Tagarchief: Inca

Machu Picchu

Panoramisch venster

Foto’s Machu Picchu

De weg die naar de hemel loopt is niet zo simpel. We krijgen vanmorgen extra vroeg ontbijt want we worden omstreeks 7u50 aan het treinstation verwacht om in te checken. We nemen een tuktuk voor 3 sol, nog geen euro en we zijn natuurlijk meer dan op tijd. Er staat al een trein klaar, maar er zullen er nog 4 passeren alvorens het aan ons is.

We hebben er eentje met panoramische vensters dus we worden verzekerd van prachtige zichten. De trein slingert zich hotsend en botsend door de Secret Valley naar Aguas Calientes.

Belgische vlag

Als we na anderhalf uur wiggelend en waggelend in Aguas Calientes aankomen, staat de gastheer van ons hostel ons op te wachten… met een Belgisch vlagje en een bordje met onze naam op. Alleen met die Belgische vlag zou ik het zelfs nog niet herkend hebben 😉 (dit moet ik zeggen anders heb ik ambras met mijn vriendjes die binnenkort bij ons komen eten 😉).

Kostelijk prijskaartje

Onze gastheer is zo vriendelijk om ons erop te wijzen dat we best van hieruit nog een bus nemen naar Machu Picchu, want de klim duurt te voet meer dan anderhalf uur en dan zijn je beste pijlen al verschoten alvorens je aan de echte tocht door Machu Picchu moet beginnen. We waren dit toch al van zin maar de prijs is toch wel verrassend. Vijftig dollar, heen en terug, voor ons beiden. Ach, dit kan er ook nog bij, de trein $ 240,- voor ons beiden, daarbovenop nog de ingang voor Machu Picchu $ 80,-, dit telt natuurlijk door. Als je dan niet zeker bent van het weer kan dit natuurlijk nog een serieuze domper op de pret zijn. Vanmorgen vertelde de gastvrouw in ons vorig hotel dat ze het weer niet erg betrouwde en of we ons bezoek eventueel nog konden verzetten. Ook de weersvoorspellingen op onze smartphone voorspellen niet veel goeds.

Trein Ollantaytambo naar Aguas Calientes
Trein Ollantaytambo naar Aguas Calientes

Tijdsslot

Niets aan te doen, we zullen wel zien wat het wordt. We kopen de bustickets en brengen onze spullen naar ons nieuw onderkomen. Basic maar proper. We smijten alles af en vertrekken onmiddellijk naar het busstation waar slechts twintig mensen per keer in de bus naar boven mogen. Ons tijdsslot is om half een, dus tijd genoeg maar de rij is nogal lang en we schuiven mee aan. Met de dreigende wolken hopen we toch nog een glimp van MP op te vangen alvorens het verdwijnt in de wolken.

Immens populair

We zitten nog rapper op de bus dan we dachten en zodra deze vol zit, gaat het deurtje toe en gaan we voor een half uur durend ritje de archeologische site tegemoet. De haarspeldbochten volgen ook hier weer elkaar op, maar de offroad is breed genoeg om af en toe twee bussen naast elkaar te laten passeren. Na dertig spannende minuten komen we eindelijk aan op onze bestemming. De rij wachtenden aan de ingang is indrukwekkend, nu ja Machu Picchu is natuurlijk immens populair bij zowat iedereen in de wereld.

En toch geen groepsticket!

Wij schuiven aan, maar we hebben gezien dat er een groep sneller doorgang krijgt. Wij doen alsof onze neus bloedt en we glippen mee met een groep binnen. Ons tijdslot begint normaal om half een, maar ons ticket wordt bijna een uur te vroeg gescand en we zijn toch lekker binnen. Natuurlijk verlaten we die groep en genieten verder onder ons tweetjes.

Dichtbij de melkweg en de sterren

Wat die gasten hier op deze hoogte kwamen zoeken komen we te weten van een gids die vertelt aan zijn toehoorders dat ze niet alleen dicht bij God wilden zijn, maar vooral omdat ze dichter bij de melkweg en de sterren wilden vertoeven.

2430 meter

Het zicht is zoals iedereen het kent van de postkaarten en de foto’s op internet. En dat beeld doemt hier plots voor ons op. Dankzij Valter en Enrico die we leerden kennen in de Salar de Uyuni, vervolgen we onmiddellijk onze weg links richting zonnepoort, want later is het nog moeilijk om hier te geraken. De klim is minder zwaar dan gedacht, maar dat heeft natuurlijk ook te maken met de hoogte. We zitten op ongeveer 2430 meter, en dit is natuurlijk een stuk verteerbaarder dan 5000 meter.

Machu Picchu
Machu Picchu

Trillen op de benen

We zijn beiden sprakeloos, ik heb al enkele keren mijn broek laten zakken, de laatste keer in de Montaña Colorada tot op mijn enkels… maar nu moet ik ze helemaal uitdoen. Dit is zo een van de plaatsen die in ieder reishandboek zou moeten staan. We trillen op onze benen van opwinding. Er lopen hier een paar duizenden toeristen rond en toch heb je niet het gevoel dat dit overlopen is. Een beetje zoals vorig jaar dezelfde tijd in Agra, bij de Taj Mahal waar je ook het gevoel niet had dat er zoveel duizenden mensen rondliepen.

De Incabrug

Incabrug
Incabrug

We trekken van de zonnetempel nog een stuk verder naar de Incabrug, wat ik mij daar precies moet bij voorstellen weet ik niet, maar dat dit niet voor mensen met hoogtevrees is had ik al begrepen. We klimmen dus nog een stuk verder tot een soort van toegangspoort waar je moet melding maken van het feit dat je dit tochtje gaat ondernemen. Het is slechts twintig minuten wandelen, maar het pad is smal en spectaculair. Gelegen tegen flanken die honderden meters naar beneden duiken.

Berggeit

Ik ben nog aan het bedenken of we dit wel zouden doen, als Hilde ons al heeft ingeschreven. Dju, met een berggeit getrouwd zijn heeft niet altijd zijn voordeel😉. Nu goed, met de moed der wanhoop raap ik al mijn lef bij elkaar en weg zijn wij. Het is inderdaad een nauw padje dat flirt met de afgrond, maar de zichten zijn zo adembenemend dat het mijn hoogtevrees doet verdwijnen. Af en toe als er een vooruitstekende rots is waardoor je op de rand van het pad moet lopen, voel ik de vlinders in mijn buik, maar we geraken uiteindelijk bij de brug. Ik moet eerlijk toegeven dat ik eerst dacht dat dit zo’n gevalletje ging zijn met koorden die van de ene berg naar de ander gespannen is, maar uiteindelijk is het een houten brug, die gelukkig voor publiek afgesloten is. Trouwens hier in Machu Picchu lopen duizenden toeristen rond, maar in dit deel lopen we helemaal alleen.

Verstoppertje spelen

De rest van de namiddag genieten we van de Incastad en proberen verstoppertje te spelen met de vele toeristen en trekken naar plaatsen waar er geen toeristen zijn omdat de meeste de route met pijlen niet willen verlaten.

Ook dit is weer een momentje om in te kaderen. We proberen zoveel mogelijk beelden in ons geheugen op te slaan, en gelukkig hebben we materiaal bij dat daar een handje bij helpt.

Machu Picchu
Machu Picchu

Cusqueña

Een stuk in de namiddag nemen we terug de bus via de spectaculaire weg naar beneden, waar we bij een frisse Cusqueña niet uitgepraat geraken over hetgeen we zonet te zien hebben gekregen. We wandelen nog wat door het stadje Aguas Calientes dat door de inwoners liever Machu Picchu pueblo wordt genoemd en dat zich opmaakt om nog meer toeristen te kunnen slikken om aan hun behoefte te kunnen voldoen. Bouwkranen en bulldozers zoeken hun weg door deze vallei en graven aan de toekomst voor wat binnen enkele jaren een van de welvarendste steden zal worden dankzij de Inca’s die hier honderden jaren geleden de fond hebben gelegd voor dit gouden ei.

De Inca’s achterna

Collectivo

Foto’s Ollantaytambo

We mogen morgen maximum tien kilo meenemen op de trein van Ollantaytambo naar Aguas Calientes, we moeten dus een en ander herschikken. We mogen onze grote rugzakken in ons hotel in Cuzco achterlaten, want we komen hier zaterdagavond nog terug slapen.

Daarna vertrekken we naar de bushalte van Cuzco waar we een collectivo op de kop proberen te tikken. Dit is zowat een trufi maar iets groter, hij vertrekt echter ook pas als hij vol zit. Als we in de buurt komen worden we al onmiddellijk aangesproken voor een taxi of een collectivo voor respectievelijk 15 of 12 soles per persoon, ik vind die gast nogal agressief handelen en ik wimpel hem af en zeg hem dat we een bus willen.

Een beetje verder zien we de bussen staan en een ander man spreekt ons aan om ons te vervoeren in een collectivo voor 10 soles per persoon, bovendien eentje die klaarstaat om te vertrekken. Die eerste gast is in zijn gat gebeten en vliegt naar die verkoper dat hij zijn klanten afpikt. Ik moei er mij mee en ik zeg hem in mijn beste Spaans (dat klinkt als Engels) dat we helemaal geen deal hadden en op zoek waren naar een bus. Enfin, ze staan nog een tijdje te roepen tegen elkaar, terwijl wij als laatste op de bus kruipen. Deurtje toe en wijle weg.

The sacred Valley

Na twee uur bergrit komen we bijna 1000 meter lager aan in The Sacred Valley in Ollantaytambo waar we maanden geleden al een hostelletje geboekt hadden. Wat ons toen bezielde weet ik niet goed, want het hotel ligt meer dan een kilometer uit het gezellige centrum. We nemen een tuktuk en ik laat tegen Hilde al uitschijnen dat het verdomd goed zal moeten zijn. Als we aan het hostel toekomen zie ik de bui al hangen. De gastvrouw ontvangt ons zeer vriendelijk maar als ze de kamer laat zien kan ze mij met al haar charme niet overhalen. Hilde oppert nog dat het maar voor 1 nacht is, ik heb geen goesting om morgen vol met vlooienbeten te zitten.

We nemen vriendelijk afscheid en zeggen dat we toch liever dichter in het centrum willen liggen. Het kost ons bij booking.com toch tien dollar aan annulatiekosten. Vlooienspray kost meer volgens mij.

Pachamama

Dus terug naar af. Wij zoeken een café waar er wifi is en gaan op zoek via onze favoriete reissite naar een nieuwe overnachtingsplaats. We nemen een pintje (het eerste sinds zeeeeer lang) en we smossen wat met ons bier op de grond voor la Pachamama (brengt geluk als je moeder aarde laat meegenieten van dat lekkere vocht) die ons geluk moet brengen op onze zoektocht naar een nieuw onderkomen. Een beetje zoals ze in Thailand Boedda laten meedrinken. Er zijn volgens mij in Ollantaytambo meer ho(s)tels dan dat er inwoners zijn, dus is de opdracht niet zo moeilijk en we hebben snel onderdak.

Ollantaytambo
Ollantaytambo

De toverdrank van Obelix

In de namiddag bezoeken we de indrukwekkende Incasite van Ollantaytambo. Zo’n 140 soles voor ons beide (ongeveer € 34,-) Dit zijn Europese prijzen, maar hetgeen we te zien krijgen is dan ook wel indrukwekkend. Hoe die gasten dat zoveel honderden jaren voor elkaar kregen is voor vele wetenschappers een wonder. We hoorden van een van de gidsen die groepen begeleiden dat een van de stenen van de zonnetempel zo’n 70 ton zou wegen, ofwel beschikten die à la Obelix over toverdrank ofwel waren dat zeer ingenieuze knapen.

Ollantaytambo Inca site
Ollantaytambo Inca site

Zuurstofflessen

Het is al een goede voorbereiding voor het grote werk van morgen en gelukkig is het hier maar 2800 meter waarop we moeten klimmen dus lukt het al een stuk beter, al ga ik niet beweren dat we hier naar boven lopen. Naar het schijnt hebben er verschillende gidsen zuurstofflessen mee voor mensen die te gulzig naar boven vliegen, ik heb ze gelukkig nog niet nodig gehad.

Voor het eerst in Zuid-Amerika vragen er een hoop jonge grieten of ze met ons op de foto mogen. Als je dat al honderden keren in Azië hebt gedaan kan die ene keer hier er ook wel bij. Ik dacht dat ze het nooit zouden vragen😉.

Ollantaytambo Inca site
Ollantaytambo Inca site

Roze chocolade

We belanden na ons Inca avontuur in een chocolade museum met een aangrenzende bar waar je natuurlijk al hun chocolade kunt proeven. Ook onze Belgische chocolade zou gemaakt worden met de chocoladeboon uit Zuid-Amerika, maar we zijn het er beide over eens dat onze chocolatiers er betere resultaten mee halen. Trouwens een Belg heeft hier nog niet zolang geleden een chocoladeboon ontdekt waarvan er roze chocolade kan gemaakt worden. Als we het etablissement buitenstappen hebben we beiden een chocolade indigestie.