Tagarchief: dengue

Wie gaat dat betalen, wie heeft zoveel geld…

Teenentander

Foto’s Samaipata, dag 3

Samaipata is gelegen op 1650 meter. Gisteren in El Fuerte bevonden we ons op 2000 meter en ik voelde toch teenentander. Nochtans zaten we in China al tot op 3600 meter zonder iets gewaar te worden. Gelukkig zitten de pilletjes voor de hoogte in de rugzak van Hilde, want ik vrees dat ik ze zal nodig hebben.

Amboró

Vandaag hebben we terug afspraak met Alfredo die ons niet alleen zal voeren maar ook vier uur zal gidsen in het Nationaal Park Amboró. De weergoden beslissen er echte anders over en Alfredo laat weten aan onze Canadese gastvrouw dat het nationaal park met zijn reuzenvarens onbereikbaar is.

Marktkramer

We maken van de nood een deugd en we gaan dan maar op zoek naar kledij. Gisteren vond ik al een polo bij een marktkramer die ons vandaag uitnodigt in zijn winkel om mijn kledingarsenaal aan te vullen.

In zijn winkel vindt een kat haar jongen niet terug, toch hij slaagt er met behulp van zijn dochter in om mij wat kousen, nog een extra polo, een broek en een vest te vinden. We zijn voor minder dan vijftig euro gesteld, maar dit vervangt natuurlijk onze wandelkledij bijlange na niet. Enfin, ik heb terug een broek aan mijn gat en wie weet wordt mijn rugzak alsnog bezorgd, alhoewel ik mij daar geen illusies meer over maak.

Vergoeding

Ik begin mij als een echte Boliviaan te voelen en met mijn nieuw ensemble begin ik er ook als eentje uit te zien 😉. De omvang van mijn verloren rugzak begint ondertussen door te dringen. Al mijn kledij, de rugzak en de beschermzak, pillen, elektronicazak, reserve batterijen, slaapzak, voorbehoedsmiddelen 😉… we hebben een lijstje gemaakt voor de luchtvaartmaatschappij en we hebben er vandaag voor de lol eens de prijs naast geplakt… Ik denk dat ze bij Latam een vliegtuig zullen moeten verkopen om mijn spullen te vergoeden… en anders Rudy V. zal ik een andere bron moeten aanboren.

Pillendoosjes

Ook na de middag blijft het regenen en onze geplande trip naar de vulkanen en hun bijhorende meren vallen letterlijk in het water. Met behulp van onze zoon Janko, die onze pillendoosjes fotografeert, gaan we dan maar vol goede moed naar de plaatselijke apotheek en vinden zowaar een alternatief voor onze noodzakelijke dagelijkse pillen. Als dat maar goed komt. We kuieren wat rond op de lokale markt en luieren vandaag dat het een lieve lust is, dit moet zowat vakantie heten, een heel verschil met reizen, maar we raken wel bij gerust, en genieten van al het heerlijke dat de Samaipataanse keuken en bars te bieden hebben. Gelukkig hebben we bovendien een leuk hostel waar we wat kunnen lezen en schrijven. Onze deur kan niet op slot, maar het zijn alleen Hilde haar spullen die ze nog kunnen pikken.

Zikavirus

Zikavirus
Zika en andere virussen

We zijn nog een eind van het Amazonewoud verwijderd en we denken dat we geen voorzorgen moeten nemen wat betreft muggen en malaria, maar we vinden in het dorp toch een affiche dat we ons moeten behoeden voor muggen want die brengen niet alleen Dengue over maar ook het Zikavirus is hier nogal actief. Door al die voorbije commotie gaan we voorbij aan wat misschien het belangrijkste probleem is hier in Zuid-Amerika en vergeten ons te beschermen tegen die vuile kleine muggen. Enfin, zot zijn doet geen zeer het zijn alleen de kuren die steken… en spijtig genoeg ook de muggen.

Kampvuuravond

Het is alweer onze kampvuuravond, morgen wacht ons een verplaatsing langs een onberijdbare bergweg en een vliegtuig naar onze volgende bestemming.

Is het schurft of een parasiet?

Een onderdeel van de voorbereiding van onze reizen is ‘gezondheid’. Afhankelijk van het land waarnaar we reizen, hebben we wel al wat inentingen moeten krijgen of pillen moeten slikken.

Inentingen

Toen we naar Australië vertrokken hebben we ons laten inenten tegen hepatitis A én B. Dat was een reeks vaccins, waarvan we de eerste twee spuiten in een periode van één maand kregen. Voor de derde spuit was het nog zes maanden wachten. Het bleek een kostelijke grap: per spuitje iets meer dan 50 euro. Doe dat maal 3 spuiten en maal 2 personen. Gelukkig is het vaccin ons leven lang geldig. Voor personen onder de 26 jaar wordt dit nog terugbetaald. Maar daar zijn we net voorbij :-).

Ook het vaccin tegen buiktyfus is een kostelijke grap. Alleen is dat spuitje maar 3 jaar geldig. Nog één jaar te gaan voor ons… Misschien is Indië dan toch een aangewezen bestemming voor 2015?

We hadden ons voor Zuidoost-Azië en China ook nog willen laten inenten tegen rabiës, omdat je daar toch wel wat loslopende honden aantreft. Er was toen echter een schaarste aan vaccins.

Loslopende honden in Vietnam
Loslopende honden in Vietnam

Pillen en co

Voor het overige hangt het van de bestemming af of we al dan niet Malarone slikken voor malaria of Deet smeren van 40% of meer tegen de Dengue-muggen.

Maar je kan je nog zo goed voorbereiden, voorzichtigheid ter plaatse blijft geboden met water uit de kraan of beek, rauwe groenten, fruit, enz… Een beetje gezond verstand brengt je al een heel eind.

Slager in Pingyao - China
Slager in Pingyao – China

Vlooien vs bedwantsen

Toch sluipen er nog altijd kleine duiveltjes rond die voor verrassingen kunnen zorgen. Drie maanden na onze terugkeer uit China krijg ik plots huiduitslag die gepaard gaat met hevige jeuk. Omdat de jeuk niet te harden is en omdat de huiduitslag steeds meer van mijn lichaam gaat bedekken, ga ik naar de huisarts. Deze vermoedt contactallergie en ik krijg hiervoor een behandeling met zalf en pilletjes. Niets gekort. Terug naar de dokter. Andere zalf. Weer niets gekort. Dan maar een cortisone-spuit. Die helpt een halve dag.

Intussen zijn we 6 weken verder.

Ik maak een afspraak met de dermatoloog. Die schraapt wat huidweefsel weg tussen duim en wijsvinger om schurft uit te sluiten. Hij zou diezelfde dag nog bellen, mocht dat het geval zijn. Gelukkig krijgen we geen telefoon van de dermatoloog. Ja, gelukkig! Want schurft blijkt heel erg besmettelijk te zijn en bovendien zeer moeilijk te behandelen. Hij neemt ook nog wat bloed af om op parasieten te testen. We vertellen dat we tijdens de laatste nachten in China last hadden van vlooienbeten. De dermatoloog is er meteen van overtuigd dat het om bedwantsen ging. Op zijn beurt schrijft hij een behandeling voor met nog een andere zalf en andere pilletjes én met het advies om toch wat op te letten met minder hygiënische omstandigheden in het verre buitenland. Stilaan komt er verbetering bij de huiduitslag.

Het lekkers in deze kookpotten laten we aan ons voorbij gaan - Sapa Trekking - Vietnam
Het lekkers in deze kookpotten laten we aan ons voorbij gaan – Sapa Trekking – Vietnam

Na een tweede afspraak bij de dermatoloog is hij overtuigd van zijn diagnose: een reactie op een insectenbeet in China. Mogelijk van de bedwantsen, maar het kan evengoed een ander insect geweest zijn. We reageren: “Nu nog? Drie maanden na onze terugkeer?”, waarop de dermatoloog antwoordt: “Ja, dat is best mogelijk. Je lichaam heeft geprobeerd om hier weerstand aan te bieden. Daardoor kreeg je hier met uitstel last van.” Bovendien was in mijn bloed een verhoging waar te nemen dat hierop wijst.

Wie zijn wij om hieraan te twijfelen? De uitslag is nog niet volledig verdwenen, maar er is beterschap te merken na zeven weken ondraaglijke jeuk.

Bij het verlaten van zijn praktijk, zei de dermatoloog nog grappend: “Ga in het vervolg maar liever naar Bokrijk in plaats van naar China.” Gelukkig weet hij niet van onze plannen voor Indië of Mongolië :-).

Hilde