Tagarchief: Aude

Amen…

Foto’s Fleury
Foto’s Narbonne
Foto’s Lagrasse
Polarsteps

Sunrise of Sunset

We stevenen naar Fleury een kustplaatsje aan de Middellandse Zee. De zonsondergang kunnen we in tegenstelling tot onze Noordzeekust niet zien maar de zonsopgang is er eentje om in te kaderen. We parkeren ons op een camperplaats en laten de zonnepanelen hun werk doen om ons van de nodige elektriciteit te voorzien.

Sunrise in Fleury

Narbonne

De omgeving is prachtig maar we trekken daags nadien verder, naar een camping Mimosa vlakbij Narbonne. Dit is een ACSI camping waar we voor een schijntje dat het normaal kost kunnen verblijven omdat dit buiten het seizoen is. We bezoeken met de fiets het zeven kilometer verder gelegen Narbonne, met zijn prachtige historische stad.

Narbonne

Fietsen door het water

Ook het nabijgelegen meer ‘La Berre’ verkennen we, eerst te voet en de dag erna met de fiets. We fietsen naar het tien kilometer verder gelegen Bages. Hiervoor moeten we langs een weggetje vlak naast het water, waar de plassen naast het meer zelf de allure van kleine meertjes aannemen.  We moeten werkelijk tot aan de as van onze fiets door het water. Binnen de kortste keren zijn onze voeten doorweekt en even later raak ik zelfs helemaal tot aan mijn knieën in het water en moet ik afstappen en de hele plas doorwaden. We twijfelen om op onze stappen terug te keren maar ons motto: terugkeren is voor lozers bijten we door deze zure appel en bijten onze tanden stuk op deze mountainbikeroute voor gevorderden, tot in Bages. Gelukkig is dit dorpje meer dan de moeite waard en is al deze water ellende niet voor niets geweest. We kuieren met onze natte voetjes door dit prachtige historische centrum en twijfelen om toch langs de baan op onze stappen terug te keren naar de camping. We laten ons echter niet afschrikken door wat water en schoenen die toch al door en door nat zijn en keren via dezelfde weg terug. We weten ondertussen wat ons te wachten staat een genieten eens zoveel van dit ruige pad.

Lagrasse

In de namiddag nemen we een welverdiende duik in het plaatselijk zwembad en laten we ons ’s avonds verwennen in het plaatselijk restoke.

Abdijendag

De dag nadien zetten we koers naar Lagrasse, wat een van de mooiste dorpjes van Frankrijk schijnt te zijn. Onderweg stoppen we echter eerst in een goed bewaarde middeleeuwse abdij: Fontfroide. We mogen met een plannetje de hele abdij individueel verkennen. We wanen ons antagonisten in ‘the pillars of the earth’ van Ken Follet. Een prachtig bewaarde abdij waar we door alle gangen en kamers rondzwerven en volledig opgaan in dit middeleeuws goed bewaarde klooster. Na onze grondige inspectie gunnen we de paters hun rust en trekken verder naar onze overnachtingsplaats in Lagrasse onder de olijfbomen. Wat voorzichtigheid is wel wat geboden hier, onder deze lage bomen maar de plek is zeker uniek. Ook Lagrasse is nog een actieve abdij rijk, die we met een bezoek vereren. De actieve kloostermuren zijn op donderdag gesloten maar de dame aan het onthaal van het gedeelte dat voor toeristen wel is geopend, vertelt ons dat we ’s avonds de vespers kunnen bijwonen in het gedeelte dat door de broeders nog wordt gebruikt.

Opperste devotie

Zo gezegd zo gedaan. Het moet zowat, begrafenissen niet te na gesproken, twintig jaar geleden zijn dat ik nog een misviering op vrijwillige basis heb bijgewoond. We bellen aan en een jonge broeder komt ons in zijn witte pij aan de ijzeren grille tegemoet. Ik vertel hem dat we de misviering willen bijwonen. Zonder veel vragen te stellen, laat hij ons binnen en leidt ons via de in duisternis gehulde kloostermuren naar de oude kerk. De invallende duisternis maakt van de kloostergangen een zeer mystieke bedoening. Als hij ons voorleidt naar de oude kerk, waar al verschillende broeders zich in opperste overgave voorbereiden op de vespers, worden wij zowaar ondergedompeld in een tafereel van zowat duizend jaar geleden. Als het klokje zes uur dertig slaat, staan de broeders alsof ze door God zelve geroepen zijn recht en begeven zich naar voren en nemen vooraan plaats in de houten stoeltjes voorbehouden voor oppergelovigen. Als ze hun gezangen aanheffen, kan je niet anders dan onder een zekere trance terecht komen. Ik kan, voor ik mij volledig verlies in deze opperste devotie, mijn gopro in mijn hemd steken en een deel van deze goddelijke overgaven op de gevoelig plaat vastleggen. Het rode knipperende lichtje op mijn camera dek ik met mijn vinger af alsof het lijkt dat ik met de hand op mijn borst in opperste vervoering ben….wat eigenlijk wel een beetje is. Als de broeders hun gezangen staken en de vespers laten voor wat het is en zich vermoedelijk al opmaken voor hun volgende godsverering…ze moeten dit blijkbaar zo’n acht uren per dag doen…worden wij uitgeleide gedaan door de jonge broeder die ons binnenliet. De broeders blijken Augustijnen te zijn en als ik hem vertel dat onze parochie in Sint-Katelijne-Katelijne Sint-Augustinus heet, laat hij zijn broederlijk water bijna lopen.

En nu?

De weerberichten voor ons vooropgestelde traject zijn erbarmelijk. Ondertussen is de Aude voor ons Belgen vanaf morgen rood. Weerom moeten we onze plannen wijzigen. Blijven we, gaan we iets oostelijker terug naar boven door ander rood gebied, blijven we bij ons vooropgesteld reisplan….of trekken we naar Spanje waar ondertussen het autonome regio van Valencia terug oranje is? Wie zal het weten?