Tagarchief: Kunming

Sporen tussen Karst

Foto’s

Ik ben gisteren nog vergeten te vertellen over de Sami. Shilin (het Stenen woud) is de geboortestreek van deze zeer kleurrijke bevolking. Je zag trouwens gisteren op enkele foto’s de in fel rood uitgedoste dansers. Ook vele Sami geven rondleidingen in het stenen woud.

Wij worden vanmorgen maar pas tegen acht uur wakker, dit is bijna een record denk ik. Vandaag stond er in de voormiddag nog de Bamboo-tempel op het programma, maar we genieten op onze duizendste gemakken van het ontbijt en beslissen om deze voormiddag de vogel-en plantenmarkt in de Oude straat van Kunming te verkennen.

De voormiddag is zo weer voorbij en na een kleine lunch is het tijd om te pakken en uit te checken. We hebben onze langste treinrit voor de boeg: 17 uren trein- en rochelplezier. Het is altijd een beetje spannend afwachten wie onze medereizigers zullen zijn.

Het is toch een meevaller als blijkt dat Aad, een noorderbuur onze coupé deelt. Verder is er nog een Chinese jonge man die de hele tijd in de gang blijft zitten en waar we dus niet veel last van hebben.

We doen gisteren zo veel moeite om in Shilin te geraken en vanavond passeren we hier met de trein. Enfin, op die manier genieten we nogmaals van deze wonderlijke creaties van de natuur. Bovendien krijgen we vanuit de trein leuke beelden van boeren die hun rijst en maïs tussen deze grillige stenen verbouwen.  Tijdens de 1200 kilometer lange treinreis rijden we tussen allerlei verschillende karstformaties. De fengcongkarst of kegelkarst  is er zo eentje van… indrukwekkend. Morgen als we in Guilin aankomen zal Fenglinkarst of torenkarst het overnemen. Ook verdwijngaten (tiankeng) zouden de revue moeten passeren, hopelijk kunnen we er eentje fotograferen.

Ik maak voor de verandering mijn verslagje op de trein. Of ik het gepubliceerd krijg is maar zeer de vraag want mijn 4G verbinding is nooit sneller dan Edge (snelheid van internetverbinding) .

Morgenvroeg wisselen we de provincie Yunnan in voor de provincie Guangxi waar we treinen tot Guilin en daar met de auto worden opgehaald (dit heeft Hilde gisteren weer lekker voor de bakker gekregen), en rijden we verder naar Yangshuo, waar we midden de spectaculaire karstheuvels en rijstvelden zullen logeren. En waar de Li (Li Jiang) hopelijk de aangekondigde schilderachtige beeldjes zal opleveren.

We zullen hier deze keer met de Miao of Hmong te maken krijgen. Met deze zowaar nog kleurrijker bevolking maakten we vorig jaar alvast kennis in Vietnam en hadden zelfs de eer om er te blijven slapen.  Deze keer laten we die kelk  aan ons voorbij gaan.

Chinees bad

Foto’s

Gisterenavond nog een extra modem gekregen van het hotel, want we kregen ons blogbericht van gisteren niet gepubliceerd. De halve staf stond hier op onze kamer, want tenslotte moet een Bilishi-familie verzorgd worden. (Belishi = België)

Vanmorgen zitten we al om 6u30 aan het ontbijt en gelukkig maar, want onze chauffeur hangt al om twintig na zeven aan onze telefoon. Het busje zit al vol dus, ik mag vooraan zitten, dus wij denken we zitten gebeitst voor vandaag. Na een klein ritje worden we er echter aan het busstation uitgekieperd.  We worden verzocht in een hotel naast het busstation te wachten. Een beetje vreemd, we zitten helemaal alleen in de een groot salon.  Alles zal toch wel goed doorgegeven zijn…

Na een klein half uurtje staat er een juffrouw te roepen Shilin, Shilin. Wat zoveel betekend als Stenen woud. Wij staan recht en ze vraagt om te betalen. Ik laat ons briefje zien dat we gisteren meegekregen hebben en ze begint verwoed te bellen. Na wat geChinees heen en weer, krijgen we toestemming om op de bus te stappen. Zelfs de gids spreekt geen Engels. Nu uiteindelijk blijken twee meisjes toch wel wat Engels te spreken. Veel moet het niet zijn, als ze ons maar weten te vertellen wanneer we terug op de bus moeten zijn.

We maken er een echt Chinees dagje van. We volgen de groep en stappen van het ene elektrische wagentje op het andere en vliegen van hier naar ginder, foto’s nemend van de ene bezienswaardigheid terwijl iedereen eigenlijk al naar de volgende bezienswaardigheid aan het uitkijken is.

Kunming Stenen woud - Shilin

Enfin, we leren nog een ander koppel kennen van Shanghai dat wel goed Engels spreekt en dat ons een beetje op sleeptouw neemt.

Het stenen woud was alvast al de moeite meer dan waard. Dit is weer één van die creaties van de natuur die het karstgebergte heeft herschapen in deze fenomenale grillige beelden die van de hand van een kunstenaar kunnen zijn.

Na deze natuurshot, krijgen we een lunch aangeboden waarvoor mijn hondjes zouden passen, maar honger is een goede motivator. Maar zelfs onze nieuwe Chinese familie trekt toch een beetje met de neusvleugels. Enfin, als hier maar geen imodium aan te pas komt, ben ik al best tevreden.

Hierna krijgen we dus het verplichte nummertje langs een winkelcentrum… en wat voor één. Hier staan meer bussen bij mekaar dan dat er in België rondrijden. Je kan hier over de koppen lopen en je kan niet iets opnoemen dat hier niet te koop is. Wij genieten van een wandeling en van een ijsje en laten deze Chinese gewoonte aan ons voorbij gaan. Hierna krijgen we de keuze ofwel een taxi nemen naar ons hotel ofwel nog een museum meepikken en een diner.

Gierig als we zijn op reis gaan we ‘all the way’ en gaan mee naar het museum. Ondertussen blijft de gids maar uitleg geven, twee uur op, twee uur af… in het Chinees! Ik overweeg om haar microfoon te saboteren.  Mijn oren tuiten van haar geschreeuw door het microotje. Na een tijdje valt mijn ‘euro’ dat ik oortjes bijheb en geniet de rest van de trip van JD ;-)

Het zogezegde museum blijkt weerom een verkoopcentrum, voor zilver deze keer. We komen binnen via een grote ruimte waar ze het over elkaar schuiven van de aardplaten simuleren en de hier zéér gevoelige aardbeving-regio nabootsen.

Daarna moeten we inderdaad weer langs de honderden verkopers die onze Chinese vrienden bijna opeten. Ons laten ze met rust om de eenvoudige reden dat ze geen Engels spreken. ’t Heeft dus soms zijn voordelen ;-)

Onze motor begint stilaan te sputteren. We twijfelen of we dat avondeten nog wel mee gaan nuttigen. Nu we zo ver zijn denken we, kan dit er nog wel bij. We stoppen aan één of ander nogal onguur restaurant en krijgen een lunch die het dubbele aantal sterren krijgt dan het restaurant vanmiddag, maar nooit de Michelinquotering zal krijgen van een Vlaamse frituur.

Kunming _ eten bij de Chinees

Enfin, het is leuk om met onze nieuwe vrienden samen, de ongekende (al goed) gerechtjes te proeven en op zijn Chinees de dag af te sluiten. Weer een onbetaalbare ervaring rijker en op die manier geraakt ons zakje humor weer gevuld. We hebben weer enkele buitenlandse contacten bij.  Als iedereen die we de laatste twee jaren hebben uitgenodigd effectief afkomt naar onze Casa, gaan we al onze broers en zusters moeten mobiliseren vrees ik ;-). En misschien is dit dé aanzet naar onze, al zo lang op handen zijnde B&B ;-)

We tellen ondertussen mee de uren af die onze Jenthe in het verre Afghanistan moet kloppen en hopen op een behouden thuiskomt.  Misschien leest hij dit… maar misschien ook niet. Het zou in ieder geval leuk zijn om hem op zijn verjaardag als hij thuiskomt (1 juli) met een leuke sms of Facebook berichtje te verwelkomen.

Kerstmis

Foto’s

Gisterenavond na een leuke babbel met onze gastvrouw, die heel openhartig over haar land praat, laten we ons naar het 16 km verder gelegen station van Dali brengen. Daar zijn we meer dan één uur te vroeg en installeren ons helemaal achteraan de wachtzaal en kijken deze mierennestdrukte toch telkens weer met verwondering aan. Opnieuw zijn we de enige westerlingen.

Wachten op de trein naar Kunming

Om half twaalf mogen we al op de trein, waar we in wagon zes zitten, opnieuw in het eerste coupé, bed 1 en 2. We delen ons coupé met een jong Chinees koppel die duidelijk niet gelukkig zijn met ons gezelschap. Zodra de trein vertrekt leggen we ons onmiddellijk te slapen, het is tenslotte ook al kwart voor twaalf.

Maar…het scheelde niet veel of ik had eigenhandig een Chineesje stilletjes van deze aardbol willen trappen. Eentje minder zou toch niet opvallen ;-) Ik denk dat het de eerste keer was dat hij met het treintje weg mocht. Aan ontbering zal het niet gelegen hebben, want hij had dezelfde lichaamsbouw als ik en dat is niet van ontbering. Of het nu was om te gaan roken of om zijn overtollig lichaamsvochten uit zijn lichaam te persen, ik vrees dat de frequentie waarmee hij de deur open en dicht doet, de deur het niet zal volhouden tot in Kunming. Bovendien doet hij het lichtje boven zijn bed zo dikwijls aan en uit dat ik het gevoel krijg dat hij kerstmis wil simuleren. Als hij omstreeks drie uur het grote licht aanknipt, laat ik mijn stem wat zakken en brom in ware kerstmanstijl… howhowhow… Het helpt maar hij knipt toch het lichtje boven zijn bed aan en begint paniekerig onder zijn bed te zoeken… Vermoedelijk is zijn gsm gevallen en tussen het bed gezakt. Enfin, om een zééér lang verhaal kort te maken, zo’n gezelschap is een ware nachtmerrie. Gelukkig komen we al omstreeks kwart voor zes aan in Kunming.

Alsof deze verschrikkelijke korte nacht nog niet voldoende was is het hard beginnen regenen. Niet het ideale scenario om met een rugzak op je rug en nog een ander klein rugzakje op je buik een taxi te vinden. Wij hebben ons adres op een papiertje laten schrijven en laten het aan de taxichauffeurs zien, maar ze wimpelen ons allemaal af. Doodmoe, een doornat papiertje met het hoteladres op en niemand die je wil helpen of op z’n minst wil zeggen waarom ze je niet willen helpen. Geloof me vrij, dit zijn geen momenten om ons te benijden. Na een tijdje is er toch een vrouwelijke taxichauffeur die het doorregende papiertje bekijkt en toont welke richting we moeten uitgaan.

Hilde vraagt nog eens Beijing Lu (Pekingstraat) en als ze knikt beslissen we maar te voet verder te gaan, dit heeft geen zin. We menen trouwens uit haar reactie te begrijpen dat het niet ver te voet is. Na een tijdje zien we inderdaad dat we op de juiste straat zitten en doemt het gigantische hotel met zijn 37 verdiepingen voor ons op. Tegen de tijd dat we de goed verstopte ingang terugvinden zijn we door en door nat. Het is ondertussen half zeven en de dame achter de balie maakt er ons attent op dat we pas tegen zeven uur op de kamer mogen. Ik protesteer en maak haar duidelijk dat we al de ganse nacht op de trein zitten en dat een half uur vroeger op onze kamer geen economische gevolgen zal hebben voor hun keten.

Room with a view

Na wat getwijfel krijgen we onze sleutel en rusten de rest van de voormiddag wat uit, lezen wat bij, enfin het is weer middag voor we het weten. We proberen voor morgen nog een uitstap te regelen naar het stenen woud, weerom een eigenaardig natuurverschijnsel. De zoektocht naar een organisatie die ons wil meenemen is een zeer vermoeiende bezigheid. Niemand wil vreemdelingen meenemen… We weten niet goed of we dit onder de noemer racisme moeten catalogeren. Tegen vijf uur zijn we beiden redelijk pist en vol frustratie. We nemen ons voor om ons niet te laten inpakken en we proberen in ons eigen hotel nogmaals en roepen er een soort van manager bij, eentje die eindelijk de taal van Shakespeare begrijpt en bovendien nog vlot spreekt ook.

We overdonderen haar en zeggen dat we speciaal een omweg van 3000 kilometer hebben gemaakt om naar dat ‘stenen woud’ te gaan en dat we kost wat kost (nu ja…) naar daar willen. Ze neemt ons mee naar een aangrenzend reisbureau (waar we al eerder waren, maar die geen vreemdelingen wou meenemen). Na wat aandringen van onze hotelmanager, worden we toch toegelaten tot de groep. Er is echter een uitsluitend Chinees sprekende gids, we passeren langs één of ander verkoopcentrum en de lunch is ook niet westers (alsof we hier nog geen Chinees gegeten hebben). De hotelmanager twijfelt zelfs een beetje aan de kwaliteit van het eten… Als dat maar goed afloopt.

Enfin dit zijn niet de ideale reisdagen, maar dit hoort er nu eenmaal bij. Maar hier in China is het vaak niet eenvoudig om te krijgen wat je wenst. Maar met wat doorzettingsvermogen en vooral eindeloos geduld en humor… al stak er vandaag van dat laatste niet veel meer in ons zakje ;-), lukt het meestal wel.

We vieren onze overwinning met een duik in het zwembad op de zevende verdieping en genieten van het zicht over de stad en de bergen op onze kamer op de 26ste verdieping van het WTC.

Na de publicatie van de kaart van het midden-land, kreeg ik via opmerkingen een leuke discussie tussen:

E10: “Onze wereldkaart is niet beter. En heb je eens een wereldkaart van Amerika gezien, wel je mag content zijn als er nog iets anders op staat. En wat betekent Beijing?”

TT: “Bei = noorden jing = hoofdstad Beijing = hoofdstad in het noorden

cfr Nan = zuiden Nanjing = hoofdstad in het zuiden (was vroeger hoofdstad)”

Interessant weetje, dankjewel hiervoor.

In dit hotel kunnen we gelukkig wel CNN volgen. We krijgen onthutsende verhalen over de bevolking op het platteland. Niet minder dan 72% van de kinderen hier gaan met honger naar school. De sociale zekerheid is een ramp. Voor mensen die nog ten dienste hebben gestaan van het land (of de partij) is er één of ander fonds om uit te putten. Maar de andere overgrote meerderheid zal zelf uit eigen zak zijn dokterskosten moeten betalen. Een bevallende moeder moet wachten tot het haar beurt is… Neem dan nog de handel in levende donoren en dan weet je wel dat er nog heel wat werk aan de winkel is.

Intussen valt de nacht over de stad en rond ik mijn verslag van de dag af. Met een Chinees/Tibetaans wijntje in de hand van Shangri-la (dat niet te zuipen is) genieten we nog wat van het spectaculaire zicht dat de verlichte stad Kunming ons biedt.