Tagarchief: Perm

Opgepast voor de beren

Foto’s Perm
Polarsteps
Video

History chasers

De gevoelstemperatuur blijft een stuk onder nul, koud genoeg om regen in sneeuw te transformeren. Het lozen van hemelvocht zal echter niet voor vandaag zijn, het blijft droog. We zetten er van ’s morgens vroeg na het ontbijt onmiddellijk de pas in. Het is zondagochtend en de stad slaapt vandaag langer dan normaal. Wij rollen ondertussen de groene lijn op met al zijn bezienswaardigheden en dompelen ons onder in de rijke geschiedenis van helden, koopmannen en adel. De verhalen die we onderweg lezen op de informatieborden die rijkelijk langsheen de lijn staan opgesteld, vertellen ons leuke weetjes van Perm’s geschiedenis. Dat de namen vaak onuitspreekbaar en nog meer illustere onbekenden zijn voor ons kan de pret niet drukken.

Boris Pasternak

Boris Pasternak
Boris Pasternak

Wij hebben thuis wel wat Russische literatuur in onze bib zitten en niet in het minst Dokter Zjivago van Boris Pasternak, een naam waarmee ons moeder mij vroeger vaak betitelde. Het standbeeld van deze gerenommeerde schrijver en bovendien de huizen hier in Perm die voor zijn film model hebben gestaan, maakt dat dit puzzelstukje uit mijn verleden weerom een extra invulling krijgt.

Soort zoekt soort

De beer van Perm
De beer van Perm

Een van de laatste monumenten die we aandoen is de beer van Perm, het monument en symbool bij uitstek van Perm. Vroeger zouden hier beren tot in de stad hun heil gezocht hebben. Er blijkt hier trouwens een overtal aan beren in de bossen te zitten en er wordt zoals bij ons op patrijzen, herten en wilde everzwijnen, op beren gejaagd. Niet mijn cup of tea maar wildbestand is iets wat ik aan deskundigen overlaat.

Pizza uit Perm

We krijgen in ons hotel een extra uur om uit te checken, wat ons de tijd geeft om onderweg nog wat Permse gastronomie te verorberen. Dat dit een Permse Pizza is waar de Italianen wat mij betreft de duimen moeten voor leggen, doet niet ter zake. Alleen de alliteratie stemt mij al gelukkig.

De oren van de zoutdragers
De oren van de zoutdragers

Opkramen geblazen


We laten een taxi aanrukken waarvoor we de ronde som van € 2,- van ons budget moeten aftrekken. De prijzen zijn hier nog altijd van die orde dat vier weken Rusland het equivalent is van één weekje Griekenland. De oproep naar de taxibedrijven voor een verloren klak heeft niets opgebracht. Hopelijk kan ik een andere vleesklak hiermee gelukkig maken. Ondertussen moet ik wel de muts van Hilde aanslagen om mijnen teppe tegen de arctische temperaturen te beschermen. Hildes haardos kan haar voorlopig nog tegen brainefreeze behoeden.

Met de trein zou je er al zijn… in Rusland alvast

Oud en nieuw
Oud en nieuw

We laten het Uralgebergte achter ons en trekken nu helemaal het potje Europa open. Ik moet eerlijk toegeven dat het niet echt duidelijk is in welke provincie (hier noemen ze dit Oblast) of regio we zitten. Ik heb trouwens de indruk dat ze het hier zelf ook niet altijd weten, en ik die dacht dat het bij ons ingewikkeld was met zes regeringen… (tenminste als ze gevormd geraken). Ook nu weer is de trein precies op tijd, alleen de trein in Irkoetsk naar Krasnojarsk liet een vertraging optekenen, maar alle overige treinen waren stipt op tijd. Ook onderweg waren al de honderden stops klokvast. Ditmaal zitten we niet alleen in ons coupé, we krijgen na een paar haltes gezelschap van een jonge Rus die ook naar Moskou moet. Het is een lezer, dus veel last zullen we er niet van hebben.

Weerom een dag van 26 uur

Ik maak de treinhostess gelukkig door een klein aandenken te kopen van onze toch wel mythische treinrit Vladivostok – Moskou. We gaan onze laatste nacht op de trein in en lopen ook nu weer twee uur in, tegen de tijd dat we in Moskou arriveren zitten we nog welgeteld 1 uur achter op Belgische tijd. De jetlag wordt op die manier wel mooi verdeeld maar is er al bij al toch niet minder zwaar om.

Dikke nekken… 1ste klas

Wat is er leuker dan een verslagje te schrijven op een lange treinrit, het voelt alsof je een wereldreiziger bent die door Rusland reist, die zijn zoveelste boek aan het schrijven is ;-).
Het bobijntje met het aantal kilometers naar Moskou wordt dunnetjes en de hoop garen waar de kilometers opzitten die ons al scheiden van Vladivostok worden alsmaar dikker en dikker. Zeven dagen en na vannacht zeven nachten staan er op ons treinactief. Ik vraag mij af of we deze treinrit in omgekeerde volgorde nog eens moeten overdoen als we Korea en Japan zullen bezoeken? Misschien wel, maar dan zal het vermoedelijk in één stuk zijn en in een klasse meer ;-).

Yaroslavskaya oftewel Moskou

Om precies 10u38 stopt onze trein in het treinstation van Moskou: Yaroslavskaya terminus, de temperaturen scoren ineens een stuk hoger. We genieten van een 15 graden, de wolken treiteren ons met wat gezever maar niet genoeg om mijn haar te laten krullen. Het is eigenlijk bijna een emotioneel moment, de langste treinrit ter wereld: 9297 kilometer. Wij hebben in ons leven al wat afgehotst op ijzeren staafjes maar deze stond al een tijdje op onze bucketlist. TSE: check.

The place to be

Foto’s
Video
Polarsteps

Russische koffie

We zitten nog eventjes in Jekaterinburg, we maken nog een wandeling via de voetgangersstraat naar het plein van 1905, we treuzelen wat in een plaatselijke mall, waar de meeste blaffeturen nog hun snaveltjes toe hebben. We stoppen bij onze favoriete koffieshop en doen ons tegoed aan snuisterijen overgoten met heerlijke Russische koffie. Tegen de tijd dat de koffie genoeg is afgekoeld om achterover te kappen, slurpen we hem binnen en kramen we op om terug richting hotel te stevenen en onze rugzakken te pakken voor onze volgende bestemming: Perm.

Onze favoriete hotelbediende belt een taxi voor ons en zorgt er voor dat we gepast geld bij hebben om onze taxi te betalen. Hij langt hiervoor 10 roebel uit zijn eigen zak. Hij wijst kordaat het briefje van vijftig af dat ik hem hiervoor in de plaats wil geven.
Wij hebben in het westen echt wel een verkeerd beeld van de Russische federatie. Zoveel vriendschap, zoveel openheid.

Lagere klasse

In het station verorberen we als middagmaal nog snel een Camembert die we gisteren hebben gekocht. De geur dat dit beestje loslaat is niet om vrij te laten op de trein, want dan kan het goed zijn dat ze het hele treinstel evacueren.

Voor deze korte rit hebben we een derde klasse gereserveerd, gelukkig hoeven we hier geen vierentwintig uur op door te brengen. De mensen zijn weerom heel vriendelijk en gedienstig, iedereen helpt iedereen om op zijn plaats te geraken. Twee jonge gasten die duidelijk op stap geweest zijn in Jekaterinburg installeren onmiddellijk boven ons en geven een snurk weg tot in Perm. Een lieve oudere dame die van de gangzetels gebruik maakt, ontmanteld haar kabas en tovert hieruit een heel buffet waar ze een groot gedeelte van de rit van geniet alsof het een driesterren restaurant betreft.

Vlokken

Als we in Perm aankomen zijn de weergoden ons niet echt goed gezind en plagen ons met een mengeling van vlokken en hagelbollen. Na wat over en weer gepalaver in Perm station vinden we eindelijk een taxi, waarvan de chauffeuse na deze rit een klak rijker is.

Hilde regelt onderweg een afspraak met een chauffeur om morgen naar ‘Perm 36’ te gaan. Dit is de enige echte Goelag die nog te bezoeken is. De rest is blijkbaar afgebroken of verdwenen door de tand des tijds. Degene die we in Olkhon Island zagen waren overblijfselen die niet echt te bezoeken waren.

The green line or the red line

Vanmorgen hebben we weer keuze tussen twee lijnen die de stad doorkruisen langs de bezienswaardigheden. We kiezen vandaag voor de kortste (rode lijn) want om 11 uur worden we verwacht voor onze toer naar de goelag.

De rode lijn die de stad doorkruist is, de lijn via bezienswaardigheden met een groot love story-gehalte. Iedere stop vertelt ons over het liefdesverhaal van bekende en voor ons iets minder bekende Russische grootheden die daar ooit hebben gewoond. Enkele waaronder niet het minst Tsjechov vragen natuurlijk iets meer aandacht. Tsjechov jullie welgekende auteur van onder andere stukken waar ik zelf ooit in meespeelde (De Meeuw en De drie zusters, Oom Wanja).

Vijand nummer één

Enfin, we moeten ons nog reppen om bijtijds terug in het hotel te zijn waar ‘Azat’ een sympathieke Armeniër ons opwacht om ons te gidsen in het 120 kilometer verder gelegen Goelag 36. De sneeuwstormen onderweg geven al een goede indicatie van de omstandigheden waarin de veroordeelden hier hun gevangenschap moesten ondergaan.

Gulag 36 - Perm
Gulag 36 – Perm

Al de goelag’s zijn afgebroken omdat ze niet meer nodig waren, Goelag 36 overleefde deze uitroeiing omdat hier later in de jaren tachtig een gevangenis werd aangebouwd waar politieke gevangenen, dissidenten, intelligentsia en andere subversieve elementen die toentertijd het regime ook maar enigszins bekritiseerden werden naartoe gebracht. Het is koud en de omstandigheden waarin de gevangenen doorbrachten moet zowat gelijkaardig geweest zijn. De zomers duren hier vier maanden en gaan van zomer zowaar dit jaar onmiddellijk over naar winter. In de zomer eten de muggen je zowaar op en in de winter is de barre koude vijand nummer één.

Gulag 36 - Perm
Gulag 36 – Perm

Het deel van de politieke gevangenen en de Goelag’s zijn elkaar waard. De boeken die ik van Solzjenitsyn heb gelezen, die misschien wel de trigger waren om deze plek te bezoeken, blijken volgens onze gids een beetje van de pot gerukt. In ieder geval de omstandigheden waarin zowel de politieke vluchtelingen in de jaren 1980 als de veroordeelden onder het Stalin regime hier verbleven, was geen wandeling in het park.

We zijn van elf uur tot vijf uur ’s avonds onderweg en we komen veel te weten over het leven in Rusland. Azat, die hier pas acht jaar geleden in Rusland landde en de taal blijkbaar perfect beheerst, trouwens zijn eindwerk van de Unif hier verdedigde, is een spraakwaterval die even benieuwd als vrijgevig is met verhalen over het huidige Rusland. Wij slaan in het westen vaak de bal mis als het over de Russen gaat, zoveel is zeker.

Smokey dog

We vragen aan onze geweldig gids Azat om ons ergens in Perm te droppen waar we een apero’ke kunnen drinken in een plaatselijke kroeg. Hij dropt ons aan een kroeg ‘The Smokey dog’. We nemen afscheid van weerom iemand die het reizen zin geeft.

We zitten nog niet goed neer in de kroeg of we worden aangesproken door een andere sympathieke Rus met een goede kennis van het Engels. We nodigen hem uit aan onze tafel en trakteren hem op een biertje. Meer is er niet nodig om nog meer te weten te komen, over dit voor ons in het westen toch vaak in mystiek gehulde land.

Als dan nog blijkt dat hij een muzikant, zanger-gitarist is, hoef ik natuurlijk niets meer te zeggen. Vrienden van vrienden zijn onze vrienden en uiteindelijk hebben we een leuke babbel met de helft van de kroeg, die misschien wat verwonderd zijn wat twee eenzame Belgen in dit (tot nu toe voor ons) godvergeten gat komen zoeken. Maar geloof ons, niets is minder waar: Perm maak er een voldoende lange stop, deze stad is het waard. Dit blijkt ook weerom een theater, opera, ballet en kunststad te zijn. Wij zijn hier echter slechts op blitzbezoek.

Gouden vocht

Als we vertrekken nemen we afscheid van Misha die we precies al jaren kennen en krijgen we bij het buitengaan enkele lokaal gestookte bieren van een andere Rus die net een toer in België achter de rug heeft en eindeloos respect heeft voor ons gouden vocht. De biertjes die we kregen zullen hun geheimen prijsgeven op onze volgende treinrit naar…