Tagarchief: Potosí

We zoeken het hogerop

Hoogst gelegen stad ter wereld

Foto’s Potosí

Potosí, de hoogst gelegen stad ter wereld, op zo’n 4060 meter hoog. Bekend vooral voor het zilver. Er zijn hier nog enkele actieve zilvermijnen, die zelfs kunnen bezocht worden. De veiligheid schijnt nogal aan het toeval overgelaten te worden, dus beslissen we om ze toch maar niet te bezoeken, we nemen zo al genoeg risico’s.

Uitlaatgassen

Het is een geweldig leuke stad, maar de nauwe straatjes en het toch drukke verkeer, met in het bijzonder de microbussen, zorgen nogal voor wat uitlaatgassen. Hilde loopt zelfs dikwijls met haar zakdoek voor haar mond.

Quechua

In het eerste gebouw dat we bezoeken, de ‘Torre de la Compañia de Jesús’ krijgen we een mooi overzicht over de stad, een mirador zoals ze hier zeggen. Ons ticket kunnen we bewaren om vanavond de stad in het donker te komen bekijken. We lopen de rest van de voormiddag de stad plat en vallen van de ene verwondering in de andere. Allemaal prachtige gebouwen met zowel Spaanse invloeden als de kleurrijke aanvullingen van de inheemse bevolking, waaronder de Quechua.

Medicijnenzakje

We bezoeken nog wat apothekers om onze medicijnenzakje wat aan te vullen. En kuieren nog wat door de stad van de ene bezienswaardigheid naar de andere. Ook de Mercado Central is een aangename stop, het heeft een totaal andere setting dan de markten die we tot nu toe bezochten.

Mercado central
Mercado Central

Zilverwerk vol met coca

We mislopen onze afspraak in de voormalige muntslagerij van Bolivia ‘Casa de la Moneda’, maar vlak na de middag krijgen we nog een tweede kans om het museum te bezoeken. Deze keer zijn we wel op tijd, de poort is zelfs nog gesloten als we er voor de tweede keer arriveren, we willen natuurlijk geen tweede keer een blauwtje lopen. Aan de ingang zit een oude Boliviaanse vrouw die zilverwerk verkoopt. Ze houdt haar zakje cocablaadjes vast, waarvan ze een voor een de nerf uit het blad haalt alvorens ze dit in haar mond steekt. Ze ziet dat ik haar in het oog houd en ze vraag of ik enkele blaadjes moet hebben. Natuurlijk wil ik het wel eens proberen zonder die bittere nerf. Ze geeft me een handvol en ze is maar wat blij met die twee Boliviano die ik haar geef. Ik probeer het dus terug op de juiste manier door de nerf te verwijderen en het smaakt al een stuk beter, niet in die mate dat ik er verslaafd zal aan geraken. Mijn benen voelen precies al wat lichter aan en volgens Hilde is de schelmerij in mijn ogen nóg meer toegenomen😉.

Veiligheidsagent

Het museum zelf is meer dan de moeite waard, een wandeling door de geschiedenis van het slaan van munten. We krijgen zelfs een rondleiding in het Engels en worden op de voet gevolgd door een veiligheidsagent…

Mirador

De kathedraal is open tot 17 uur, dus we besluiten die eerst te bezichtigen alvorens we naar Museum Santa Theresa gaan. Ook voor een rondleiding krijgen we een persoonlijke gids mee. We zijn trouwens alleen in de kathedraal en dat geeft toch een bijzonder sfeertje. Ook de mirador boven in de klokkentoren met zicht op de stad is zeker de moeite waard, maar de hoeveelheid trappen die we vandaag slikken begint buiten alle proporties te geraken.

El Cerro Rico
El Cerro Rico

Thee

Aangezien we tot zeven uur dertig hebben voor Santa Theresa, beslissen we om eerst een koffie te gaan drinken, ons middagmaal hebben we geskipt en onze magen beginnen toch te reclameren. We nemen een versnapering in een leuke bistro, daarbij nemen we nog een thee, op basis van… juist, cocablaadjes. Precies gewone thee, en ik voel niks.

Kloostergang

We komen pas in het klooster museum van Santa Theresa aan om 17u30 en wat blijkt… dat de toer anderhalf uur duurt en dat ze sluiten om 18 uur. We nemen toch een ticket omdat we de kloostergang willen bezichtigen. Als we in die kloostergang wat foto’s aan het nemen zijn, komt er toch een nonnetje achter ons gelopen met een mandje vol sleutels en ze laat ons op een drafje alle hoekjes en kantjes van het klooster zien… Ze moet elke deur openmaken met een andere sleutel en achteraf weer afsluiten. ’t zal mijn hoog knuffelgehalte weer geweest zijn zeker. Wat er ook van zij, zeker de moeite waard.

Mirador bij nacht

’s Avonds sluiten we af in het ‘Torre de la Compañia de Jesús’ waar we nog recht hadden op een bezoek aan de mirador bij nacht. Het zicht op de verlichte stad is een voltreffer.

Potosí by night
Potosí by night

Longoedeem

De cocktail van te veel trappen, te veel luchtvervuiling en de grote hoogte, maakt dat ik ’s nachts moeite heb om te ademhalen. De angst slaat mij om het hart als ik op internet zoek wat het probleem zou kunnen zijn, en vooral hoe we het kunnen oplossen. Dokter internet is nooit een goed idee en zo is het ook deze keer niet. Er wordt gesuggereerd dat het wel eens longoedeem zou kunnen zijn, temeer dat het gepaard gaat met tintelingen in het gelaat. Mijn lippen en nagels zien nog niet purper, maar ik voel mij toch niet gerust. Iedere keer ik mij toch probeer neer te leggen is het of mijn luchtpijp toevalt. Ik doe de hele nacht geen oog dicht. Gelukkig verhuizen we vanmorgen naar de wettelijke hoofdstad van Bolivia: Sucre, dat toch een stuk lager ligt (2850 meter).