Tagarchief: Eucalyptusbossen

Montaña Colorado

Spijt

Foto’s Montaña Colorado

Gisterenavond zoals op het einde van onze vorige blogpost, heb ik toch nog in extremis de Montaña Colorado gereserveerd. Tegen de tijd dat we terug in ons hotel zijn heb ik er precies al spijt van, 7 uur bus!

Ieder op toer

Ik ga ’s avonds nog voor een nieuwe dagrugzak, die we overdag min of meer al hadden gereserveerd. Ik ga op mijn eentje erop uit. Op de centrale plaats vindt er zich een verkrachting plaats, nou  ja verkrachting. Twee honden zijn joepejoep aan het doen terwijl er een tiental andere honden toekijken. Ik kan niet anders dan tussen de joepers en de kijklustigen doorgaan anders moet ik over de straat lopen. Zodra ik passeer valt de laatste hond mij aan. Ik verhef mijn stem en kan hem hiermee onmiddellijk op zijn plaats zetten. Had dat beestje nu echt schrik dat ik zijn plaats in de rij wachtenden zou innemen? 😉

Incadorp

Om zeven uur ’s morgens staat er een busje voor de deur dat ons naar een centrale plaats brengt waar nog 12 andere gegadigden klaarstaan om een beklimming boven de 5000 meter te trotseren.

We moeten eerst 2 uur met het busje over vaste ondergrond tot aan een Incadorp waar we nog een overblijfsel (gerenoveerd natuurlijk) van een Incabrug terugvinden. De brug die we met de bus overrijden is alvast even spectaculair.

Incabrug
Incabrug

Eucalyptusbossen

We krijgen daar even de tijd om wat kiekjes te nemen van de brug en durvers hun gang te laten gaan over deze spectaculaire steekover te lopen. Daarna rijden we offroad verder naar de voet van de Montaña Colorado. De eerste stukken verlopen vrij rustig, als je in de Salar gezeten hebt is dit gesneden koek… denken we. De landschappen zijn prachtig en we worden altijd begeleid door het gebulder van een hevig riviertje dat de richting van de baan aangeeft. We rijden door eucalyptusbossen die hun geur tot in de auto afleveren, even wanen we ons in de Blue Mountains, in Australië. Na een tijdje wordt het landschap steeds ruwer en ruwer… maar ook de baan krijgt een upgrade en de haarspeldbochten wisselen elkaar af met steeds maar diepere afgronden.

Wij zijn zo ongeveer op een half uur van de voet van de berg verwijderd als de auto het begeeft. De rook komt uit de motorkap. We bevinden ons ver weg van de bewoonde wereld, alleen een eenzame alpaca komt onze miserie bekijken en vreet, alsof het hem geen bal kan schelen, zijn buikje rond.

Schilderen

We staan daar wat te schilderen, de motor stinkt naar een mengeling van olie en water en er is geen beweging meer in te krijgen. We besluiten om verder te voet te gaan naar een dorp dat een paar kilometer verder gelegen is en waar er een schooltje is waar een van de leraars over een bus beschikt die ons kan verder voeren.

Natuurlijk sneller gezegd dan gedaan. Op 4500 meter met pak en zak bergop gaan… geen sinecure. Enfin, we trekken de boel op gang en sleuren iedereen mee. Na zowat een uurtje wandelen zien we in de verte een schooltje opdoemen en zien inderdaad ook een busje staan voor 8+1. Ondertussen heeft Freddy, onze chauffeur/gids zijn motor terug gestart gekregen en zonder volk is hij zelfs tot aan het schooltje geraakt.

Alpaca
Alpaca

Bakske vol

Hij zoekt de schoolmeester op die zeker bereid is om ons naar de voet van de berg te brengen. Uiteindelijk duwt Freddy 12 mensen in dat busje voor acht. Met de chauffeur erbij 13… als dat maar geen ongeluk brengt. Zodra hij start geraakt hij niet eens van de oprit (weide) van de school. “De motor is nog koud” zegt hij… Er moeten een paar mensen uit, waaronder Hilde, die honderd meter later terug kunnen instappen.

Haarspeldbocht

Na zowat 1 kilometer, hoe kan het ook anders, stijl bergop en de ene haarspeldbocht na de andere… hetzelfde probleem als bij Freddy. Motor overhit. Weerom stappen een paar mensen uit, hij laat de auto wat afkoelen en terug kunnen we een tijdje verder. Als de auto na een tijdje volledig is opgewarmd wil hij een heel stuk verder. Niet alleen wordt het allemaal een stuk steiler en smaller, de weg brokkelt hier en daar af. Hoe hoger we geraken, hoe vettiger de ondergrond wordt en hoe minder grip zijn speelgoed op de ondergrond heeft. Hoe we boven geraakt zijn, weet ik nog altijd niet, maar hier mag je echt niet over nadenken. Ondertussen komt ook Freddy met zijn miserie boven aangetuft. Ik weet niet hoe het hier zit met mijn (of dat van Hilde) karma, maar met die auto’s hebben we nog niet veel geluk gehad. Hopelijk blijft het bij auto’s en laten ze onze vliegtuigen met rust… Alhoewel Latam kan er ook wat van.

Laatste generatie

Hier wonen ook nog mensen! Enkele families leven hier teruggetrokken drie uur dertig van Cuzco. Dit is zo authentiek, er worden hier alleen papas gekweekt op deze hoogte (aardappelen) en alpaca’s. De mensen verdienen hun kost met het vlees en de wol van deze dieren. We zien wel dat er een elektriciteitsdraad de community heeft bereikt, dus ook tv zal hun wel niet vreemd zijn. Hier kan je donder op zeggen dat ze stilaan aan de laatste generatie toe zijn die dit harde labeurse leven aankan/wil.

Montaña Colorado
Montaña Colorado

Nat in ’t zweet

Als we uitstappen, iedereen nat in ’t zweet, wordt het voorbije halfuur vergeten en uitgewist. Hetgeen we hier te zien krijgen is van een schoonheid die zelden geëvenaard wordt. Dit natuurwonder is nog maar drie jaar voor publiek opengesteld (volgens onze gids). We krijgen van onze gids eerst nog een soort van parfum in de handen gegoten dat de beklimming op deze hoogte iets eenvoudiger zou moeten maken.

Boven 5000

Een beklimming rond de 5000 meter en een stuk er boven is een speciale ervaring. De eerste honderd meter begin ik wat te hallucineren (wat ik trouwens op zeespiegel niveau ook al doe, dus niks nieuws onder de zon) maar je oogbollen puilen licht uit, je ademhaling wordt moeizaam, je neus klapt dicht, je ogen beginnen te tranen, je handen en gezicht tintelen,… zou ne mens zoiets voor zijn plezier doen. Hilde heeft in ’t snotje dat er iets niet normaal is. Ik vraag haar om even in mijn buurt te blijven om er zeker van te zijn dat ik niet van de berg totter.

Tectonische platen

Na honderd meter gaat het al een stuk beter, en zodra we gelanceerd zijn is er geen houden meer aan. Hetgeen we hier voorgeschoteld krijgen is eigenlijk van een andere planeet. Het verschuiven van tectonische platen heeft voor deze prachtige bergketen gezorgd. Alle tinten groen, geel, bruin, wit, grijs, rood,…hoe moeder natuur dit tot stand heeft gebracht is van een grotere orde. Emotie is de enige manier waardoor ik dit in mij kan opnemen. Tranen zijn als het vergrootglas van deze overweldigende schoonheid. Ik heb al vaak mijn broek laten zakken van zaken waar ik naar opkijk, maar nu hangt ze zowaar aan mijn enkels.

Montaña Colorado
Montaña Colorado

Palcoyo

Voor alle duidelijkheid wij bezoeken het minder populaire Palcoyo nog maar drie jaar op het programma van één organisatie. Dit gaat natuurlijk veranderen als ze dit verslag lezen. De meer populaire Montaña Colorado, de Vinicunca is een beetje overlopen, teveel bezoekers, trouwens ook slechtere weg ernaar toe, bovendien heeft het er vandaag de hele dag geregend, dus gelukkig kozen wij voor de minder gekende Palcoyo.

We bezoeken de vier uitzichtpunten en de drie kleurrijke bergen en raken bedolven onder een hoeveelheid van schoonheid dat het niet meer onder woorden te brengen is. Hopelijk geven een aantal foto’s van Hilde weer wat je hier kan verwachten.

Onweer

Als we helemaal boven staan en een overzicht hebben over de verschillende kleurenbergen zien we het onweer dreigend dichterbij komen. Bergen en onweer is een cocktail die je beter niet kan consumeren. Ik maakte in de chiro enkele van die onweersbuien in de bergen mee en dan weet je dat je daar NIET moet zijn. Ik zie de verraderlijke wolken schoorvoetend naderbij sluipen en de gedachte aan de steile afdaling met nog meer water, doet we niet watertanden van plezier.

Montaña Colorado
Montaña Colorado

Extra zuurstof

De hele groep heeft het blijkbaar begrepen en bij mondjesmaat komen de andere klimmers afgedaald naar de bus… nu ja bus. Volgens mij is deze weg alleen verantwoord met een vier maal vier en dit is bij deze zeker bewezen. Freddy zegt dat de afdaling geen probleem zal zijn omdat hij niet veel van het vermogen zal vergen. Op deze hoogte is het natuurlijk zo dat de auto extra zuurstof moet krijgen om te functioneren en ik heb al menig chauffeur een hendeltje zien opendraaien als ze boven een bepaalde hoogte komen.

Safe-modus

Het eerste halfuur van de afdaling kan je een speld horen vallen in de bus, geen rekening houdend met de motor van de bus uiteraard. Ik probeer wat stukken te filmen omdat zo mijn aandacht een beetje van de weg wordt afgeleid.  Freddy is een voortreffelijke chauffeur en voor we het weten zitten we terug in safe-modus.

We worden nog getrakteerd op een typisch Peruviaans etentje ergens in een godverlaten schuur, maar het moet gezegd het smaakt. Iedereen is natuurlijk uitgelaten bij zoveel wonderschone natuur en het goed aflopen van dit nogal hectisch avontuur.

Hilde haar eetcultuur

Trouwens Hilde haar Boliviaanse en Peruviaanse eetcultuur kan tellen. Ze probeerde al lama, alpaca en Guinea pig, ik heb mij de voorbije weken door mijn darmtroubles met een proevertje tevreden moeten stellen.

Morgen, 22 november (noot van Hilde: op Erik zijn verjaardag), staat er alweer een verhuis op het programma, we mogen slechts een deel van onze bagage meenemen, we worden beperkt door Peru rail tot tien kilo bagage per persoon. De rest… dat hoor je morgen… of later als we geen goeie WiFi-verbinding hebben.