Tagarchief: Puno

Leven op gras

Ezelafdaling

Foto’s Puno dag 1

Foto’s Puno dag 2

We zijn voor zeven uur gezakt en gepakt, het ontbijt wordt pas geserveerd omstreeks 8 uur. Nog een uur zitten wachten… niks voor ons. We geven de sleutel aan de tuinman en geven hem de boodschap mee dat we het ontbijt skippen en voor de vroege boot gaan.
We beginnen de steile afdaling en als we zowat halfweg zijn, houdt er een Isladelsoljaan ons tegen en zegt dat we beter de ezel afdaling nemen in plaats van de trappen. Zou hij op mijn uiterlijk afgaan of zegt hij dat omdat de trappen te glad zijn. Ik zie in de verte het ezel pad liggen, gaan tegen zijn advies in en nemen toch maar de trappen. Het heeft vannacht hard geregend. De trappen liggen er inderdaad hier en daar wat glad bij, maar we zijn voorzichtig genoeg en komen heelhuids aan de haven aan. Inca’s hebben die dingen tenslotte zovele jaren gebruikt en wat zij konden… wij toch ook zeker.

Titicaca in Peru
Titicaca in Peru

Omgekeerd

Normaal vertrekt de boot tegen 8u30, maar hij zit afgeladen vol om kwart voor acht en de bootsman beslist om te vertrekken. Wij zijn de enige westerlingen aan boord, de rest zijn allemaal Aymara. We hebben meer beziens en eigenlijk zou het omgekeerd moeten zijn… wij zijn hier wel de toeristen 😉.

Bus naar Puno

We hebben onderweg geen stops waardoor we op een uur terug in Copacabana staan. Als we in de haven aankomen, kopen we wat water en stoppen bij het eerste het beste kantoor waar ze bustickets verkopen. Het is ondertussen negen uur, het meisje aan de balie reageert opgewonden als we naar een bus naar Puno vragen, er vertrekt nú eentje, als we lopen kunnen we hem nog halen. Ze telefoneert met het busstation en ze zegt dat ze op ons zullen wachten.

Sprint 500 m bergop

Probleem is dat die bushalte 500 meter verder ligt… bergop. We trekken gepakt en gezakt een sprintje en komen net op tijd aan, Hilde is iets sneller en kan de grote rugzak nog in de kofferruimte deponeren en ons beiden registreren voor de rit. Als we instappen sluit de busdeur. Het is er verschrikkelijk warm en ik moet mijn hartslag van 180 terug naar normaal krijgen. Ik heb de hele nacht weerom het toilet gefrequenteerd, als er iemand in zijn hoofd moest halen om op mijn schouders te kloppen om mij proficiat te wensen voor zo’n sprint, zal hij voor de rest van de dag onherkenbaar zijn want de vooruitgang van de achteruit is nog niet wat het moet zijn.

Grensovergangperikelen

Tegen de tijd dat we terug op adem zijn moeten we terug de bus uit want we staan aan de Peruviaanse grens en we moeten een aantal formaliteiten doorlopen. Eerst moeten we bij de Boliviaanse autoriteiten ons paspoort laten afstempelen dat we het land hebben verlaten, daarna moeten we te voet verder door niemandsland naar de Peruviaanse douaniers waar we een stempel in onze paspoort moeten laten zetten om Peru binnen te mogen. Het leuke aan de Zuid-Amerikaanse landen die wij aandoen is dat je hier nergens een visum nodig hebt, en dat durft in bepaalde landen nogal eens oplopen.

Kameleons

De tijd wordt een uurtje teruggedraaid dus we verschillen nu zes uur met ons Belgenlandje. Rond twaalf uur zijn we aan het busstation van Puno, nemen een taxi en verkennen de rest van de dag het leuke stadje. Je voelt onmiddellijk toch een andere sfeer dan de Boliviaanse steden. Maar ook hier bevalt het ons best. Kameleons passen zich overal aan zeker?

Kathedraal Puno
Kathedrale Basiliek San Carlo Borromeo of ook wel Catedral de Puno

Kost overnachtingen

We hebben best een goed hotel, maar ik geef toe dat naar gelang de reis vordert en we iets meer vermoeid raken we toch naar een iets hogere norm grijpen. Doe geen abuizen, we bleven nog altijd onder de veertig dollar, en meestal zelfs onder de twintig. Ok, vandaag was het $ 56,- 😉.

Bus versus vliegtuig

We gaan trouwens onmiddellijk op zoek naar een organisatie die de floating islands bezoekt, we moeten niet ver zoeken en we kunnen hier ook ineens een bus reserveren om overmorgen naar Cuzco te rijden. Ik hou het liever op een vliegtuig, maar de enige maatschappij die van hieruit vliegt is Latam, en daar wil ik voorlopig niets mee te maken hebben. Dus de bus, we negotiëren wat voor de zitplaatsen en uiteindelijk kunnen we de twee bovenste seats versieren… met panoramisch zicht vertelt ze ons als ik al betaald heb. Miljaarde, ik zal elk bochtje van uit de eerste positie kunnen zien. Het gevoel om daarboven te zitten en helemaal boven de afgrond te hangen is… bedwelmend. Ik verman mij en doe of ik het fantastisch vind. De grijns op Hilde haar mond verraadt mijn angst en ik zie dat de madame van het gezelschap zich moet inhouden om niet in lachen uit te barsten. Bij het afhandelen van het papierwerk noteert ze voor Hilde de Belgische nationaliteit en voor mij de Duitse… Ze ging af op onze taal??? Ik laat het voor alle zekerheid maar aanpassen.

Boliviano wisselen

We moeten ook nog enkel Boliviano wisselen, maar dit hadden we beter aan de Boliviaans-Peruviaanse grens gedaan. We proberen enkele wisselkantoren, maar overal hetzelfde 0,42. Uiteindelijk moeten we toch toegeven. Dus gouden raad, indien je de Boliviaanse grens oversteekt naar Peru, wissel je overige Boliviano’s in het niemandsland.

Ik heb eindelijk nog eens een rustige nacht en dat voel ik natuurlijk onmiddellijk aan mijn gestel. Ik heb overigens contact gehad met mijn dokter in België omdat er na tien dagen niet veel beterschap was met mijn darmen. Dankjewel Karel voor jouw advies. Ik neem intussen antibiotica en het gaat veel beter.

Floating Village
Floating Village

Wonen op gras

Om negen uur staat er een busje klaar dat ons komt ophalen om naar de floating village te varen. Natuurlijk zijn de dorpen die wij bezoeken, er zijn er in totaal zo’n honderd, vergeven van de toeristen. Het is dan ook een eigenaardig fenomeen. Het eiland is opgebouwd met verschillende lagen gras (totora). De verschillende eilanden worden natuurlijk verankerd, anders zouden ze voor dat ze het weten in Bolivia zitten. “Zonder paspoort”, voegt onze gids er lachend aan toe.

Kamisiraki

De groet als we toekomen in het Aymara is (fonetisch) Kamisiraki, waarop wij dan antwoorden Waliki. Wat zoveel betekent als wees welkom en bedankt dat we welkom zijn, of zoiets, en dat we welkom waren kan ik je garanderen. Natuurlijk maken ze leuke handwerkjes en prullaria die ze met plezier aan de man brengen. Ik heb een discussie met het opperhoofd van de stam. Ik bied iets te veel af en ge ziet hem lichtelijk agressief worden. Hilde vraagt om er mee te stoppen, want ze vreest dat hij in colère zal uitbarsten. Ik negeer het opperhoofd en onderhandel verder met zijn ‘Olga’ die uiteindelijk toegeeft zonder dat ik een krimp geef. Achteraf komt hij mij toch een hand geven en we kloppen af alsof ik net een van zijn koeien heb gekocht.

Uit volle borst

We doen nog een rondvaart op een van zijn schuiten en als we allemaal in zijn rieten Mercedes, zoals hij hem noemt, zijn gezeten, worden we uitgewuifd door de vrouwen van de stam die uit volle bost wat liedjes brullen. Als ze ook nog een Frans, een Duits en een populair Engels liedje aanheffen, kan de boot voor mijn part niet snel genoeg loskomen van de kade.

Floating Village
Floating Village – keuken

Dit is natuurlijk de toeristische versie, een paar uur verderop varen wonen er nog authentieke Aymara op hun vlottende eilandjes, en die hebben natuurlijk een heel ander bestaan. Maar we zijn blij dat we het principe gezien hebben zonder dat we de echte Aymara in hun dagelijkse bezigheid hebben verstoord.

Chinese beeldjes

De rest van de middag bezoeken we nog enkele kerken en markten. We zien trouwens overal van die gekke beelden hangen. Eerst dachten we dat ze gewoon Chinese beeldjes naar hier hadden getransporteerd, maar het blijken wel degelijk maskers te zijn uit de Peruviaanse cultuur die gebruikt worden tijdens Diablada, een of ander dans uit Puno die elk jaar op 2 februari doorgaat. Heel Puno staat dan op zijn kop.

Diablada
Masker voor de Diablada

We maken ons alweer op voor een nieuwe verplaatsing en trekken dieper Peru in, verder op zoek naar de Inca’s.

Hilderikske op Titicaca

Chinees kabaal

Foto’s Isla del Sol dag 1

Foto’s Isla del Sol dag 2

We zitten in La Paz in een hotel met prachtig zicht op de stad. Bij het inchecken vragen we voor een rustige kamer want we zijn door ons verblijf in de jungle danig afgemat. De kamer is prima, maar naast de liftblok… als bovendien blijkt dat de keuken boven onze kamer ligt, moet ik niet meer vertellen. Tot middernacht wordt er afgewassen en ’s morgens tegen de zessen zijn ze terug alles aan het klaarzetten. Enfin, daar kan ik nog mee leven, maar een Chinees die om vier uur met veel kabaal en giechelend en proestend met zijn madame de hele gang wakker maakt, is er los over.

Schoonste tenueke

Als ik in mijn schoonste tenueke in de gang mijn stem verhef, brengt hij eerst nog uit…”what is your problem man”. Als hij mijn bovenaards lijf ziet valt zijn klep dicht en ik hoor hem niet meer. Ook zijn madam is opgehouden met giechelen, die brengen de rest van de ochtend wenend door in elkaars armen 😉.

Alle gekheid op een stokje, ik ben wel wakker, en wakker is wakker. We beginnen dus maar te pakken en krijgen nog een extra vroeg ontbijt, want om zeven uur staat de bus voor de deur die ons naar Copacabana brengt, vanwaar we verder per boot naar Isla del Sol zullen varen.

Voorgeborchte van het Titicacameer

We moeten eerst in het busstation nog van bus wisselen en zijn weer weg voor drie uur haarspeldbochten. Het is tijdens deze busrit dat we telefoon krijgen van Jana dat Erin die dag geboren is. Een emotioneel moment.

We moeten ook op zeker moment allemaal uit de bus die op een ponton rijdt en zo naar de overkant van het voorgeborchte van het Titicacameer vaart. Wij worden in een kleine schuit gepropt, waar we aan de overkant terug herenigd worden met onze bus. Een persoon komt niet opdagen, “ach”, zegt de chauffeur van de bus, “hij moet dan maar een taxi nemen” en rijdt lustig verder.

Bus overzetten op Titicaca
Bus overzetten op Titicaca

Slapjanus

In Copacabana stapt er een slapjanus op de bus die zijn hotel probeert te slijten en nogal twijfelend reageert als wij zeggen dat wij naar Isla del Sol moeten. Enfin, uiteindelijk geeft hij het toch op als hij ziet dat we vastberaden zijn om de oversteek te wagen. Een beetje verder kunnen we een ticket slijten voor nog geen € 3,- per persoon. Ook hier wordt de boot lichtelijk overladen met trekkers die de nacht willen doorbrengen op het eiland. Er is blijkbaar ook een groep bij die dezelfde dag nog terugkeert naar La Paz. 7 uur bus heen en weer, en drie uur op het water voor anderhalf uurtje Isla vinden zelfs wij er wel wat over.

Dertig minuten klimmen

Als we op het eiland worden afgezet, staan we er alleen voor. We weten dat we een klimmetje van een half uur voor de boeg hebben om aan ons hostel te geraken. Er werd gesuggereerd dat we een pakezel konden huren om ons materiaal naar boven te krijgen, maar uiteindelijk blijkt dit niet zo te zijn en moeten we alles zelf naar boven dragen. Nu begrijpen we natuurlijk waarom de madam van het hostel voorstelde om met kleine rugzakjes te komen (’t Is de eerste keer dat we content zijn dat ik geen rugzak meer heb😉). Dertig minuten klimmen via de Incatrappen (voor geoefende klimmers zonder rugzak) dus doe er voor ons nog maar een kwartier bij.

Incatrappen
Incatrappen

We genieten van de zonsondergang boven Peru en trekken ons vroeg terug in ons kabanneke waar we wat nagenieten van foto’s van onze nieuwste spruit.

Bataljon aan dekens

Het is hier ’s nachts behoorlijk koud maar het hele bataljon aan dekens maakt dat we een goede nachtrust hebben.

Alligators en vlaggen

We moeten nog enkele zaken opklaren. Eigenlijk was dit een onderwerp voor gisteren, op koningsdag 😉. De kleuren van de vlag zouden volgens Jenke G. en Eddy VdB. afkomstig zijn van de kleuren van het wapenschild van het voormalige hertogdom Brabant. Het stelde een leeuw van goud voor (geel) op een achtergrond van sabel (zwart), geklauwd en getongd van keel (rood). Conform heraldische traditie werd de donkerste kleur het dichtst bij de vlaggenstok geplaatst.

Ook tijdens onze tocht in de jungle blijkt volgens Patricia C. dat er in Zuid-Amerika geen alligators zitten. Wel kaaimannen en dat blijkt toch een alligatorsoort. Er zat zeker meer dan één soort, want er was een groot verschil tussen de kaaimannen. We zagen zeker drie verschillende soorten. In elk geval verkocht de gids ze voor alligators en kaaimannen en als ze aan je tenen hangen, maakt het niet veel uit welke soort het is.

Met dank aan onze lezers voor het bijsturen.

Ezel en de lama

Vandaag staat er na het ontbijt een tocht naar de vuurtoren op het programma, nog zo’n kleine 300 meter klimmen en op een hoogte van 4000 meter kan dit tellen. Het zicht bovenaan is weerom overweldigend en wat meer is… de rust.  Op dit eiland rijden geen auto’s noch motorfietsen, zelfs een fiets is hier niet aangewezen. Het enige vervoermiddel is hier de ezel en de lama.

Enige vervoermiddel
Enige vervoermiddel

Kleine oorlog

Uw verjaardag op zo’n locatie doorbrengen is al een cadeauke op zich… zou ik dan nog iets moeten kopen voor Hilde? 😉 De namiddag maken we een wandeling langs de andere kant van het eiland, weer met adembenemende vergezichten. De noorderzijde van het eiland laten we wijselijk zo, want hier is al een paar weken een kleine oorlog aan de gang, tussen de mensen van het noorden en het midden. De noordelingen zouden zich bezondigd hebben aan het bouwen van toeristische complexen op heilige plaatsen. Dat is in het verkeerde keelgat geschoten van de inheemse bevolking. Het is zelfs zo hard geëscaleerd dat er zelfs geen boten van Copacabana naar het noordelijke deel van het eiland worden ingezet. Gelukkig is de situatie in het zuiden van het eiland rustig. Als je de Syrische grens al van dichtbij zag, kan dit er ook wel bij zeker.

Zicht op Isla del Sol
Zicht op Isla del Sol

Vaarwel Bolivia

We maken ons stilaan op om dit geweldig land met zijn meer dan vriendelijke bevolking te verlaten. Morgen varen we eerst terug naar Copacabana waar we een bus nemen naar Puno in Peru. Dan is het vaarwel aan het prachtige Bolivia met zijn aimabele bevolking.