg besmettelijk te zijn en bovendien zeer moeilijk te behandelen. Hij neemt ook nog wat bloed af om op parasieten te testen. We vertellen dat we tijdens de laatste nachten in China last hadden van vlooienbeten. De dermatoloog is er meteen van overtuigd dat het om bedwantsen ging. Op zijn beurt schrijft hij een behandeling voor met nog een andere zalf en andere pilletjes én met het advies om toch wat op te letten met minder hygiënische omstandigheden in het verre buitenland. Stilaan komt er verbetering bij de huiduitslag.

Het lekkers in deze kookpotten laten we aan ons voorbij gaan - Sapa Trekking - Vietnam
Het lekkers in deze kookpotten laten we aan ons voorbij gaan – Sapa Trekking – Vietnam

Na een tweede afspraak bij de dermatoloog is hij overtuigd van zijn diagnose: een reactie op een insectenbeet in China. Mogelijk van de bedwantsen, maar het kan evengoed een ander insect geweest zijn. We reageren: “Nu nog? Drie maanden na onze terugkeer?”, waarop de dermatoloog antwoordt: “Ja, dat is best mogelijk. Je lichaam heeft geprobeerd om hier weerstand aan te bieden. Daardoor kreeg je hier met uitstel last van.” Bovendien was in mijn bloed een verhoging waar te nemen dat hierop wijst.

Wie zijn wij om hieraan te twijfelen? De uitslag is nog niet volledig verdwenen, maar er is beterschap te merken na zeven weken ondraaglijke jeuk.

Bij het verlaten van zijn praktijk, zei de dermatoloog nog grappend: “Ga in het vervolg maar liever naar Bokrijk in plaats van naar China.” Gelukkig weet hij niet van onze plannen voor Indië of Mongolië :-).

Hilde

To travel is to discover that everyone is wrong about other countries

Foto’s

“Tourist don’t know where they’ve been, travelers don’t know where they’re going”. Paul Theroux

Het treinstation in Shanghai waar we inchecken is zowaar groter dan de meeste luchthavens die ik ken. De ene na de andere HST vertrekt hier uit Shanghai naar allerlei bestemmingen. Zoveel HST’eetjes naast mekaar zie je niet gauw. Benieuwd of hij inderdaad zijn beloofde 300 km/uur zal halen.

We mogen 15 minuten voor vertrek aan boord, en als we goed en wel zijn geïnstalleerd gaan de deuren dicht en begint onze supersnelle tocht naar Beijing. 1500 km overbruggen in 5 uur. Het is zo ongeveer van Brussel naar de Côte d’Azur in vijf uurtjes.

Ik probeer mijn gps aan de praat te krijgen, maar de ramen zijn vermoedelijk gelaagd en dat laat moeilijk gps signalen door. Maar vooraan ieder rijtuig staat te lezen welke snelheid de trein haalt, en inderdaad… we zijn nog maar goed weg of het metertje haalt al 300. Hij haalt bij momenten zelfs 310 km/uur. Het is alsof je op de rug van een kogel zit, maar dan veel comfortabeler.

 HST Shanghai - Beijing

Er is ook een restauratiewagen aan en daar doet iedereen zich te goed aan noedels en soepjes en dan kan het slurp- en smekfestival beginnen. Iedereen neemt zijn eten mee naar zijn zitje. China is een geweldig land met prachtige landschappen en met ongelofelijk vriendelijke mensen; zeer behulpzaam, al wat je wil … maar waar we ons blijven aan ergeren:

  • de meest kokette dame verandert in een wolf als haar noedeltjes voor haar worden neergezet
  • de meest voorname heer transformeert in een schrokkige hond, blik op oneindig, hoektanden bloot… blijf van mijn soepie
  • zodra dit overheerlijke menu is verorberd, staat men recht nog nakauwend en smekkend, en voor men aan de deur is moet de eerste rochel al tussen de tanden uit het diepste van de ziel omhooggehaald zijn om zijn toevlucht gezocht te hebben op de vloer, waar iedereen naar believen zijn servetten en rochels deponeert en waar er gelukkig onmiddellijk een hulpje met vuilblik en veger alle sporen komt wissen.

Toch, laat dit je niet weerhouden om naar China te gaan. Hilde heeft er iets minder last van dan ik, maar ik heb last van geluidspolutie, zelfs iemand die in mijn buurt een appel eet maakt me kittelorig ;-)) dus ligt het voor een groot deel aan mij.

Een tweede onmogelijke eigenschap is het ongeduld van Chinese reizigers, zowel op metro, trein, vliegtuig. Ze staan allemaal zo hevig en gefocust dat ze persé eerst willen instappen alvorens ze de reizigers die willen uitstappen de kans geven het voertuig te verlaten. Met als gevolg duw en trekpartijen.

En dan als laatste, waar Hilde het dan iets moeilijker mee had en ik absoluut niet ;-)… het gapen en staren. Ze bekijken ons van top tot teen alsof we buitenaardse wezens zijn. Vaak nemen ze foto’s, meestal in het geniep (denken ze ;-)), maar soms vragen ze het wel omdat er iemand van de familie mee op de foto wil. We leken wel even supersterren. We schatten dat er in die maand meer foto’s van ons genomen zijn, dan dat wij zelf foto’s hebben genomen van China. ( ongeveer drieduizend)

Rond drie uur komen we aan in Beijing, vijf minuten voor voorziene tijd. We mogen onze bagage droppen in het hostel Alborada, waar we bij het begin van onze reis in Beijing hebben gelogeerd. Daar worden we als goeie vrienden ontvangen. We mogen onze rugzakken hier zo lang laten staan als we willen, maar spreken af dat we ze rond 8 uur komen oppikken.

We genieten nog enkele uren van Beijing en spotten voor de derde keer het Tian’anmen plein, maar ook deze keer laten we het Mausoleum van Mao links liggen. We zagen ome Ho al in Ho Chi Minh maar deze rakker was me toch iets té links. Nochtans komen er nog dagelijks duizenden Chinezen hun eer betuigen… maar ja wij zijn dan ook geen Chinezen hé ;-)

Tian'an men

We duiken Peking in zonder kaart. Eens we een stad kennen, trekken we onze plan zonder kaart. Een stad moet je lezen en zodra je enkele assen van de stad kent, heb je alleen een plannetje van de metro nodig en daar hebben we onze leuke Danie en E10-app voor.

Na wat gekissebis over de exacte prijs van onze kleine aandenkens met de lokale handelaar, is het stilaan tijd om onze rugzakken op te halen en richting luchthaven af te zakken. Ons vliegtuig vertrekt om halfdrie ’s nachts en we hopen nog wat te douchen (wat uiteindelijk niet lukt, of we moesten terug naar het dichtstbijzijnde airporthotel). Het eerste halfuur van de vlucht is zo turbulent dat zelfs de airhostessen door de piloot aangemaand worden onmiddellijk te gaan zitten. Maar de rest van de twee vluchten verlopen zo gemoedelijk, dat ik vanaf Abu Dhabi zelfs kan slapen. Dit ligt vooral aan het feit dat er zo weinig volk op het vliegtuig zit zodat ik mij languit op de vier middelste zetels kan uitstrekken.

Voor het laatste wapenfeit zorgt de bagageafhandeling. Voor het eerst krijgen we in Peking op onze rugzakken een sticker opgeplakt dat deze met prioriteit en de nodige egards moeten behandeld worden… Ik denk dat ze onze rugzakken zodanig hebben willen verwennen dat ze er wat meer tijd voor nodig hadden in Abu Dhabi… met als gevolg geen rugzakken in Zaventem.

Enfin, na het nodige papierwerk hebben ze ons beloofd dat ze vandaag tot bij ons thuis worden gebracht.

We worden afgehaald door onze Jenthe en als we thuiskomen is ons Merel door het dolle heen dat bonnie en bompie terug zijn. De grotere loebassen zijn natuurlijk ook content, maar hun feesthal in de Groenstraat wordt bij deze terug omgetoverd naar een gewoon huisje ;-)).

’s Avonds kunnen we met alle kinderen genieten van de eerste mosseltjes, en zijn er heel wat verhalen te vertellen over Afghanistan, de rapporten, China en de nieuwe werkaanbiedingen ;-).

Onze leuze ‘de weg is onze bestemming’ is nog steeds van kracht, maar als de neuzen naar huis staan, zijn we toch blij dat we thuis zijn en in onze bib de volgende reis kunnen voorbereiden.

Ik hoop dat jullie genoten hebben van onze fontonten in China en hopen dat als dat inderdaad zo is, jullie een klein berichtje achterlaten op onze blog, met eventueel wat commentaar waar we volgende keer misschien iets meer rekening mee moeten houden. Indien je dat liever doet, mag het ook in een privéberichtje.

Alvast bedankt voor de leuke reacties die voor ons vaak een hart onder de riem waren en een stimulans om onze blog verder te zetten.

Oh en onze volgende reis… Weet je? Geef eens wat leuke ideetjes ;-)

“To travel is to discover that everyone is wrong about other countries”. Aldous Huxley