Tagarchief: Beren

Opgepast voor de beren

Foto’s Perm
Polarsteps
Video

History chasers

De gevoelstemperatuur blijft een stuk onder nul, koud genoeg om regen in sneeuw te transformeren. Het lozen van hemelvocht zal echter niet voor vandaag zijn, het blijft droog. We zetten er van ’s morgens vroeg na het ontbijt onmiddellijk de pas in. Het is zondagochtend en de stad slaapt vandaag langer dan normaal. Wij rollen ondertussen de groene lijn op met al zijn bezienswaardigheden en dompelen ons onder in de rijke geschiedenis van helden, koopmannen en adel. De verhalen die we onderweg lezen op de informatieborden die rijkelijk langsheen de lijn staan opgesteld, vertellen ons leuke weetjes van Perm’s geschiedenis. Dat de namen vaak onuitspreekbaar en nog meer illustere onbekenden zijn voor ons kan de pret niet drukken.

Boris Pasternak

Boris Pasternak
Boris Pasternak

Wij hebben thuis wel wat Russische literatuur in onze bib zitten en niet in het minst Dokter Zjivago van Boris Pasternak, een naam waarmee ons moeder mij vroeger vaak betitelde. Het standbeeld van deze gerenommeerde schrijver en bovendien de huizen hier in Perm die voor zijn film model hebben gestaan, maakt dat dit puzzelstukje uit mijn verleden weerom een extra invulling krijgt.

Soort zoekt soort

De beer van Perm
De beer van Perm

Een van de laatste monumenten die we aandoen is de beer van Perm, het monument en symbool bij uitstek van Perm. Vroeger zouden hier beren tot in de stad hun heil gezocht hebben. Er blijkt hier trouwens een overtal aan beren in de bossen te zitten en er wordt zoals bij ons op patrijzen, herten en wilde everzwijnen, op beren gejaagd. Niet mijn cup of tea maar wildbestand is iets wat ik aan deskundigen overlaat.

Pizza uit Perm

We krijgen in ons hotel een extra uur om uit te checken, wat ons de tijd geeft om onderweg nog wat Permse gastronomie te verorberen. Dat dit een Permse Pizza is waar de Italianen wat mij betreft de duimen moeten voor leggen, doet niet ter zake. Alleen de alliteratie stemt mij al gelukkig.

De oren van de zoutdragers
De oren van de zoutdragers

Opkramen geblazen


We laten een taxi aanrukken waarvoor we de ronde som van € 2,- van ons budget moeten aftrekken. De prijzen zijn hier nog altijd van die orde dat vier weken Rusland het equivalent is van één weekje Griekenland. De oproep naar de taxibedrijven voor een verloren klak heeft niets opgebracht. Hopelijk kan ik een andere vleesklak hiermee gelukkig maken. Ondertussen moet ik wel de muts van Hilde aanslagen om mijnen teppe tegen de arctische temperaturen te beschermen. Hildes haardos kan haar voorlopig nog tegen brainefreeze behoeden.

Met de trein zou je er al zijn… in Rusland alvast

Oud en nieuw
Oud en nieuw

We laten het Uralgebergte achter ons en trekken nu helemaal het potje Europa open. Ik moet eerlijk toegeven dat het niet echt duidelijk is in welke provincie (hier noemen ze dit Oblast) of regio we zitten. Ik heb trouwens de indruk dat ze het hier zelf ook niet altijd weten, en ik die dacht dat het bij ons ingewikkeld was met zes regeringen… (tenminste als ze gevormd geraken). Ook nu weer is de trein precies op tijd, alleen de trein in Irkoetsk naar Krasnojarsk liet een vertraging optekenen, maar alle overige treinen waren stipt op tijd. Ook onderweg waren al de honderden stops klokvast. Ditmaal zitten we niet alleen in ons coupé, we krijgen na een paar haltes gezelschap van een jonge Rus die ook naar Moskou moet. Het is een lezer, dus veel last zullen we er niet van hebben.

Weerom een dag van 26 uur

Ik maak de treinhostess gelukkig door een klein aandenken te kopen van onze toch wel mythische treinrit Vladivostok – Moskou. We gaan onze laatste nacht op de trein in en lopen ook nu weer twee uur in, tegen de tijd dat we in Moskou arriveren zitten we nog welgeteld 1 uur achter op Belgische tijd. De jetlag wordt op die manier wel mooi verdeeld maar is er al bij al toch niet minder zwaar om.

Dikke nekken… 1ste klas

Wat is er leuker dan een verslagje te schrijven op een lange treinrit, het voelt alsof je een wereldreiziger bent die door Rusland reist, die zijn zoveelste boek aan het schrijven is ;-).
Het bobijntje met het aantal kilometers naar Moskou wordt dunnetjes en de hoop garen waar de kilometers opzitten die ons al scheiden van Vladivostok worden alsmaar dikker en dikker. Zeven dagen en na vannacht zeven nachten staan er op ons treinactief. Ik vraag mij af of we deze treinrit in omgekeerde volgorde nog eens moeten overdoen als we Korea en Japan zullen bezoeken? Misschien wel, maar dan zal het vermoedelijk in één stuk zijn en in een klasse meer ;-).

Yaroslavskaya oftewel Moskou

Om precies 10u38 stopt onze trein in het treinstation van Moskou: Yaroslavskaya terminus, de temperaturen scoren ineens een stuk hoger. We genieten van een 15 graden, de wolken treiteren ons met wat gezever maar niet genoeg om mijn haar te laten krullen. Het is eigenlijk bijna een emotioneel moment, de langste treinrit ter wereld: 9297 kilometer. Wij hebben in ons leven al wat afgehotst op ijzeren staafjes maar deze stond al een tijdje op onze bucketlist. TSE: check.