Tagarchief: Jungletoer

Terug naar 250 meter

Learjet

Foto’s Rurrenabaque

We vallen diep vandaag. We vertrekken met een soort van Learjet met amper 30 zitplaatsen, maar dan eentje van Bombardier naar Rurrenabaque midden in het Amazonewoud… nu ja midden, aan de oevers van de Beni een rivier die zich door de jungle van de Beni provincie kronkelt. Normaal gezien dachten we de verplaatsing naar Rurrenabaque per boot te doen vanuit Coroico, toch een op stapel staande gebeurtenis waarvan jullie de komende dagen zullen lezen, heeft de doorslag gegeven om dit niet te doen ;-).

500 meter stijgen

 Vroegmarkt in La Paz
Vroegmarkt in La Paz

Onze taxi laat op zich wachten omdat de marktkramers, de inheemse Aymara, alle stoepen en delen van de straat opeisen om hun waar aan te bieden. Deze keer nemen we echter de ‘snelweg’, in plaats van de short cut door de stad. We moeten terug 500 meter stijgen om naar de hoogst gelegen luchthaven ter wereld te rijden. De wegmarkeringen ontbreken en zelfs als er werken zijn op het ene rijvak, worden de tegenliggers lekker samen op hetzelfde rijvak geleid… ook zonder markeringen.

Geen etiquette

Ik drink vandaag nogmaals mijn suiker-zout oplossing en mijn darmen raken stilaan in de plooi. Ik vergat gisteren nog te vertellen dat Bolivianen, overigens een zeer sympathiek volk, denken dat ze overal eerst binnen mogen ten koste van de gringo’s. Gisteren in het eindstation van de kabelbaan, waar ik dringend naar toilet moest, dacht er ook eentje mij voor te steken, ik geval van hoogste nood ken ik natuurlijk geen etiquette, en die gast zal in het vervolg ook wel eens twee keer nadenken vooraleer hij een gringo zal voorsteken. Ik weet niet of hij nog aan die muur plakt of dat iemand hem er vandaag in de loop van de dag heeft afgeschraapt? In de reeks van de ronde van Vlaanderen zouden ze gezegd hebben… “ajemoekakken moejekakken” 😉.

Schoenpoetsers

’s Morgens vroeg zie je trouwens verschillende schoenpoetsers… met een bivakmuts. Dit zijn trotse Bolivianen die geen gezichtsverlies willen leiden ten aanzien van familie en vrienden, door deze minderwaardige job uit te oefenen en daarvoor zichzelf onherkenbaar maken.

Vorige eeuw

Op de luchthaven ben ik enthousiast voor de vlucht met de learjet. Een vertraging van dertig minuten kan de pret niet bederven. De twee straalmotoren achteraan het vliegtuig brullen bij het opstijgen en op deze hoogte duurt het iets langer vooraleer het vliegtuig kan genieten van de lift die het toestel de hoogte in tilt.

Als we landen in het Amazonegebied komen we in een scene van een of andere oude film terecht. Het toestel stationeert zich op een grindweg, waar we opgehaald worden door een busje dat ons afzet in het houten luchthavengebouw dat dateert uit een vorige eeuw. Het geeft wel iets extra.

Luchthaven in Rurrenabaque
Luchthaven in Rurrenabaque

Vijfendertig graden

We zitten plotsklaps 4000 meter lager, het vliegtuig heeft gedurende de hele vlucht, het opstijgen in La Paz niet meegerekend, de dertig minuten die de vlucht duurt moeten dalen. De tropische hitte neemt ons onmiddellijk in zijn greep. Vijfendertig graden en een vochtigheid een stuk boven de negentig procent. Ik voel het zweet niet alleen van mijn rug, maar over mijn hele lijf zijn weg zoeken, neerwaarts richting schoenen. Daar zal ik sebiet wat water moeten uitkappen.

Een brommertje met een kleine aanhangwagen komt aangetuft met de bagage. De kans dat hier iets verloren gaat is zeer klein, maar wij zijn van niets meer verwonderd.

Verplaatsing inbegrepen

Wij krijgen een transfer naar ons hotel dat we op voorhand hebben geboekt, verplaatsing van en naar het hotel inbegrepen. Als de chauffeur ons afzet aan ons hotel probeert hij toch nog een betaling te innen. Als ze aan ons sollen zitten, hoe weinig ook, sturen we hem wandelen.

Verf schilfert van de muren

In ons hotel vinden ze geen reservatie op onze naam terug. De kamer is er eentje voor de boeken, de verf schilfert van de muren. De ventilator boven ons bed maakt een hels lawaai en de geur van het toilet is niet te harden. Ik vraag mij toch af dat ze zich niet van hotel hebben vergist. We passeerden nog een hotel van de luchthaven naar hier met dezelfde naam.

Hotelboek

Ik wil toch voor we ons in hun grote hotelboek registreren, eerst naar dat andere hotel gaan. Als blijkt dat dit hotel al een tijdje dicht is, zit er op het eerste zicht niets anders op dan terug naar het ander hotel terug te rijden. Als de eigenaar van dit gesloten hotel toekomt, wil hij ons wel verder helpen want hij weet ook wel welk soort hotel dat andere is.

Twee sterren verschil

Hij belt een tuktuk die met ons naar de organisatie rijdt die dit voor ons geregeld heeft. Als we daar toekomen is het een heen en weer gebel met de organisatie in Sucre die ons deze jungle toer verkocht. Uiteindelijk komen we tot een vergelijk en kunnen we in een hotel terecht waar de standaard iets hoger ligt. Normaal maakt het ons zoveel niet uit, maar als je voor een sterretje meer betaalt en ze geven een ster minder dan is dat twee sterren verschil en dan zitten ze in onze zakken.

Rurrenabaque
Rurrenabaque aan de Beni rivier

Malaria/dengue/zika

We druipen beiden van het zweet als we eindelijk geïnstalleerd zijn in ons nieuw optrekje. ’t Is maar voor een dag, maar in een locatie die vergeven is met de malaria/dengue/zika/en wie weet welke nog meer muggen, kan je maar beter ergens zitten waar je ’s nachts de vensters kan sluiten.

Zwembroekje voor bibi

Buiten alle verwachtingen heeft dit optrekje een zwembad, waar we in de namiddag dan ook gretig gebruik van maken. Niet zonder eerst op jacht te gaan naar een zwembroekje voor bibi, het moet niet veel om het lijf hebben, maar we moeten ook zien dat we de locals niet in shock brengen.

Liveoptreden

Schuin over ons hotel is er een liveoptreden dat ik wel kan smaken, vraag is of ik dit na twaalf uur vannacht ook nog zal kunnen? 😉 Morgenvroeg komen ze ons om 9u30 oppikken om dieper het Amazonewoud in te trekken en de pampas te verkennen, of we dan nog online zijn kan ik niet met zekerheid zeggen.