Tagarchief: Dali

Kerstmis

Foto’s

Gisterenavond na een leuke babbel met onze gastvrouw, die heel openhartig over haar land praat, laten we ons naar het 16 km verder gelegen station van Dali brengen. Daar zijn we meer dan één uur te vroeg en installeren ons helemaal achteraan de wachtzaal en kijken deze mierennestdrukte toch telkens weer met verwondering aan. Opnieuw zijn we de enige westerlingen.

Wachten op de trein naar Kunming

Om half twaalf mogen we al op de trein, waar we in wagon zes zitten, opnieuw in het eerste coupé, bed 1 en 2. We delen ons coupé met een jong Chinees koppel die duidelijk niet gelukkig zijn met ons gezelschap. Zodra de trein vertrekt leggen we ons onmiddellijk te slapen, het is tenslotte ook al kwart voor twaalf.

Maar…het scheelde niet veel of ik had eigenhandig een Chineesje stilletjes van deze aardbol willen trappen. Eentje minder zou toch niet opvallen ;-) Ik denk dat het de eerste keer was dat hij met het treintje weg mocht. Aan ontbering zal het niet gelegen hebben, want hij had dezelfde lichaamsbouw als ik en dat is niet van ontbering. Of het nu was om te gaan roken of om zijn overtollig lichaamsvochten uit zijn lichaam te persen, ik vrees dat de frequentie waarmee hij de deur open en dicht doet, de deur het niet zal volhouden tot in Kunming. Bovendien doet hij het lichtje boven zijn bed zo dikwijls aan en uit dat ik het gevoel krijg dat hij kerstmis wil simuleren. Als hij omstreeks drie uur het grote licht aanknipt, laat ik mijn stem wat zakken en brom in ware kerstmanstijl… howhowhow… Het helpt maar hij knipt toch het lichtje boven zijn bed aan en begint paniekerig onder zijn bed te zoeken… Vermoedelijk is zijn gsm gevallen en tussen het bed gezakt. Enfin, om een zééér lang verhaal kort te maken, zo’n gezelschap is een ware nachtmerrie. Gelukkig komen we al omstreeks kwart voor zes aan in Kunming.

Alsof deze verschrikkelijke korte nacht nog niet voldoende was is het hard beginnen regenen. Niet het ideale scenario om met een rugzak op je rug en nog een ander klein rugzakje op je buik een taxi te vinden. Wij hebben ons adres op een papiertje laten schrijven en laten het aan de taxichauffeurs zien, maar ze wimpelen ons allemaal af. Doodmoe, een doornat papiertje met het hoteladres op en niemand die je wil helpen of op z’n minst wil zeggen waarom ze je niet willen helpen. Geloof me vrij, dit zijn geen momenten om ons te benijden. Na een tijdje is er toch een vrouwelijke taxichauffeur die het doorregende papiertje bekijkt en toont welke richting we moeten uitgaan.

Hilde vraagt nog eens Beijing Lu (Pekingstraat) en als ze knikt beslissen we maar te voet verder te gaan, dit heeft geen zin. We menen trouwens uit haar reactie te begrijpen dat het niet ver te voet is. Na een tijdje zien we inderdaad dat we op de juiste straat zitten en doemt het gigantische hotel met zijn 37 verdiepingen voor ons op. Tegen de tijd dat we de goed verstopte ingang terugvinden zijn we door en door nat. Het is ondertussen half zeven en de dame achter de balie maakt er ons attent op dat we pas tegen zeven uur op de kamer mogen. Ik protesteer en maak haar duidelijk dat we al de ganse nacht op de trein zitten en dat een half uur vroeger op onze kamer geen economische gevolgen zal hebben voor hun keten.

Room with a view

Na wat getwijfel krijgen we onze sleutel en rusten de rest van de voormiddag wat uit, lezen wat bij, enfin het is weer middag voor we het weten. We proberen voor morgen nog een uitstap te regelen naar het stenen woud, weerom een eigenaardig natuurverschijnsel. De zoektocht naar een organisatie die ons wil meenemen is een zeer vermoeiende bezigheid. Niemand wil vreemdelingen meenemen… We weten niet goed of we dit onder de noemer racisme moeten catalogeren. Tegen vijf uur zijn we beiden redelijk pist en vol frustratie. We nemen ons voor om ons niet te laten inpakken en we proberen in ons eigen hotel nogmaals en roepen er een soort van manager bij, eentje die eindelijk de taal van Shakespeare begrijpt en bovendien nog vlot spreekt ook.

We overdonderen haar en zeggen dat we speciaal een omweg van 3000 kilometer hebben gemaakt om naar dat ‘stenen woud’ te gaan en dat we kost wat kost (nu ja…) naar daar willen. Ze neemt ons mee naar een aangrenzend reisbureau (waar we al eerder waren, maar die geen vreemdelingen wou meenemen). Na wat aandringen van onze hotelmanager, worden we toch toegelaten tot de groep. Er is echter een uitsluitend Chinees sprekende gids, we passeren langs één of ander verkoopcentrum en de lunch is ook niet westers (alsof we hier nog geen Chinees gegeten hebben). De hotelmanager twijfelt zelfs een beetje aan de kwaliteit van het eten… Als dat maar goed afloopt.

Enfin dit zijn niet de ideale reisdagen, maar dit hoort er nu eenmaal bij. Maar hier in China is het vaak niet eenvoudig om te krijgen wat je wenst. Maar met wat doorzettingsvermogen en vooral eindeloos geduld en humor… al stak er vandaag van dat laatste niet veel meer in ons zakje ;-), lukt het meestal wel.

We vieren onze overwinning met een duik in het zwembad op de zevende verdieping en genieten van het zicht over de stad en de bergen op onze kamer op de 26ste verdieping van het WTC.

Na de publicatie van de kaart van het midden-land, kreeg ik via opmerkingen een leuke discussie tussen:

E10: “Onze wereldkaart is niet beter. En heb je eens een wereldkaart van Amerika gezien, wel je mag content zijn als er nog iets anders op staat. En wat betekent Beijing?”

TT: “Bei = noorden jing = hoofdstad Beijing = hoofdstad in het noorden

cfr Nan = zuiden Nanjing = hoofdstad in het zuiden (was vroeger hoofdstad)”

Interessant weetje, dankjewel hiervoor.

In dit hotel kunnen we gelukkig wel CNN volgen. We krijgen onthutsende verhalen over de bevolking op het platteland. Niet minder dan 72% van de kinderen hier gaan met honger naar school. De sociale zekerheid is een ramp. Voor mensen die nog ten dienste hebben gestaan van het land (of de partij) is er één of ander fonds om uit te putten. Maar de andere overgrote meerderheid zal zelf uit eigen zak zijn dokterskosten moeten betalen. Een bevallende moeder moet wachten tot het haar beurt is… Neem dan nog de handel in levende donoren en dan weet je wel dat er nog heel wat werk aan de winkel is.

Intussen valt de nacht over de stad en rond ik mijn verslag van de dag af. Met een Chinees/Tibetaans wijntje in de hand van Shangri-la (dat niet te zuipen is) genieten we nog wat van het spectaculaire zicht dat de verlichte stad Kunming ons biedt.

Fietsen op de heide met Aalscholvers?

Foto’s

Vanmorgen staat weer een helse tocht van 125 km op het programma. We plannen om een brommertje te huren en de hele tocht rond het meer te maken. Onze gastvrouw helpt ons aan het ontbijt met een tekstje in Chinese tekens zodat we een mobieltje met benzine kunnen huren. De meeste zijn elektrische brommertjes en hebben maar een actieradius van een dikke twintig km… vermoedelijk zelfs niet als wij daar beiden op kruipen.

Na het vijfde verhuurbedrijfje zakt de moed in onze schoenen. Nergens eentje met benzine te krijgen alleen elektrische sleuren. Onze gastvrouw voelt precies nattigheid en ze komt ons achterna gelopen om mee te onderhandelen… niks gekort geen brommertje… tenzij een elektrisch. We bestuderen de kaart nog eens goed en beslissen in plaats van het ganse meer rond te rijden, alleen de westelijke oerver te verkennen… per fiets.

Het plan is om met de fiets tot aan Ren Li Yi te fietsen waar de ‘tong van het meer’ te vinden is, dit is een kleine landtong van ongeveer één kilometer lang en amper dertig meter breed. In dat dorpje wordt er trouwens ook nog met aalscholvers op vis gevangen.

Wij huren dus een fietsje voor  ongeveer € 2,- per persoon voor de ganse dag… daar kun je niet voor sukkelen denk je dan. Hilde is nog geen 50 meter weg of haar versnellingsapparaat draait tussen haar wielen. Gelukkig zonder enige erg. Wij dus terug, de winkeldame is ondertussen gaan lopen. Wij wisselen met de hulp van de buurvrouw de fiets in voor een andere.

Het zijn twee mountainbikes die voor ons beiden drie maten te klein zijn. Geen probleem, we zetten het zadel op de hoogste stand, het stuur is geen beginnen aan, en wij weg. Na een paar kilometer wordt al snel duidelijk dat dit gaat pijn doen. Maar 18 km tot aan de aalscholvers, wij zijn geen watjes hé. Wij op ons duizendste gemakken via allerlei liefelijke dorpjes waar de tijd is blijven stilstaan. Het meer langs de ene kant met daarachter het panorama van de oostelijke bergen. Langs de andere kant de bergen die we gisteren bedwongen hebben… Nu ja, bedwongen ;-)

Dali Fietstocht Erhai meer

Het is een prachtige rit en we verbijten alle twee de zadelpijn, de rugpijn en de slapende handen. Als we het met onze eigen trekking fietsen konden doen, gingen we voor de hele toer. Maar de pijn laat zich meer en meer gelden. Enfin tegen de middag zijn we zowat op onze bestemming en maken een leuke tussenstop op de landtong. Daarna zetten we koers naar het dorpje waar er nog aalschovers actief zouden zijn, waarmee de vissers gaan vissen op het meer. Het is middag en noch de vissers noch de aalscholvers geven thuis. We krijgen nog een tweede kans in Guilin, één van onze volgende bestemmingen om samen met die vogels een partij vissen op te duiken.

We zijn dus eigenlijk een beetje onverrichterzake terug moeten keren. Enfin, we hebben genoten van de landtong, de dorpjes met hun vriendelijke bevolking en de leuke prentjes aan het meer.

Dali  Fietstocht Erhai meer

Ik heb via Garmin Open Streetmaps de kaarten van China op mijn gps gezet en ik moet zeggen, dat werkt hier feilloos.  Ik moet dus nog iets rechtzetten van vorig jaar toen we in Lao Cao waren in Vietnam aan de Chinese grens. Mijn gps werkte toen niet en ik dacht dat dit de Chinezen waren die de gps-signalen blokkeerden. Niets is echter minder waar, het was gewoonweg mijn toestel dat stuk was. Ondertussen heb ik van Garmin een nieuw toestel gekregen (gelukkig was deze nog onder garantie).

Enfin, we doorkruisen het ganse dorpje en ik zie dat we ondertussen al 25 kilometer op de teller staan hebben. Dit wil dus zeggen dat we op het einde van de dag 50 kilometers zullen genuttigd hebben. Dit heet vandaag overconsumptie. We zijn stikkapot en we zien beiden op tegen de rit met de veel te kleine mountainbike. Bovendien is de terugweg licht bergop en waait er een klein briesje in ons nadeel.

De zon brandt en onze bidon is leeg. Dit wordt met vlag en wimpel één van onze zwaarste fietstochtjes. Om de kilometer moeten we bijtanken. Ik heb het gevoel dat we hier de processie van Echternach aan het fietsen zijn. Drie zware inspanningen op vier dagen is blijkbaar toch een beetje te veel van het goede. …

Weerom krijgen we hier niet alles gezien, want eigenlijk moeten we nog de drie prachtige Pagodes, symbool van Dali, laten linksliggen. Ach wie weet komen we hier ooit wel terug.

Vanavond komt daar nog een nachtelijke treinrit naar Kunming bovenop. We beslissen dus om het daar wat kalmer aan te doen en een hotelletje met een sterretje meer te nemen, dat we gelukkig via onze ouwe getrouwe booking-app weten te reserveren.

Bloggen op 2000 meter hoogte in Dali

Mount Cangshan

Foto’s

http://adventures.garmin.com/en-US/by/erik-liekens/dali-china-mount-cangshan/#

Mount Cangshan, vierduizend vijfhonderd meter hoog. 1000 meter minder dan Snow Mountain in Lijiang maar toch al meer dan de moeite waard. We vertrekken in Dali op 1900 meter en stijgen naar 2650 meter. Een loeizware beklimming. Het duurt twee uren voor we boven aan de tempel Zhongi Si zijn. Een tempel met een bijbehorend klooster waar de monniken Tai Tchi Chuan beoefenen. Je kan er ook blijven slapen, maar vandaag is het een natuurdagje en laten we de monniken voor wat ze zijn.  Ook de tempel krijgt maar een matige belangstelling van ons, en na een kleine rustpauze zijn we terug op weg naar wat één van de mooiste scenery ’s is die we ooit zagen. We blijven de rest van de tocht zo’n tien kilometer op een zeer  mooi aangelegd pad dat bijna de hele wandeling op dezelfde hoogte blijft. Het pad ligt er beter bij dan de voetpaden hier in de buitenwijken van Dali. Je moet er met hun open riolen en putten in het voetpad goed uitkijken dat ge hier geen poten breekt.

De spectaculaire zichten wisselen mekaar in sneltempo af. Boven op het pad, en dat maakten we al meerdere malen mee, lopen er heel wat families die met de stoeltjeslift naar boven zijn gekomen, hierboven een kleine wandeling maken en na minder dan een uur weer krossen om bij de lift te zijn.

Per paard Dali Mount Cangshan

Een avontuurlijker aangelegde Chinees huurt beneden aan de voet van de berg een paard met drijver die hen zo naar boven en beneden brengt. Wij staan hierboven dus te lekken van het zweet omdat wij onze eigen paardenkracht gebruikten om hier te geraken. We hebben anders al zoveel beziens, nu ze ons voor hun ogen zien smelten, kan hun plezier niet op. Ze noemen de Westerlingen hier trouwens ook wel eens langneus (ik ken iemand die gezegend is met een geweldig exemplaar, benieuwd hoe ze hem hier zouden noemen… Maar ik noem geen namen, want het is te delicaat… ik wil alleen kwijt dat zijn voornaam begint met Va… ;-)))

Spectaculaire vergezichten Dali Mount Cangshan

Enfin het is loeizwaar maar het is de moeite waard. De laatste kilometers is er een mogelijkheid om …een kabellift te nemen. Wij overwegen om dit ook te voet te doen, maar op mijn gps staat al meer dan 23 kilometer. We opteren dus maar voor de kabellift. Zodra ik mijn ticket heb gekocht mogen we onmiddellijk in een gesloten bakje plaatsnemen. Ik twijfel nog of ik alsnog te voet zou gaan, maar de deuren gaan onherroepelijk dicht en we zitten met ons beiden gevangen in de kooi. Zodra het spul mee begint te draaien is er geen stoppen meer aan, we worden gekatapulteerd en hangen op duizelingwekkende hoogte te bengelen aan een klein kabeltje dat ons ipv naar beneden, eerst nog hoger en hoger een nieuwe bergtop overvoert.

Reizen is een beetje je angsten overwinnen, maar met dit vervoermiddel blijf ik het toch moeilijk hebben. Ook Hilde heeft andere favoriete vervoermiddelen. Enfin als ik wat rustiger word, genieten we van de ongelofelijke landschappen. Iedere keer als ons bakje een piloon passeert, is het toch een beetje schrikken.  Er is hier nog een tweede kabelbaan die je op 25 minuten naar een bergtop brengt en afzet aan een bergmeer. Wij vinden echter dat je een berg te voet moet bedwingen als je hem wil overwinnen, dus twee kabels op een dag … geef toe da’s toch een beetje te veel van het goede.

Kabelbaan Dali Mount Cangshan

Op het einde van onze kabelbaan rit waar ik onverschrokken uitstap ;-) nemen we een taxi voor € 4,- naar onze B&B. Het is al halfvijf als we gewassen en gestreken klaar zijn en wachten op onze volgende activiteit voor vanavond, een romantische Chinese musical. Ik werk ondertussen al mijn blog wat bij en na een lekker hapje begeven we ons rond halfacht naar den theater.

Een openluchttheater waar 6000 plaatsen zijn, met geweldige decorstukken, waar de majestueuze bergen in de achtergrond een hoofdrol spelen, waar de echte sterren een feeërieke sfeer scheppen waar iedere gepatenteerde theaterhater stil van zou worden, waar minstens 120 actrices en acteurs het beste van hun zelf geven, boten die varen, luchtacrobatie, projecties, en ik kan nog zo eventjes doorgaan. Er ontbrak maar én ding: publiek. Met ongeveer dertig mensen waarvan er in de loop van de voorstelling  zeker 20 verdwijnen. Een beetje pijnlijk, als die 120 mensen die het beste van hun zelf gaven moesten beloond worden met dit schaarse handgeklap.

Openluchttheater

Nog eventjes iets anders: de naam China betekent zoveel als Midden-land… het land in het midden van de aarde. Da’s natuurlijk zoals je het interpreteert. In onze gang hangt alvast een wereldkaart die dat nogal letterlijk neemt ;-)

Wereldkaart volgens Chinezen

Verwend

Foto’s

Vandaag bereiken we ons onderkomen ergens in Dali, de thuishaven  van de Bai-people. We zetten ons wekkertje om 6 uur, maar mijn ingebouwd klokje maakt mij om vijf voor wakker. Onze gastvrouw is mee extra vroeg opgestaan om ons ontbijt klaar te maken. Hilde voelt zich al een stuk beter, maar eieren als ontbijt is nog een stapje te ver. Ze legt ons echt in de watten, dit hotelletje kan ik alleen maar aan iedereen aanraden.

We krijgen nog een lift naar het fonkelnieuwe treinstation van Lijiang dat vermoedelijk één van de mooist gelegen stations is dat we ooit zijn tegengekomen…. En dat zijn er ondertussen al wat.

Lijiang  treinstation

We krijgen ondertussen al een berichtje van onze nieuwe gastvrouw, een B&B in Dali, dat ze ons van de trein komen oppikken.  Zo is aan reizen niets meer gelegen. We worden hier eigenlijk ongelofelijk verwend. We wentelen ons in deze gastvrijheid en laten ons deze diensten welgevallen. Als je je nog herinnert welke miserie we vaak hebben om taxi’s te vinden die je niet willen pluimen… (met het door onszelf opgelegd zeer beperkt reisbudget. We willen binnenkort terug weg dus moeten we zuinig zijn ;-)).

Op de trein socialiseren we met onze buren die de Engelse taal goed machtig zijn (iets wat in deze contreien steeds minder en minder voorkomt).

Na een dikke twee uur stopt onze trein in Dali. We zijn niet ver meer van de grens met Myanmar (voormalig Birma), ook de Tibetaanse grens is niet echt ver meer af. Sapa in Vietnam is ook binnen dagafstand en dat maakt ons toch wat weker. Hier hebben we enkele leuke herinneringen.

We zijn in het land van de Bai-minderheidsgroep, ook hier dragen de vrouwen nog vaak hun traditionele felgekleurde outfit.

Dali Bai madammen

We installeren ons in ons nieuw onderkomen, een B&B van weerom een ongelofelijk behulpzame familie. Daarna eten we een curryschotel (voor Erik, Hilde houdt het nog wat sober met een schoteltje rijst) in een klein plaatselijk restaurant en doen een kleine verkenning van de stad.

Na de middag maken we een wandeling tussen rijstvelden en kleinere veldjes met allerlei gewassen en we gaan richting  Erhaimeer. Een meer van meer dan 42 km lang en ongeveer 9 km breed. Het is meer dan een uur stappen en mijn benen die nog vol melkzuur zitten van de gorge-afdaling van gisteren en Hilde die nog een beetje aan het recupereren is van haar nachtelijke escapades gisteren, moeten diep gaan om tot ginder te geraken.

We passeren nog een authentiek dorpje waar de tijd duidelijk is blijven stilstaan en waar de toeristen nog nooit van gehoord hebben. Om de eigenheid van dit dorpje te bewaren, ga ik de naam hiervan niet publiceren ;-). We worden hier trouwens door enkele jongeren achterna geroepen met Ni Hao Laowai. Wat zoveel betekent als ‘dag vreemdeling’.

Dali - Baidorp

We passeren een marktje met taferelen uit een historische film en hetgeen we aan het meer te zien krijgen…  Jongeren die in ondergoed elkaar proberen de loef af te steken. Het zou een scene uit de witte kunnen zijn.

We hopen een taxi te kunnen vinden maar dit dorpje staat vermoedelijk niet op het schema van de taxiboys. We zetten er dus maar de pas in en wandelen de 7 km terug. Als we terug in onze B&B arriveren, zijn we beiden stikkapot. We overwegen om morgen een gezapige bergtocht te maken, maar onze vermoeidheid zou er wel eens een motorritje rond het meer van kunnen maken.

In een kleine supermarkt vinden we een lekker Spaans wijntje die de Chinese wijnen tot pompwater herleiden. Een smek-orgie niet te na gesproken, waar we in een plaatselijk restaurant bij momenten het gevoel hebben tussen een kudde dieren te zitten eten, is dit weer een goddelijke locatie.

Ik heb die  app ‘VPN unlimited’ om Facebook hier te kraken geïnstalleerd gekregen… en het werkt nog ook.