Tagarchief: Jaipur

In den aap gelogeerd

Foto’s Udaipur, dag 1

On the road again

Vierhonderd twintig kilometer voor de boeg maar we kunnen pas ontbijten om acht uur dertig. Dit lijkt mij al meer op middageten ;-). We spreken dus af met onze vriend om 7.30 uur om te vertrekken en we zullen onderweg wel ergens ons ontbijt nemen.  Precies op tijd begroet hij mij deze keer met een “Good morning my friend”… het is vandaag de dag dat hij tip zal ontvangen dus worden we maar ineens vrienden ;-).

We verlaten de olifantenstad… waar we uiteindelijk slechts een te zien krijgen. De weg naar Udaipur is een van de betere en we vorderen dan ook redelijk snel. We kunnen vandaag bijna een gemiddelde van 60 km/u halen, iets wat in India op alle andere wegen bijna onmogelijk is. Een tolweg kan soms ineens door een dorp lopen, waar dan drempels voorzien zijn, zodat je stapvoets door het dorp moet, ook staan er redelijk veel tolhuisjes, en dan heb je natuurlijk het loslopend wild… en dat is hier niet min.

Russische roulette

Op zeker ogenblik, als Kumar bijna tegen honderd per uur kan rijden, zie ik in de verte een terreinwagen die een bus wil voorsteken. Ik zie het gevaarte steeds dichterbij komen. De vrachtwagen mindert geen snelheid, de terreinwagen probeert met volle kracht de vrachtwagen te counteren voor hij ons moet kruisen. Kumar mindert evenmin snelheid en ik vraag mij af of hij dit gevaar wel kan inschatten. Als ik begin te roepen beseft hij blijkbaar aan welk gevaar hij zich blootstelt en op het nippertje, ik voel bij manier van spreken de adem van de chauffeur van de terreinwagen, stampt hij op zijn rem en smijt zich op het laatste moment in de kant. Ik zit nat in ’t zweet.

Ontploffing

Ik besef dat hij vandaag die afstand nog helemaal terug moet naar Jaipur, toch maan ik hem aan om zijn snelheid wat te milderen. Een beetje verder springt een band van een vrachtwagen die in tegenovergestelde richting rijdt. De knal en vermoedelijk een stuk rubber dat tegen onze auto slaat, is oorverdovend en ook hier moet Kumar zich weer even aan de kant zetten om de schade op te meten, zonder veel erg, maar de knal deed ons wel serieus opschrikken. Wat verder staat er weer een zwaar gehavend voertuig in de kant. Rijden in India…. niet voor doetjes.

Treintickets te koop

Misschien hadden we toch beter bij deze verplaatsing voor de trein gekozen. En dan moet je weten dat we een paar dagen geleden het zekere voor het onzekere namen en een treinticket bestelden van Jaipur naar Udaipur omdat we na de eerste dagen niet een al te best gevoel hadden over deze autorit. Gisteren hebben we dan uiteindelijk het ticket laten annuleren door Fifu, de eigenaar van het gelijknamig hotel in Jaisalmer. Aangezien hij de reservatie had gedaan met zijn kaart kan hij alleen annuleren en wordt de refund ook op zijn rekening gestort. We laten hem die 14 euro in de tipbox deponeren voor de Nepalese bediendes.

Marmer en graniet

Bijna de hele rit van Jaipur tot in Udaipur rijden we langs een prachtige omgeving… ten minste in de verte, want de straatkant is bijna de hele weg bezaaid met verkopers van marmer. Ik denk dat hier een bergske geveld wordt, of een putje gedolven om al dit marmer en graniet tentoon te stellen.

Afscheid van een vriend

We geraken veilig op onze bestemming en nemen na 2800 kilometer afscheid van “onze vriend”. Uiteindelijk kunnen we hem aanraden, want afgezien van het feit dat hij bij de start wat nukkig was omdat wij alles zelf reserveerden, viel hij eigenlijk al bij al mee. Ik was al content dat hij altijd zelf voor zijn slapen kon zorgen en dat we hem niet mee bij ons op de kamer moesten nemen…

Sunset

Sunset
Sunset in Udaipur

Ik heb al de hele dag sluimerende hoofdpijn en als we bij Moustache inchecken wordt het alleen maar erger. De kamer is van zeer twijfelachtig allooi. Ik moet mij echter eventjes neerleggen want mijn migraine neemt toe en ik kan nauwelijks nog door mijn ogen kijken. Als ik even mijn ogen kan sluiten, gaat dit meestal wel over. Hilde maakt ondertussen beneden een afspraak voor een sunset-uitstap en krijgt een stadsplan waar wat leuke bezienswaardigheden opstaan. Tegen de tijd dat ze terugkomt is mijn hoofdpijn iets minder en wandelen we een heel eind naar het sunsetpoint ‘Dudh Talai’ op 715 meter gelegen.

Oorverdovende dansshow

Een prachtige sunset doet mij de pijn vergeten en als we de hele weg terug naar de hostel wandelen pikken we nog een plaatselijke dansvoorstelling mee. We zitten op twee vrij goede plaatsen… denken we, maar zodra het orkest hun decibels over het publiek jagen, merken we dat die eerst langs ons moeten passeren want wij zitten vlak tegen die box. Geen ontkomen meer aan, we zitten volledig ingesloten en moeten het hele circus uitzitten.

Dansvoorstelling
Dansvoorstelling

Bollywood talent

Tja… de traditionele dansen ‘Dharohar folk dance Show’ is leuk om zien maar daarmee is dan ook alles gezegd. Op onze terugweg zien we nog een filmploeg die bezig is een Bollywood film in te blikken. Ik ruik mijn kans schoon, maar de crew is in de weer met opnames en ze beseffen niet welk talent er aan hun neus voorbij gaat ;-).

Bollywood crew
Bollywood crew

Niet tevreden geld terug?

Zodra we terug in onze kamer komen beseffen we uiteindelijk de omvang van de ramp waar we hier in terecht gekomen zijn. De geur van schimmel en vocht, de wc die niet proper is, de lakens die klam zijn en onze rugzakken die al helemaal wit zien van de kalk die van de muren is gevallen. Ik trek mijn stoute schoenen aan en ga mijn geld terugvragen. Het is ondertussen al na negen uur en ik besef ook wel dat het niet eenvoudig is om nog iets anders te vinden. Het slachtoffer van dienst komt mee een kijkje in onze kamer nemen en kan niet anders dan met zijn hoofd waggelen.

Wordt vervolgd…


Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Gegijzeld als voorproevers

Foto’s Jaipur, dag 3

Ik weiger te betalen

Als we aan de foto’s en het verslag bezig zijn komt er iemand op de deur kloppen… We vermoeden dat het de verantwoordelijke is van de Zostel, want ik weigerde vanmiddag te betalen. We hadden hier eerst voor drie dagen gereserveerd, maar omdat we een homestay kregen aangeboden, annuleerden we één nacht. Dit werd bevestigd door Booking.com. In plaats van de oorspronkelijke € 66,- maakten ze een factuur voor € 110,-.

Na het kloppen, trek ik de deur iets heviger open dan normaal. Het is een afgevaardigde van het feestcomité die ons komt uitnodigen om mee wat potten te gaan pakken met alle Zostel-gasten.

Jeugdherbergen versus hotel

Gezien ons tekort aan slaap van de voorbije nacht laten we weten dat we er vermoedelijk niet zullen geraken. Dit is natuurlijk het leuke aan jeugdherbergen en hostels. Iedereen, los van je leeftijd, wordt hier gelijk behandeld. Toeristen kiezen niet alleen voor een hostel omdat ze goedkoper zijn (dit telt trouwens alleen voor dormitories), ook en vooral omdat je hier iedereen kan aanspreken zonder dat je er iets moet achter zoeken. Alle nieuwe contacten die we hadden zijn dan ook mensen die we in hostels ontmoetten. Iedereen wisselt hier leuke weetjes en verhalen uit en de staf van hostels zijn bovendien veel behulpzamer. Dat je er af en toe zelf je bord moet afwassen nemen we er graag bij.

De volgende morgen worden we trouwens op het matje geroepen bij de verantwoordelijke van de Zostel, die zich uitgebreid excuseert voor het misverstand. Uiteindelijk betalen we slechts € 44,-. We zijn opnieuw vrienden ;-).

Hawa Mahal

Paleis der Winden
Paleis der Winden

Een van de hoogtepunten van de Roze stad Jaipur is natuurlijk het Paleis der Winden, op een boogscheut van het hostel. We reden er al enkele keren met de auto voorbij en vandaag bij opkomende zon is dit een ander fenomeen. Je kan het misschien een beetje vergelijken met ons ‘Manneke Pis’ in Brussel. Iedereen verwacht dat het veel groter is. We kruipen eerst aan de overkant van de straat op de rooftop van een restaurant om een paar foto’s van het geheel te nemen. Daarna moeten we via een kleine omweg het paleis binnen. De kleurrijke glazen, waarvan we vermoeden dat dit Belgisch glas is, dompelen het paleis in een spelletje met de zon in een prachtig kleurenpalet.

Paleis der Winden
Paleis der Winden

Onbetrouwbaar water

We doorsnuffelen het hele paleis en beslissen, nu we toch in de paleismodus zijn, om in de voormiddag het City Palace ook nog onder de loep te nemen. Een ticket kost hier ongeveer € 7,- per persoon, toch als je de koninklijke vertrekken wil zien moet je bijna € 40,- ophoesten. De inhaligheid van die gasten die een kroon dragen in plaats van een hoed grenst aan het ongelofelijke. Enfin, wij nemen genoegen met de zeven-euro-toer. Het grootste zilveren object, dat trouwens in het Guinness boek staat, kunnen wij hier bewonderen onder de vorm van twee prachtige vazen, die de Maharadja meenam naar een feestje waar hij uitgenodigd was in Engeland ter gelegenheid van de kroning van Eduard-ik-weet-niet-de hoeveelste. Hij vulde ze met water van de Ganges omdat hij het water in Engeland niet betrouwde.

City Palace
City Palace, Olifantenpoort

Meten is weten

Net als in Delhi hebben ze hier ook een Jantar Mantar, observatorium waar ze  met diverse astronomische meetinstrumenten de tijd en de stand van sterren en planeten kunnen bepalen.

Gevecht voor tuktukvlees

In de namiddag willen we nog naar het Albert Hall gaan, genoemd naar King Edward VII ge weet wel den Albert Edward ;-). We beslissen om een tuktuk te nemen. Zodra we buiten komen, komt er bijna een in mijn nek gesprongen om mij in zijn tuktuk te proppen. Wij kiezen voor een tuktuk die zich niet opdringt. Beginnen die gasten toch wel ruzie te maken. Als klap op de vuurpijl komt er nog een derde bij die ons bijna verplicht om met hem mee te rijden. Ze komen allemaal tot aan mijn navel en het spek dat ik ’s morgens kan opeten is zwaarder dan die drie fluppes samen. Ik besluit ze allemaal in hun vet te laten garen en wijs ze kordaat af.  Een beetje verder nemen we een andere tuktuk, denken we, toch dit blijkt uiteindelijk de tuktuk te zijn die we initieel dachten te nemen. Hoe die gast ineens daar terecht komt is ons een raadsel… Enfin, we geraken uiteindelijk op onze bestemming.

Kweddels

Albert Hall is als gebouw interessanter dan de collectie die ze tentoon stellen, bovendien kunnen we alleen foto’s van de buitenkant laten zien want binnen mogen we niet fotograferen… Het is te zeggen met ons fotoapparaat, met de gsm mag het wel…. kweddels ;-).

Albert Hall
Albert Hall

De rest van de namiddag laten we ons wat verloren lopen in de bazaar. We krijgen gezelschap van een hoop kinderen die op familie uitstap zijn, en deze keer zonder dat ze geld vragen. Iedereen wil naast mij of Hilde lopen. De ouders roepen ze uiteindelijk tot de orde als ze zien dat hun kroost te opdringerig wordt. Tussen haakjes het fotogeweld, en daarmee bedoel ik het aantal foto’s dat er per dag van ons genomen wordt, grenst aan het ongelofelijke. Wij denken dat we ondertussen zowat celeb’s zijn in Azië.

Danske placeren

We horen ergens muzikanten en gejuich. Dit klinkt als muziek in mijn oren en ik trek Hilde mee het kleine straatje in. We zien dat ze voorbereidingen voor een trouwfeest aan het nemen zijn. Er wordt gedanst en een groepje muzikanten zorgt voor opzwepende muziek. Ze doen teken dat we mogen dichter komen en genieten van deze traditie waar we niet veel van snappen. Ieder op zijn beurt danst een stukje met de bruid (denken we) en geeft dan geld aan iemand waarvan we dan weer denken dat dit een oudere broer is die zijn zus zal weggeven. Ik wil net mijn fototoestel aan Hilde geven om mee een danske te placeren als het dansgeweld ophoudt.

Voorhuwelijksfeest
Voorhuwelijksfeest

Voorproevers of eendenlever

De vader van de bruidegom nodigt ons uit om vanavond mee te komen dansen. Als voorproefje worden we verder de straat ingetrokken en moeten we mee naar een bovenverdieping waar alles in gereedheid wordt gebracht voor het feest. Wij worden in een stoel geduwd en zien hoe tientallen koks in bloot bovenlijf en blote voeten bezig zijn met de voorbereiding van de gerechten voor vanavond waar er weerom duizend genodigden zijn. Wij krijgen de eer om die gerechten voor te proeven. Ik voel mij een eend die ze voederen voor zijn lever. Het ene gerechtje danst nog in onze mond als ze al staan aan te schuiven met het volgende.

Gegijzeld

De halve familie heeft zich ondertussen rond ons verzameld en we moeten ons weerom kordaat opstellen om te vertrekken. Ze laten ons alleen gaan als we beloven om vanavond aanwezig te zijn als hun eregasten. Ik beloof niets en vertel dat ik vanavond nog veel schrijfwerk heb. We hebben al een feest meegemaakt en aangezien we hier in het trouwseizoen zitten kan je hier gemakkelijk drie trouwfeesten per dag meenemen, en inderdaad als we terug in de Zostel aankomen komt er weer iemand op onze deur kloppen om naar nog een andere trouwfeest te gaan. Wij hebben morgen een zware verplaatsing en doen het vanavond rustig aan.


Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Homestay bij Officepapa

Foto’s Jaipur, dag 1

Foto’s Jaipur, dag 2

Goooodmorning … Sir

“Goodmorning Sir”, “goodmorning Kumar… you can call me Erik.” “Of course sir… goodmorning sir…” Na meer dan twee weken geef ik het op… Ok you can call me sir. Onze chauffeur is van goede wil… maar verschil moet er zijn denkt hij. 🙂

Om negen uur nemen we afscheid van het hostel in Pushkar en rijden richting Jaipur waar we thuis verwacht worden bij Jai, Minnie en hun familie. Jai en Minnie is het koppel waar we samen in Jodhpur een leuke tijd mee doorbrachten en die ons uitnodigen om in Jaipur bij hun thuis te komen overnachten. Een homestay-ervaring is volgens hen een must. Wij zijn het daar volledig mee eens.

Jaïnisme

Onderweg zien we volgers van het Jaïnisme, een godsdienst waar zelfs geen insecten mogen gedood worden. Ze hebben dan ook een monddoekje voor zodat ze niet toevallig een insect zouden inslikken. Bovendien hebben ze een borstel bij waarmee ze de straat voor hun voeten vegen om toch maar toevallig geen mier of ander levend wezen dood te trappen.

Sweets

We schakelen onze chauffeur in om te weten te komen wat de geplogenheden zijn als je bij iemand op bezoek gaat. Hij roept een hulplijn in en we geraken het erover eens dat we een doos zoetigheden zullen kopen. Een andere oplossing was fruit of een balpen. We stoppen in Jaipur in een speciaalzaak.

Collegepapa, Beardpapa en Officepapa

Tegen de afgesproken tijd komen we ten huize Jai en Minnie aan en ze staan ons al op te wachten. De familie heeft een woonblok, waar drie broers elk een deel van het huis bewonen en waar Jai en Minnie naar we vermoeden hun appartement aan ons ter beschikking stellen. De hele familie komt ons groeten en we worden ongelofelijk hartelijk onthaald, alsof we al jaren de beste vrienden zijn. We maken kennis met ‘Collegepapa’, ‘Beardpapa’ en ‘Officepapa’, zoals Jai en Minnie ze noemen. We nemen deze namen gemakkelijkheidshalve over. Officepapa is de vader van Jai. Alle drie gepensioneerd. Ook de mama en tantes komen ons hartelijk groeten alsook de kozijn van Jai, Mihir. Het is een hartelijke bende. Terwijl de mama en Minnie een maaltijd klaarmaken, frissen we ons wat op en na een overheerlijke lunch gaan we met Minnie voor een eerste verkenning de roze stad in. Het roze heeft meer de glans van terracotta, toch na het geel/goud van Jaisalmer en het blauw van Jodhpur komt het op een kleur niet meer aan.

Riksja

Lassie-tasting
Lassi-tasting met Minnie

Ze laat ons meteen kennismaken met Lassi, een drankje van botermelk met een laagje yoghurt dat in een stenen potje wordt opgediend. Overheerlijk, en we spreken al onmiddellijk af om hier morgenvroeg nog eens van te komen proeven. Ze vraagt of we al met een riksja gereden hebben, en nog voor we kunnen antwoorden heeft ze er al een tegengehouden. Hilde en ik passen maar net op het bankje en zij klimt ook nog mee op een bankje voor ons, met haar rug naar de arme riksjaman. Het zweet parelt op zijn hoofd, zijn spieren staan gespannen en met veel moeite krijgt hij zijn fiets op gang. Ik vind het best leuk, maar ik denk dat zijn vervoermiddel wat overladen is en ik ben bang dat de wielen het zullen begeven. Na honderd meter houden we het voor bekeken en de Riksja man is blij dat die grote blanke man zijn schip verlaat.

Winkels schuimen

We schuimen nog wat winkeltjes af onder het geoefende oog van Minnie en tegen vijf uur dertig zijn we terug thuis omdat op dit uur elke dag thee met gajak koekjes bij de familie wordt gedronken. We nemen deel aan deze familieceremonie en er wordt hartelijk gelachen en plezier gemaakt. We wisselen adressen uit en kunnen hiermee de blogs volgen van Collegepapa die blogt over het dagelijkse leven in Jaipur.

Race tegen de tijd

Na dit gezellig onderonsje trekken we terug naar het centrum. Het wordt die avond een beetje een race tegen de tijd, want we hebben heel wat op het programma. We stoppen eerst om een kulfi te eten een soort van ijsje op een stokje, daarna rijden we richting Amberfort of Fort Ajmer waar we net iets te laat komen voor de lichtshow maar eigenlijk het grootste deel van de show toch kunnen bekijken.

Amber Fort
Amber Fort

Daarna nemen we nog wat nachtelijke foto’s van de stad en het Jal Mahal (waterpaleis) en pikken Jais neef Mihir op die ons vergezelt naar het restaurant en de verrassing van de avond…

Masala Dosa

In het restaurant JKK Indian coffee house komen we 1 minuut voor sluitingstijd aan en de overredingskracht van de familie haalt de portier van zijn sokkel zodat we toch nog kunnen aanschuiven. Na een overheerlijke Masala dosa  met een koffie verkennen we vluchtig de locatie.

Resonantieruimte

Het restaurant bevindt zich in het JKK, een museum waar je ons een van de komende dagen nog zal terugvinden. In het midden van het gebouw is er een klein amfitheater waar ik op het podium mijn resonantieruimte even zijn werk laat doen. Niet alleen de familie maar ook de kelners kijken verbluft naar het schouwspel. Hilde, die mijn cinema gewoon is, geniet van de reactie van de toehoorders. Ikzelf ben weer eventjes afgekickt als ik mijn stem publiekelijk kan laten trillen.

Fukrey returns

Affiche van de bollywoodfilm Fukrey Returns
Affiche van de bollywoodfilm Fukrey Returns

Na dit intermezzo begeven we ons naar een prachtige cinemazaal ‘Raj Mandir’ waar we getrakteerd worden op de laatste nieuwe Bollywood film: Fukrey returns. Een film die je hier ook in Kinepoliszalen kan gaan bekijken, maar deze cinema voor het volk is een belevenis. Ook hier zijn we net op tijd, we nemen de naar onze normen iets te nauwe stoeltjes in en als het doek opgaat zijn we getuige van iets wat je bij ons voor onmogelijk houdt. Zodra het eerste personage op het scherm verschijnt stijgt er een enthousiast geroep op uit de zaal. We beseffen eerst niet goed wat er gebeurt, ik kijk om me heen omdat ik denk dat er een deel van de zaal instort… Hilde is al even verbouwereerd als ik en als we beseffen wat er gebeurt bescheuren we ons van het lachen. De film is in Hindi en heeft geen ondertiteling. Met  de hulp van onze vrienden die ons af en toe wat op weg helpen, hebben we best een geweldige cinemabeleving. Hier is echt geen ander woord voor, de hele film wordt er commentaar gegeven in de zaal, gelachen en geroepen. Ook is er een pauze en als de lichten aangaan zien we de pracht van de zaal. Dit schijnt wel een van de enige zalen te zijn waar film zo een experience is.

Een stuk na middernacht is de film gedaan. We zijn doodop en zijn blij dat we in ons bed kunnen kruipen. De gastvrijheid die ons hier te beurt valt is onbeschrijfelijk en doet ons weer beseffen hoe afstandelijk wij Vlamingen kunnen zijn.

Rond het bed van Officepapa

De volgende ochtend wacht er ons alweer een theeritueel, deze keer rond het bed van Officepapa, die met zijn rug sukkelt. De hele familie is present en of het nu in de slaapkamer, de keuken of de tuin is, mogen aanwezig zijn in deze familie is geweldig.

Makhan en Angres

We hebben afgesproken met Kumar dat hij ons om elf uur komt ophalen om ons naar ons hostel te verhuizen. Genoeg tijd voor ons om nog een stuk van Jaipur te verkennen in gezelschap van Jai en Minnie. We starten met een stukje versgemaakte boter (Makhan)  dat gepresenteerd wordt op een blad met wat zout overstrooid. Een beetje een raar hapje maar de rij gegadigden spreekt voor zich. Daarna nemen we weerom een overheerlijke Lassi en trekken naar een Krishna Govind Devji Tempel waar de devotie een andere dimensie krijgt. De mensen zijn de extase nabij als ze zingen en hun geloof belijden zoals je in Europa alleen nog in Spanje en Polen ziet.  Af en toe horen we Angres fluisteren, wat zoveel is als een verbastering van het woord Angletaire, naar de Engelsen die hier jaren hun wil kwamen opdringen. Een woord dat nu gebruikt wordt voor buitenlanders.

Gemoed vol

Als we terug naar het huis van Jai en Minnie gaan staat de brunch klaar waar we samen met heel de familie van genieten. De liefde die deze familie uitstraalt is voelbaar en het afscheid is dan ook zeer intens. Als we bovendien nog twee prachtige kaarsenhouders krijgen schiet ons gemoed vol. Dit waren zeer intense vierentwintig uren die we voor geen geld hebben willen missen. Dankjewel Jai, Minnie en de hele familie Pandya. Jullie hebben voor altijd een plaatsje in ons hart en hopen jullie ooit met evenveel egards in Sint-Katelijne-Waver te mogen ontvangen.

Familie Pandya
Familie Pandya

Apenpaleis

Kumar verhuist ons naar de Zostel, onze nieuwe overnachtingsplaats, en voert ons de rest van de middag rond. We starten in Galta, het apenpaleis dat vergeven is van… juist, apen. De acrobaten springen van hier naar ginder en de toeristen die zich laten vangen om een bakje eten te kopen, worden zodra ze de toegangspoort gepasseerd zijn, beroofd door de veelvraten die de lekkernijen werkelijk uit je handen sleuren. Ook mijn fles water moet er bijna aan geloven, maar ik ben die kleine mormels te snel af. We klimmen nog tot boven op de nabijgelegen berg tot de zonnetempel waar we een prachtig uitzicht hebben op Jaipur en op het apenpaleis met zijn verschillende tempels.

Galta apenpaleis
Galta apenpaleis

Slapende geest

We rijden nog tien kilometer verder naar het Amber Fort waar we gisteren van de lichtshow genoten hebben, en dat we bij daglicht aan een nauwer onderzoek willen onderwerpen. Ik val echter tijdens de rit in slaap en mijn geest krijg ik tijdens ons bezoek aan het Fort niet wakker.

Amber Fort
Amber Fort

Na een dik uur houden we het dan ook voor bekeken en laten ons terugvoeren naar de Zostel. Als we aan de foto’s en het verslag bezig zijn komt er iemand op de deur kloppen…


Booking.com

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren