Tagarchief: China

Is het schurft of een parasiet?

Een onderdeel van de voorbereiding van onze reizen is ‘gezondheid’. Afhankelijk van het land waarnaar we reizen, hebben we wel al wat inentingen moeten krijgen of pillen moeten slikken.

Inentingen

Toen we naar Australië vertrokken hebben we ons laten inenten tegen hepatitis A én B. Dat was een reeks vaccins, waarvan we de eerste twee spuiten in een periode van één maand kregen. Voor de derde spuit was het nog zes maanden wachten. Het bleek een kostelijke grap: per spuitje iets meer dan 50 euro. Doe dat maal 3 spuiten en maal 2 personen. Gelukkig is het vaccin ons leven lang geldig. Voor personen onder de 26 jaar wordt dit nog terugbetaald. Maar daar zijn we net voorbij :-).

Ook het vaccin tegen buiktyfus is een kostelijke grap. Alleen is dat spuitje maar 3 jaar geldig. Nog één jaar te gaan voor ons… Misschien is Indië dan toch een aangewezen bestemming voor 2015?

We hadden ons voor Zuidoost-Azië en China ook nog willen laten inenten tegen rabiës, omdat je daar toch wel wat loslopende honden aantreft. Er was toen echter een schaarste aan vaccins.

Loslopende honden in Vietnam
Loslopende honden in Vietnam

Pillen en co

Voor het overige hangt het van de bestemming af of we al dan niet Malarone slikken voor malaria of Deet smeren van 40% of meer tegen de Dengue-muggen.

Maar je kan je nog zo goed voorbereiden, voorzichtigheid ter plaatse blijft geboden met water uit de kraan of beek, rauwe groenten, fruit, enz… Een beetje gezond verstand brengt je al een heel eind.

Slager in Pingyao - China
Slager in Pingyao – China

Vlooien vs bedwantsen

Toch sluipen er nog altijd kleine duiveltjes rond die voor verrassingen kunnen zorgen. Drie maanden na onze terugkeer uit China krijg ik plots huiduitslag die gepaard gaat met hevige jeuk. Omdat de jeuk niet te harden is en omdat de huiduitslag steeds meer van mijn lichaam gaat bedekken, ga ik naar de huisarts. Deze vermoedt contactallergie en ik krijg hiervoor een behandeling met zalf en pilletjes. Niets gekort. Terug naar de dokter. Andere zalf. Weer niets gekort. Dan maar een cortisone-spuit. Die helpt een halve dag.

Intussen zijn we 6 weken verder.

Ik maak een afspraak met de dermatoloog. Die schraapt wat huidweefsel weg tussen duim en wijsvinger om schurft uit te sluiten. Hij zou diezelfde dag nog bellen, mocht dat het geval zijn. Gelukkig krijgen we geen telefoon van de dermatoloog. Ja, gelukkig! Want schurft blijkt heel erg besmettelijk te zijn en bovendien zeer moeilijk te behandelen. Hij neemt ook nog wat bloed af om op parasieten te testen. We vertellen dat we tijdens de laatste nachten in China last hadden van vlooienbeten. De dermatoloog is er meteen van overtuigd dat het om bedwantsen ging. Op zijn beurt schrijft hij een behandeling voor met nog een andere zalf en andere pilletjes én met het advies om toch wat op te letten met minder hygiënische omstandigheden in het verre buitenland. Stilaan komt er verbetering bij de huiduitslag.

Het lekkers in deze kookpotten laten we aan ons voorbij gaan - Sapa Trekking - Vietnam
Het lekkers in deze kookpotten laten we aan ons voorbij gaan – Sapa Trekking – Vietnam

Na een tweede afspraak bij de dermatoloog is hij overtuigd van zijn diagnose: een reactie op een insectenbeet in China. Mogelijk van de bedwantsen, maar het kan evengoed een ander insect geweest zijn. We reageren: “Nu nog? Drie maanden na onze terugkeer?”, waarop de dermatoloog antwoordt: “Ja, dat is best mogelijk. Je lichaam heeft geprobeerd om hier weerstand aan te bieden. Daardoor kreeg je hier met uitstel last van.” Bovendien was in mijn bloed een verhoging waar te nemen dat hierop wijst.

Wie zijn wij om hieraan te twijfelen? De uitslag is nog niet volledig verdwenen, maar er is beterschap te merken na zeven weken ondraaglijke jeuk.

Bij het verlaten van zijn praktijk, zei de dermatoloog nog grappend: “Ga in het vervolg maar liever naar Bokrijk in plaats van naar China.” Gelukkig weet hij niet van onze plannen voor Indië of Mongolië :-).

Hilde

To travel is to discover that everyone is wrong about other countries

Foto’s

“Tourist don’t know where they’ve been, travelers don’t know where they’re going”. Paul Theroux

Het treinstation in Shanghai waar we inchecken is zowaar groter dan de meeste luchthavens die ik ken. De ene na de andere HST vertrekt hier uit Shanghai naar allerlei bestemmingen. Zoveel HST’eetjes naast mekaar zie je niet gauw. Benieuwd of hij inderdaad zijn beloofde 300 km/uur zal halen.

We mogen 15 minuten voor vertrek aan boord, en als we goed en wel zijn geïnstalleerd gaan de deuren dicht en begint onze supersnelle tocht naar Beijing. 1500 km overbruggen in 5 uur. Het is zo ongeveer van Brussel naar de Côte d’Azur in vijf uurtjes.

Ik probeer mijn gps aan de praat te krijgen, maar de ramen zijn vermoedelijk gelaagd en dat laat moeilijk gps signalen door. Maar vooraan ieder rijtuig staat te lezen welke snelheid de trein haalt, en inderdaad… we zijn nog maar goed weg of het metertje haalt al 300. Hij haalt bij momenten zelfs 310 km/uur. Het is alsof je op de rug van een kogel zit, maar dan veel comfortabeler.

 HST Shanghai - Beijing

Er is ook een restauratiewagen aan en daar doet iedereen zich te goed aan noedels en soepjes en dan kan het slurp- en smekfestival beginnen. Iedereen neemt zijn eten mee naar zijn zitje. China is een geweldig land met prachtige landschappen en met ongelofelijk vriendelijke mensen; zeer behulpzaam, al wat je wil … maar waar we ons blijven aan ergeren:

  • de meest kokette dame verandert in een wolf als haar noedeltjes voor haar worden neergezet
  • de meest voorname heer transformeert in een schrokkige hond, blik op oneindig, hoektanden bloot… blijf van mijn soepie
  • zodra dit overheerlijke menu is verorberd, staat men recht nog nakauwend en smekkend, en voor men aan de deur is moet de eerste rochel al tussen de tanden uit het diepste van de ziel omhooggehaald zijn om zijn toevlucht gezocht te hebben op de vloer, waar iedereen naar believen zijn servetten en rochels deponeert en waar er gelukkig onmiddellijk een hulpje met vuilblik en veger alle sporen komt wissen.

Toch, laat dit je niet weerhouden om naar China te gaan. Hilde heeft er iets minder last van dan ik, maar ik heb last van geluidspolutie, zelfs iemand die in mijn buurt een appel eet maakt me kittelorig ;-)) dus ligt het voor een groot deel aan mij.

Een tweede onmogelijke eigenschap is het ongeduld van Chinese reizigers, zowel op metro, trein, vliegtuig. Ze staan allemaal zo hevig en gefocust dat ze persé eerst willen instappen alvorens ze de reizigers die willen uitstappen de kans geven het voertuig te verlaten. Met als gevolg duw en trekpartijen.

En dan als laatste, waar Hilde het dan iets moeilijker mee had en ik absoluut niet ;-)… het gapen en staren. Ze bekijken ons van top tot teen alsof we buitenaardse wezens zijn. Vaak nemen ze foto’s, meestal in het geniep (denken ze ;-)), maar soms vragen ze het wel omdat er iemand van de familie mee op de foto wil. We leken wel even supersterren. We schatten dat er in die maand meer foto’s van ons genomen zijn, dan dat wij zelf foto’s hebben genomen van China. ( ongeveer drieduizend)

Rond drie uur komen we aan in Beijing, vijf minuten voor voorziene tijd. We mogen onze bagage droppen in het hostel Alborada, waar we bij het begin van onze reis in Beijing hebben gelogeerd. Daar worden we als goeie vrienden ontvangen. We mogen onze rugzakken hier zo lang laten staan als we willen, maar spreken af dat we ze rond 8 uur komen oppikken.

We genieten nog enkele uren van Beijing en spotten voor de derde keer het Tian’anmen plein, maar ook deze keer laten we het Mausoleum van Mao links liggen. We zagen ome Ho al in Ho Chi Minh maar deze rakker was me toch iets té links. Nochtans komen er nog dagelijks duizenden Chinezen hun eer betuigen… maar ja wij zijn dan ook geen Chinezen hé ;-)

Tian'an men

We duiken Peking in zonder kaart. Eens we een stad kennen, trekken we onze plan zonder kaart. Een stad moet je lezen en zodra je enkele assen van de stad kent, heb je alleen een plannetje van de metro nodig en daar hebben we onze leuke Danie en E10-app voor.

Na wat gekissebis over de exacte prijs van onze kleine aandenkens met de lokale handelaar, is het stilaan tijd om onze rugzakken op te halen en richting luchthaven af te zakken. Ons vliegtuig vertrekt om halfdrie ’s nachts en we hopen nog wat te douchen (wat uiteindelijk niet lukt, of we moesten terug naar het dichtstbijzijnde airporthotel). Het eerste halfuur van de vlucht is zo turbulent dat zelfs de airhostessen door de piloot aangemaand worden onmiddellijk te gaan zitten. Maar de rest van de twee vluchten verlopen zo gemoedelijk, dat ik vanaf Abu Dhabi zelfs kan slapen. Dit ligt vooral aan het feit dat er zo weinig volk op het vliegtuig zit zodat ik mij languit op de vier middelste zetels kan uitstrekken.

Voor het laatste wapenfeit zorgt de bagageafhandeling. Voor het eerst krijgen we in Peking op onze rugzakken een sticker opgeplakt dat deze met prioriteit en de nodige egards moeten behandeld worden… Ik denk dat ze onze rugzakken zodanig hebben willen verwennen dat ze er wat meer tijd voor nodig hadden in Abu Dhabi… met als gevolg geen rugzakken in Zaventem.

Enfin, na het nodige papierwerk hebben ze ons beloofd dat ze vandaag tot bij ons thuis worden gebracht.

We worden afgehaald door onze Jenthe en als we thuiskomen is ons Merel door het dolle heen dat bonnie en bompie terug zijn. De grotere loebassen zijn natuurlijk ook content, maar hun feesthal in de Groenstraat wordt bij deze terug omgetoverd naar een gewoon huisje ;-)).

’s Avonds kunnen we met alle kinderen genieten van de eerste mosseltjes, en zijn er heel wat verhalen te vertellen over Afghanistan, de rapporten, China en de nieuwe werkaanbiedingen ;-).

Onze leuze ‘de weg is onze bestemming’ is nog steeds van kracht, maar als de neuzen naar huis staan, zijn we toch blij dat we thuis zijn en in onze bib de volgende reis kunnen voorbereiden.

Ik hoop dat jullie genoten hebben van onze fontonten in China en hopen dat als dat inderdaad zo is, jullie een klein berichtje achterlaten op onze blog, met eventueel wat commentaar waar we volgende keer misschien iets meer rekening mee moeten houden. Indien je dat liever doet, mag het ook in een privéberichtje.

Alvast bedankt voor de leuke reacties die voor ons vaak een hart onder de riem waren en een stimulans om onze blog verder te zetten.

Oh en onze volgende reis… Weet je? Geef eens wat leuke ideetjes ;-)

“To travel is to discover that everyone is wrong about other countries”. Aldous Huxley

Flapoor

Foto’s

Voor dag en dauw staan we aan de poorten van de Yu tuin. We kuieren er heerlijk rond zonder de drukte van de massatoeristen die op zaterdag verwacht worden. Het twee hectaren grote tuinencomplex blijkt één van de mooiste van China te zijn. Wij zijn het met deze stelling van Trotter volmondig eens. Net zoals bij Gaudi’s monumenten in Barcelona zijn er hier geen rechte lijnen terug te vinden.

Shanghai Yu tuin

Wie weet waar Gaudi zijn mosterd vandaan haalde? Enfin hier werd/wordt gemediteerd, geschreven, gelezen dat het een lieve lust was/is. In zo’n decor lijkt dit ons niet moeilijk. Zodra de toeristen toestromen is er van mediteren geen sprake meer en wij wisselen gewillig onze plaats in voor de opdringerige toeristen die – als het enigszins mogelijk is – de 2 ha oppeuzelen nog voor wij de uitgang hebben bereikt.

Na deze droomstart lopen we richting ‘Bund’ waar we een overzet nemen naar Pudong. Het aan de overzijde gelegen stadsgedeelte van de Huangpu, waar de beruchte gangster Du Yuensheng, alias Flapoor Du, vele jaren geleden de plak zwaaide… Ik voel mij hier verbonden met deze gangster met dezelfde gebreken als ikzelf. De hoogbouw zorgt voor de nodige adrenaline. Adembenemend wandelen tussen al dit concrete, iron en glass.

Shanghai  Pudong

Hierna sluiten we de voormiddag af in de ‘Ohel Moishe Synagoge’. Een zeer boeiend museum over de 23.000 joden die door de inwoners van Shanghai in bescherming zijn genomen. Dit mede door toedoen van de Japanse viceconsul, die loodrecht tegen het Japanse/Duits regime in, de Joden redde van een gewisse dood. Deze Viceconsul Shibota werd net als Oscar Shindler door de Israelische overheid benoemd tot ‘rechtvaardige van de naties’. Onze Auschwitz-confrontatie van enkele jaren geleden is weer voelbaar.

Shanghai Ohel Moishe Synagoge

Na dit aangrijpend momentje, nemen we de metro naar de Franse concessie. Deze Europees aandoende streek waar we de Huaihai straat omzoomd met zijn platanen afwandelen tot aan Peoples square kan ons niet echt bekoren. Het museum en de opera op het einde van deze laan, gelegen aan Peoples square kan dit wel. We kunnen door tijdgebrek echter alleen de buitenkant aan een nader onderzoek onderwerpen.

Als we verder wandelen tot aan de ‘Bund’ verwittigt onze stappenteller ons dat we voor vandaag een record gaan breken en houden kampvuuravond in Shanghai in een leuk restaurant ‘River site’.

Shanghai  Bund

Morgen overbruggen we de 1500 km die ons nog scheiden van Beijing tegen duizelingwekkende snelheid. Op minder dan 5 uur klieven we het Chinese landschap tegen 300 km per uur met de HST.

Delay due to poor weather conditions

Foto’s 

De taxichauffeur komt ons gisterenavond ophalen rond acht uur en brengt ons via alle slechte wegen die Yangshuo rijk is naar de luchthaven. Na een uurtje over en weer geschud, komt hij eindelijk op een tolweg waar hij eindelijk wat snelheid kan maken.

De laatste 40 kilometer worden we de hele tijd getrakteerd op bliksem en donder. Ik sta te popelen om het vliegtuig in te stappen ;-). Zodra we op de luchthaven komen, zien we alle aankondigingsborden… delay due to poor weather conditions… Ik probeer een andere manier te bedenken om de tweeduizend kilometer die ons van Shanghai scheidt, te overbruggen. Maar ik vrees dat dit de enige optie is. De luidsprekers kondigen de vertraging ook in het Engels aan maar we verstaan er geen bal van. We zijn hier de enige niet Chinezen en onze medereizigers zijn zich van het bestaan van Engels niet bewust. We worden angstig bekeken wanneer ik iets vraag, alsof ik verantwoordelijk ben voor het slechte weer.

Na een tijdje wordt toch duidelijk waar we moeten instappen en met veertig minuten vertraging komt ons vliegtuigje van de onbekende Chinese maatschappij ‘Spring Airlines’ het tarmac op getaxied.

Zodra we via de sluizen het vliegtuig mogen instappen blijkt dat wij op de tweede rij zitten in first class. Als er iets gebeurt zal het alvast in stijl gebeuren. Nog nooit hadden we zoveel beenruimte.  Ik heb nu wel korte beentjes, maar ik kan ze helemaal uitstrekken voor ik de zetel van de rij stoelen voor mij kan aanraken.

Zodra de Chinezen aan boord zijn, vallen alle Chinezen hun ogen dicht alsof ze allemaal verdoofd zijn. Ook Hilde begint te knikkebollen nog voor we zijn vertrokken. Ik vraag mij af of ik de enige ben die mij zorgen maak over het slechte weer. Als het vliegtuig op de startbaan staat en zijn motoren laat brullen dat horen en zien vergaan, is er geen houden meer aan. Het vliegtuig verheft zich al schokkend door het onhoudbare lifteffect de hoogte in. Het is alsof alle fotografen van heel de wereld bij mekaar zijn gekomen om onze start te fotograferen. De ene bliksem lost de andere af en zorgt voor een prachtig schouwspel waar ik blijkbaar de enige getuigen van ben. Ik maak Hilde wakker om haar deelgenoot van dit schouwspel te maken. Slaapdronken knikt ze voldaan en laat mij alleen met dit licht en klankspel.

We krijgen de mededeling dat de ganse vlucht onze gordel niet los mag wegens het slechte weer en de termiek onderweg. Ik heb geen problemen met vliegen, maar hier ben ik als de dood voor. Enfin, we geraken na een dikke twee uur veilig aan de grond in Shanghai en van zodra de piloot op zijn remmen staat voor het luchthavengebouw, worden de Chinezen als bij wonder wakker en kruipen als het ware over mekaar om als eerste buiten te komen.

Een taxi brengt ons tegen dezelfde snelheid als het ‘Springvliegtuig’ naar ons onderkomen in Shanghai. Het is halfdrie ’s morgens als de chauffeur met scheurende banden zich naar zijn volgende klant begeeft. We zijn blij dat we nog licht zien branden in ons hotel, maar onze vreugde is van korte duur.

“Jullie hebben pas vanaf morgen gereserveerd”, zegt een vermoeide bediende. Ik laat de mail van booking.com zien waarin er bevestigd wordt dat we op de laatste moment nog een aanpassing hebben gedaan. Ze is echter onze taal niet machtig en wimpelt ons af… hier staan we nu, oververmoeid. Hilde probeert ook nog eens met handen en voeten uit te leggen hoe  de vork in de steel zit maar niks gekort… alle kamers zijn bezet. Ik begin mij stilaan op te winden en dat is niet naar de zin van de nachtwaker die zijn matrak al eens ostentatief naar de andere kant van zijn broek trekt.

Mijn stoppen slagen door, ik klop met mijn vuist op haar bureautje en voel dat ik dit geen tweede keer moet doen, wil ik het meubel niet tot schroot herleiden. De bewaker nu helemaal wakker, verschiet van zoveel lawaai en schuift zijn matrak terug naar de andere kant van zijn broek, neemt een borstel en vuilblik en verdwijnt met zijn matrak tussen zijn benen de lift in, de angstige bediende alleen latend met twee oververmoeide reizigers. Op vraag van Hilde, laat het kind haar goed hart zien en belt enkele bevriende hotels op… tevergeefs.  Wij besluiten ons kamp op te slaan in het aanpalend foyer met de belofte dat als morgenvroeg de manager binnenkomt er storm zal overtrekken.

Hilde legt haar op de bank, ik installeer mij op de vloer onze rugzakken als moeder kloek achter mij verstoppend. Ik hoef niet te vertellen dat dit een van onze meest memorabele nachten is in China.

Omstreeks zes uur, komt ze vertellen dat de eerste gasten zijn uitgecheckt en dat de bewaker de kamer voor ons op orde heeft gebracht en dat we – tot zolang onze andere kamer niet in orde is – wij gratis van de bedden mogen gebruik maken. Zijn we toch niet wat streng geweest tegen deze bediende… maar ja, als ge moe zijt ;-)

Shanghai De Bund

Na een hazenslaapje proberen we iets te eten en trekken al geeuwend tegen tien uur ‘de Bund’ op, een leuke promenade langs de Huangpu. Je krijgt het gevoel dat Liverpool en Chicago nooit ver weg zijn.

Na de middag nemen we de Oostelijke en Westelijke Nankinstraat onder de loep met zijn Volksplein, maar de regen beslist dat het genoeg is geweest voor vandaag en dwingt ons enkel terrasjes op waar we ons verwennen met lekkere dingen.

Shanghai de oude stad

Als de nacht valt blijkt onze nieuwe kamer toch wel een voltreffer te zijn met zicht op de oude Chinese stad met op de achtergrond het nieuwe kloppende hart van Shanghai en zijn hoge torens.

Cooking class

Foto’s

Hilde werkt regelmatig ons draaiboek bij en dit is naast deze dagelijkse proza van China ;-), toch wel een handig gidsje voor toekomstige Chinareizigers. De bezienswaardigheden die we per locatie bezochten, de hotels/hostels waar we verbleven met hun prijs, het transport, enz.  Dit kan je allemaal onder de link: ‘Draaiboek’ terugvinden.

Vandaag wordt er niet al te best weer voorspeld en we laten ons verleiden…We hebben al enige ervaring met oosterse cooking classes, maar onder het moto: de liefde voor een land gaat door de maag, schrijven we ons vandaag in voor een rondje Chinees koken.

Yangshuo markt

We hebben afspraak in het park met onze kokkin en het gezelschap wordt aangevuld met enkele van de Nederlanders die we eerder deze week tegenkwamen op de trein van Kunming naar Guilin, een Zwitserse met haar dochter die een mondje Chinees blijkt te spreken en een familie Noren maken het gezelschap compleet.

We trekken eerst naar de plaatselijke markt waar we de producten vers gaan inkopen. Ondertussen leren we de meest bizarre groenten en fruit kennen. Lotusvruchten, lotuszaden, Chinese asperges, wit-purperen pepertjes, zachte mierikswortel, verse bamboescheuten,… te veel om allemaal op te noemen. Ook het vlees en de levende dieren, die wachten op hun beul, liggen door mekaar uitgestald. Kikkers met tien in een netje, springend over mekaar, hun laatste seksorgie belevend alvorens ze overgeleverd worden aan het mes van hun beenhouwer.

Yangshuo Markt Pepertjes

Het is een hele belevenis, soms op  het randje, vaak er los over, van wat bij ons als elementaire hygiëne wordt beschouwd. Maar we zijn in Azië en geraken stilaan gewoon aan andere leefgewoontes.. Zolang het maar terug goed komt als we terug in ons landje zijn.

Daarna worden we in een busje gestopt en laten ons droppen aan een leuke locatie waar voor de gelegenheid een heuse kookschool is ingericht met alles erop en eraan. Bovendien is het zicht op het karstgebergte weer adembenemend, hieraan zal het dus niet gelegen hebben.

Yangshuo koken maar...

Ook het menu dat we klaarstomen is er eentje om duimen en vingers af te likken. Onze kokkin, May, dompelt ons onder in de geheimen van de Chinese keuken en neemt ons mee op een culinaire trip doorheen de verschillende Chinese provincies.

Na deze schranspartij, keren we voldaan terug naar het hostel en beginnen we te pakken voor de volgende verplaatsing. Vanavond vertrekken we naar de luchthaven van Guilin waar we met een nachtvlucht naar Shanghai vliegen. We komen vannacht omstreeks 2 uur aan op onze bestemming en we boekten nog geen hotel. We zien wel hoe we dit varkentje zullen wassen.

Stroomversnellingen met bamboovlotje

Foto’s

Vanmorgen krijgen we een fotoalbum in onze pollen geduwd. Gert, de eigenaar, heeft een fietstocht uitgestippeld naar de Yulong-rivier die je dan met een bamboo-vlot een stukje kan afvaren.

Na een stevig ontbijt gaan we naar het fietsenverhuurwinkeltje en kunnen 2 vrij goede fietsen (in vergelijking met onze fietsen in Dali) versieren. Volgens onze gastheer zullen we ongeveer een vier uur op de fiets zitten… tenminste als we niet verloren rijden…

We zijn nog niet goed weg of we vinden ons tweede afslagpunt niet… we rijden nog eens terug naar ons vorige herkenningspunt en vandaar proberen we nogmaals. Eigenlijk waren we juist bezig, maar het volgende afslagpunt was gewoon een stuk verder… Geduld is niet onze beste deugd… Enfin, toch niet die van mij.

Dit is eigenlijk de enige keer dat we op onze stappen terugkeren. Het fotoalbum is zeer duidelijk. Het is een beetje een fotozoektocht, en eigenlijk let je op die manier een stuk beter op.

Yangshuo Fietstocht

We fietsen door de Baili dorpen en het is alsof we in de Chinese versie van ‘Wij, Heren van Zichem’ fietsen. Ook hier is de klok stil blijven staan en het ene geweldige panorama wisselt zich gewillig af met het volgende adembenemende vergezicht.  Ne mens zou er zijn water zo van laten lopen. Gewoonweg prachtig. Dit is Nin Binh, de droge Halong bay in Vietnam van vorig jaar ten voete uit. Zij het iets grootser.

Ne mens zou er emotioneel van worden, zoveel schoonheid… We zijn hier geheid op onze plaats ;-)

We hebben een afspraak ergens aan een brug waar onze fietsen op een vrachtwagen worden geladen en waar wij met een Bamboo-vlot een stuk van de Yulong gaan afvaren. Maar voor het zover is laat mijn voorste band het afweten en moeten we nog een heel stukje te voet. We proberen er lyrisch onder te blijven. Maar wanneer een gewiekste dame me probeert te ringeloren door onze fiets-vlot-voucher te misbruiken en ons een nieuw vlotavontuur te verpatsen gaat de lyriek eventjes zoek. Gelukkig voel ik aan mijn water dat er iets niet klopt en gelukkig kunnen we een beetje verder voor € 3,- mijn band laten repareren. Ook hier proberen ze mij een nieuw bamboo-avontuur te verkopen, maar al ik de voucher van het hostel laat zien, helpen ze ons met plezier verder.

Platten band

Op de volgende brug komen we op onze afspraak. De man neemt zwijgzaam het papiertje aan en steekt het in zijn portefeuille. Voor alle zekerheid neem ik contact op met onze hostel, maar deze keer blijkt het toch wel de juiste gozer te zijn. Enfin, het is allemaal nogal onduidelijk en nadat hij de fietsen heeft opgeladen doet hij teken dat we nog een dutje kunnen doen.

Hilde noch ik hebben behoefte aan slaap en maken hem duidelijk dat we meteen willen vertrekken. Blijkbaar had hij zelf op een powernapje gerekend en we weten niet of hij erg gelukkig is met zijn nieuwe compagnons.

Zo’n bamboo–vlot is niet meer dan 10 stevige bamboo-balken aan mekaar gesjord met daarbovenop 2 stoelen. De roerganger staat achteraan met een dunne bamboo-stok het geheel tussen watervallen, stroomversnellingen en tegenliggers te loodsen.

Bamboo vlot

De eerste stroomversnelling/waterval is er al onmiddellijk eentje om in te kaderen. We zijn doornat, voor zover we het al niet waren van het zweet. Er volgen nog een tiental stroomversnellingen die niet zo hevig zijn, maar dat weet je natuurlijk pas als je de versnelling genomen hebt. Het is dus altijd vrij spannend  als het lawaai van een waterval zich aandient.

Ook hier zijn de views weer om op te vreten. We proberen zoveel mogelijk zichten op onze netvliezen te branden en voor eeuwig en drie dagen op te slagen. De foto’s verraden natuurlijk niet alles. Je kan nooit de diepte en intensiteit met een foto weergeven, maar het helpt alvast.

Yangshuo Stroomversnellingen

In de verte zien we een onweer aanrollen en ik hou mij al vast aan de takken van de bomen (spreekwoordelijk natuurlijk), maar een paar druppels niet te na gesproken, ontspringen we de tropische dans. De gasten in onze hostel krijgen de volle laag en ook wij profiteren van de koelere luchtstroming  en kunnen in veel dragelijkere temperaturen de resterende tien kilometers overbruggen.

Voor morgen staat er iets heel anders op het menu. Maar als je dat wil weten… moet je morgen maar mee je voetjes onder tafel steken.

Wij genieten verder na van lekkere hemelse drankjes op het terras van ons hostel… hier kan zelfs de beste WK-match België-USA niet tegen op ;-)

Afscheid van een vlag

Foto’s

De treinrit is een aaneenschakeling van tunnels. Alsof we van Kunming naar Guilin ondergronds rijden. De keren dat we dan toch uit een tunnel komen worden we getrakteerd op adembenemende Karstlandschappen. Er zaten echter een paar rochelkampioen tegen elkaar uit te maken wie het hardst zijn spuug in zijn keel kon laten rollen. Ik had graag de nummer 1 tem 5 in willekeurige volgorde mijn ongewassen lakens in hun bek gestoken. Je leert er mee leven, maar gewoon raken doen we na vier weken nog niet. Nadat we een paar uur weg zijn is het toilet in onze wagon al buiten gebruik… kan niet missen ;-)

Wat van onze Belgische treinen niet kan gezegd worden, moeten we van de Chinese spoorwegen toch wel gezegd hebben: stiptheid is hier niet zoals in België een loos begrip. Met uitzondering van vandaag. De trein heeft voor de eerste keer een vertraging, en wat voor een. Meer dan 2 uur te laat rolt hij het station van Guilin binnen, waar we opgehaald worden om naar onze eindbestemming Yangshuo, 60 km verder, te worden gebracht.

We verblijven in één van onze leukere hostels tijdens deze reis. Bovendien is de eigenaar een Gentenaar die na wat rondzwerven hier zijn stekje vond. Zijn frigo’s steken vol met Belgische bieren die we dan ook aan een proeftest laten ondergaan. En ze doorstaan de test met verve en we moeten tot spijt van wie het benijd, alle andere Aziatische bieren achterlaten… Al moet gezegd dat bij deze verzengende temperaturen een lekkere Tsingtao, het toch weer haalt van onze veel te sterke bieren. Als je bij deze temperaturen 2 Duvels drinkt, kunnen ze je van het asfalt schrapen.

Vanavond spelen onze rode duivels tegen Amerika en Hilde laat haar kleinood dat ze doorheen heel China zeulde, achter bij deze leuke Vlaming die vanavond met nog een andere Vlaming en enkele Amerikanen gaat supporteren. De Vlag heeft haar einddoel hiermee bereikt. Waar beter dan hier op zo’n leuke plaats tussen het karstgebergte, de mooiste plaats in China en bovendien bij een Vlaming die hier de Belgische bieren promoot. Bovendien bezegelt hij de ruil met twee Belgische biertjes. Zijn Hostel Carpe Diem zal voor eeuwig in ons geheugen gegrift zijn.

Yangshuo, Afscheid van een vlag in hostel Carpe Diem

Na een verkenningstocht doorheen de stad, waar we getrakteerd worden op en tropische regenbui, plannen we een late uitstap met een lokale visser en gaan we op de Li vissen met aalscholvers.

Is dit zonde…? Wel de vissers doen het hier al eeuwen op die manier. De vogels hun nek zijn inderdaad met een touwtje afgebonden, maar wel zodanig dat ze nog wel de kleine visjes kunnen verorberen. Als ze grotere exemplaren vangen laten ze die met plezier door hun baasje uit hun bek halen.

Vissen in  Yangshuo met aalscholvers

Dierenmishandeling… de meningen zijn verdeeld maar ik denk dat er veel ruwere spelen zijn waar dieren niet ontzien worden. Het is in ieder geval een schouwspel dat we niet licht zullen vergeten.

Na dit spektakel moeten we de 2 kilometer nog door het bos in het pikkedonker naar huis. Het heeft wel iets, maar de welverdiende Chinese biertjes achteraf smaken alsof het Belgische zijn.

De laatste twee dagen krijgen we de blog en de foto’s wel gepubliceerd, maar moeten via onze smart Phone het berichtje sturen dat onze blog is bijgewerkt. Vandaar dat het berichtje er enigszins  anders uitzag.

Sporen tussen Karst

Foto’s

Ik ben gisteren nog vergeten te vertellen over de Sami. Shilin (het Stenen woud) is de geboortestreek van deze zeer kleurrijke bevolking. Je zag trouwens gisteren op enkele foto’s de in fel rood uitgedoste dansers. Ook vele Sami geven rondleidingen in het stenen woud.

Wij worden vanmorgen maar pas tegen acht uur wakker, dit is bijna een record denk ik. Vandaag stond er in de voormiddag nog de Bamboo-tempel op het programma, maar we genieten op onze duizendste gemakken van het ontbijt en beslissen om deze voormiddag de vogel-en plantenmarkt in de Oude straat van Kunming te verkennen.

De voormiddag is zo weer voorbij en na een kleine lunch is het tijd om te pakken en uit te checken. We hebben onze langste treinrit voor de boeg: 17 uren trein- en rochelplezier. Het is altijd een beetje spannend afwachten wie onze medereizigers zullen zijn.

Het is toch een meevaller als blijkt dat Aad, een noorderbuur onze coupé deelt. Verder is er nog een Chinese jonge man die de hele tijd in de gang blijft zitten en waar we dus niet veel last van hebben.

We doen gisteren zo veel moeite om in Shilin te geraken en vanavond passeren we hier met de trein. Enfin, op die manier genieten we nogmaals van deze wonderlijke creaties van de natuur. Bovendien krijgen we vanuit de trein leuke beelden van boeren die hun rijst en maïs tussen deze grillige stenen verbouwen.  Tijdens de 1200 kilometer lange treinreis rijden we tussen allerlei verschillende karstformaties. De fengcongkarst of kegelkarst  is er zo eentje van… indrukwekkend. Morgen als we in Guilin aankomen zal Fenglinkarst of torenkarst het overnemen. Ook verdwijngaten (tiankeng) zouden de revue moeten passeren, hopelijk kunnen we er eentje fotograferen.

Ik maak voor de verandering mijn verslagje op de trein. Of ik het gepubliceerd krijg is maar zeer de vraag want mijn 4G verbinding is nooit sneller dan Edge (snelheid van internetverbinding) .

Morgenvroeg wisselen we de provincie Yunnan in voor de provincie Guangxi waar we treinen tot Guilin en daar met de auto worden opgehaald (dit heeft Hilde gisteren weer lekker voor de bakker gekregen), en rijden we verder naar Yangshuo, waar we midden de spectaculaire karstheuvels en rijstvelden zullen logeren. En waar de Li (Li Jiang) hopelijk de aangekondigde schilderachtige beeldjes zal opleveren.

We zullen hier deze keer met de Miao of Hmong te maken krijgen. Met deze zowaar nog kleurrijker bevolking maakten we vorig jaar alvast kennis in Vietnam en hadden zelfs de eer om er te blijven slapen.  Deze keer laten we die kelk  aan ons voorbij gaan.

Chinees bad

Foto’s

Gisterenavond nog een extra modem gekregen van het hotel, want we kregen ons blogbericht van gisteren niet gepubliceerd. De halve staf stond hier op onze kamer, want tenslotte moet een Bilishi-familie verzorgd worden. (Belishi = België)

Vanmorgen zitten we al om 6u30 aan het ontbijt en gelukkig maar, want onze chauffeur hangt al om twintig na zeven aan onze telefoon. Het busje zit al vol dus, ik mag vooraan zitten, dus wij denken we zitten gebeitst voor vandaag. Na een klein ritje worden we er echter aan het busstation uitgekieperd.  We worden verzocht in een hotel naast het busstation te wachten. Een beetje vreemd, we zitten helemaal alleen in de een groot salon.  Alles zal toch wel goed doorgegeven zijn…

Na een klein half uurtje staat er een juffrouw te roepen Shilin, Shilin. Wat zoveel betekend als Stenen woud. Wij staan recht en ze vraagt om te betalen. Ik laat ons briefje zien dat we gisteren meegekregen hebben en ze begint verwoed te bellen. Na wat geChinees heen en weer, krijgen we toestemming om op de bus te stappen. Zelfs de gids spreekt geen Engels. Nu uiteindelijk blijken twee meisjes toch wel wat Engels te spreken. Veel moet het niet zijn, als ze ons maar weten te vertellen wanneer we terug op de bus moeten zijn.

We maken er een echt Chinees dagje van. We volgen de groep en stappen van het ene elektrische wagentje op het andere en vliegen van hier naar ginder, foto’s nemend van de ene bezienswaardigheid terwijl iedereen eigenlijk al naar de volgende bezienswaardigheid aan het uitkijken is.

Kunming Stenen woud - Shilin

Enfin, we leren nog een ander koppel kennen van Shanghai dat wel goed Engels spreekt en dat ons een beetje op sleeptouw neemt.

Het stenen woud was alvast al de moeite meer dan waard. Dit is weer één van die creaties van de natuur die het karstgebergte heeft herschapen in deze fenomenale grillige beelden die van de hand van een kunstenaar kunnen zijn.

Na deze natuurshot, krijgen we een lunch aangeboden waarvoor mijn hondjes zouden passen, maar honger is een goede motivator. Maar zelfs onze nieuwe Chinese familie trekt toch een beetje met de neusvleugels. Enfin, als hier maar geen imodium aan te pas komt, ben ik al best tevreden.

Hierna krijgen we dus het verplichte nummertje langs een winkelcentrum… en wat voor één. Hier staan meer bussen bij mekaar dan dat er in België rondrijden. Je kan hier over de koppen lopen en je kan niet iets opnoemen dat hier niet te koop is. Wij genieten van een wandeling en van een ijsje en laten deze Chinese gewoonte aan ons voorbij gaan. Hierna krijgen we de keuze ofwel een taxi nemen naar ons hotel ofwel nog een museum meepikken en een diner.

Gierig als we zijn op reis gaan we ‘all the way’ en gaan mee naar het museum. Ondertussen blijft de gids maar uitleg geven, twee uur op, twee uur af… in het Chinees! Ik overweeg om haar microfoon te saboteren.  Mijn oren tuiten van haar geschreeuw door het microotje. Na een tijdje valt mijn ‘euro’ dat ik oortjes bijheb en geniet de rest van de trip van JD ;-)

Het zogezegde museum blijkt weerom een verkoopcentrum, voor zilver deze keer. We komen binnen via een grote ruimte waar ze het over elkaar schuiven van de aardplaten simuleren en de hier zéér gevoelige aardbeving-regio nabootsen.

Daarna moeten we inderdaad weer langs de honderden verkopers die onze Chinese vrienden bijna opeten. Ons laten ze met rust om de eenvoudige reden dat ze geen Engels spreken. ’t Heeft dus soms zijn voordelen ;-)

Onze motor begint stilaan te sputteren. We twijfelen of we dat avondeten nog wel mee gaan nuttigen. Nu we zo ver zijn denken we, kan dit er nog wel bij. We stoppen aan één of ander nogal onguur restaurant en krijgen een lunch die het dubbele aantal sterren krijgt dan het restaurant vanmiddag, maar nooit de Michelinquotering zal krijgen van een Vlaamse frituur.

Kunming _ eten bij de Chinees

Enfin, het is leuk om met onze nieuwe vrienden samen, de ongekende (al goed) gerechtjes te proeven en op zijn Chinees de dag af te sluiten. Weer een onbetaalbare ervaring rijker en op die manier geraakt ons zakje humor weer gevuld. We hebben weer enkele buitenlandse contacten bij.  Als iedereen die we de laatste twee jaren hebben uitgenodigd effectief afkomt naar onze Casa, gaan we al onze broers en zusters moeten mobiliseren vrees ik ;-). En misschien is dit dé aanzet naar onze, al zo lang op handen zijnde B&B ;-)

We tellen ondertussen mee de uren af die onze Jenthe in het verre Afghanistan moet kloppen en hopen op een behouden thuiskomt.  Misschien leest hij dit… maar misschien ook niet. Het zou in ieder geval leuk zijn om hem op zijn verjaardag als hij thuiskomt (1 juli) met een leuke sms of Facebook berichtje te verwelkomen.

Kerstmis

Foto’s

Gisterenavond na een leuke babbel met onze gastvrouw, die heel openhartig over haar land praat, laten we ons naar het 16 km verder gelegen station van Dali brengen. Daar zijn we meer dan één uur te vroeg en installeren ons helemaal achteraan de wachtzaal en kijken deze mierennestdrukte toch telkens weer met verwondering aan. Opnieuw zijn we de enige westerlingen.

Wachten op de trein naar Kunming

Om half twaalf mogen we al op de trein, waar we in wagon zes zitten, opnieuw in het eerste coupé, bed 1 en 2. We delen ons coupé met een jong Chinees koppel die duidelijk niet gelukkig zijn met ons gezelschap. Zodra de trein vertrekt leggen we ons onmiddellijk te slapen, het is tenslotte ook al kwart voor twaalf.

Maar…het scheelde niet veel of ik had eigenhandig een Chineesje stilletjes van deze aardbol willen trappen. Eentje minder zou toch niet opvallen ;-) Ik denk dat het de eerste keer was dat hij met het treintje weg mocht. Aan ontbering zal het niet gelegen hebben, want hij had dezelfde lichaamsbouw als ik en dat is niet van ontbering. Of het nu was om te gaan roken of om zijn overtollig lichaamsvochten uit zijn lichaam te persen, ik vrees dat de frequentie waarmee hij de deur open en dicht doet, de deur het niet zal volhouden tot in Kunming. Bovendien doet hij het lichtje boven zijn bed zo dikwijls aan en uit dat ik het gevoel krijg dat hij kerstmis wil simuleren. Als hij omstreeks drie uur het grote licht aanknipt, laat ik mijn stem wat zakken en brom in ware kerstmanstijl… howhowhow… Het helpt maar hij knipt toch het lichtje boven zijn bed aan en begint paniekerig onder zijn bed te zoeken… Vermoedelijk is zijn gsm gevallen en tussen het bed gezakt. Enfin, om een zééér lang verhaal kort te maken, zo’n gezelschap is een ware nachtmerrie. Gelukkig komen we al omstreeks kwart voor zes aan in Kunming.

Alsof deze verschrikkelijke korte nacht nog niet voldoende was is het hard beginnen regenen. Niet het ideale scenario om met een rugzak op je rug en nog een ander klein rugzakje op je buik een taxi te vinden. Wij hebben ons adres op een papiertje laten schrijven en laten het aan de taxichauffeurs zien, maar ze wimpelen ons allemaal af. Doodmoe, een doornat papiertje met het hoteladres op en niemand die je wil helpen of op z’n minst wil zeggen waarom ze je niet willen helpen. Geloof me vrij, dit zijn geen momenten om ons te benijden. Na een tijdje is er toch een vrouwelijke taxichauffeur die het doorregende papiertje bekijkt en toont welke richting we moeten uitgaan.

Hilde vraagt nog eens Beijing Lu (Pekingstraat) en als ze knikt beslissen we maar te voet verder te gaan, dit heeft geen zin. We menen trouwens uit haar reactie te begrijpen dat het niet ver te voet is. Na een tijdje zien we inderdaad dat we op de juiste straat zitten en doemt het gigantische hotel met zijn 37 verdiepingen voor ons op. Tegen de tijd dat we de goed verstopte ingang terugvinden zijn we door en door nat. Het is ondertussen half zeven en de dame achter de balie maakt er ons attent op dat we pas tegen zeven uur op de kamer mogen. Ik protesteer en maak haar duidelijk dat we al de ganse nacht op de trein zitten en dat een half uur vroeger op onze kamer geen economische gevolgen zal hebben voor hun keten.

Room with a view

Na wat getwijfel krijgen we onze sleutel en rusten de rest van de voormiddag wat uit, lezen wat bij, enfin het is weer middag voor we het weten. We proberen voor morgen nog een uitstap te regelen naar het stenen woud, weerom een eigenaardig natuurverschijnsel. De zoektocht naar een organisatie die ons wil meenemen is een zeer vermoeiende bezigheid. Niemand wil vreemdelingen meenemen… We weten niet goed of we dit onder de noemer racisme moeten catalogeren. Tegen vijf uur zijn we beiden redelijk pist en vol frustratie. We nemen ons voor om ons niet te laten inpakken en we proberen in ons eigen hotel nogmaals en roepen er een soort van manager bij, eentje die eindelijk de taal van Shakespeare begrijpt en bovendien nog vlot spreekt ook.

We overdonderen haar en zeggen dat we speciaal een omweg van 3000 kilometer hebben gemaakt om naar dat ‘stenen woud’ te gaan en dat we kost wat kost (nu ja…) naar daar willen. Ze neemt ons mee naar een aangrenzend reisbureau (waar we al eerder waren, maar die geen vreemdelingen wou meenemen). Na wat aandringen van onze hotelmanager, worden we toch toegelaten tot de groep. Er is echter een uitsluitend Chinees sprekende gids, we passeren langs één of ander verkoopcentrum en de lunch is ook niet westers (alsof we hier nog geen Chinees gegeten hebben). De hotelmanager twijfelt zelfs een beetje aan de kwaliteit van het eten… Als dat maar goed afloopt.

Enfin dit zijn niet de ideale reisdagen, maar dit hoort er nu eenmaal bij. Maar hier in China is het vaak niet eenvoudig om te krijgen wat je wenst. Maar met wat doorzettingsvermogen en vooral eindeloos geduld en humor… al stak er vandaag van dat laatste niet veel meer in ons zakje ;-), lukt het meestal wel.

We vieren onze overwinning met een duik in het zwembad op de zevende verdieping en genieten van het zicht over de stad en de bergen op onze kamer op de 26ste verdieping van het WTC.

Na de publicatie van de kaart van het midden-land, kreeg ik via opmerkingen een leuke discussie tussen:

E10: “Onze wereldkaart is niet beter. En heb je eens een wereldkaart van Amerika gezien, wel je mag content zijn als er nog iets anders op staat. En wat betekent Beijing?”

TT: “Bei = noorden jing = hoofdstad Beijing = hoofdstad in het noorden

cfr Nan = zuiden Nanjing = hoofdstad in het zuiden (was vroeger hoofdstad)”

Interessant weetje, dankjewel hiervoor.

In dit hotel kunnen we gelukkig wel CNN volgen. We krijgen onthutsende verhalen over de bevolking op het platteland. Niet minder dan 72% van de kinderen hier gaan met honger naar school. De sociale zekerheid is een ramp. Voor mensen die nog ten dienste hebben gestaan van het land (of de partij) is er één of ander fonds om uit te putten. Maar de andere overgrote meerderheid zal zelf uit eigen zak zijn dokterskosten moeten betalen. Een bevallende moeder moet wachten tot het haar beurt is… Neem dan nog de handel in levende donoren en dan weet je wel dat er nog heel wat werk aan de winkel is.

Intussen valt de nacht over de stad en rond ik mijn verslag van de dag af. Met een Chinees/Tibetaans wijntje in de hand van Shangri-la (dat niet te zuipen is) genieten we nog wat van het spectaculaire zicht dat de verlichte stad Kunming ons biedt.