Storm op komst

Foto’s Île de Ré
Foto’s Saillac
Foto’s Soissons
Polarsteps

Bloggen versus Vloggen

In mijn laatste blog was de vraag: gaan we verder naar Spanje of trotseren we verder Frankrijk waar de weersvoorstellingen niet al te best zijn? Facebook en Whatsapp-vrienden weten ondertussen al dat we verder Frankrijk onveilig maakten.

De reden dat we niet alle dagen bloggen heeft vooral te maken met het feit dat trekken met de camper, ook een beetje inhoud dat huishoudelijke taakjes tijdrovend zijn en minder ruimte laten voor het bloggen. Als we reizen naar verre bestemmingen hangen we meer af van restaurants en hebben we meer tijd voor blogberichten. Sinds de aanschaf van onze GoPro en DJI posten we al eens gemakkelijker een filmpje. Of hoe blogger en vlogger niet ver van elkaar liggen.

Dus om verder te gaan op onze vorige blog, we vervolgen onze weg naar Bergerac, waar we op zoek gaan naar Cyrano. We hebben daar ongelofelijk veel geluk met het weer. De tijd dat we de stad verkennen lopen we iedere keer tussen de buien door. Cyrano mijn theaterheld leidt ons door deze gezellige stad.

Winderig

En dan heb ik het niet over mijn darmen. We staan vlak naast de rivier de Dordogne en we zien als we in onze camper zitten de rivier zwellen. De regen en de wind beuken onophoudelijk tegen ons vehikel. Ik ben er niet echt gerust in en de beelden van Nice gaan constant door mijn hoofd.

Ik heb een zeer slechte nacht maar tegen de tijd dat ik ’s morgens naar de bakker moet die een kilometer verder gelegen is, smakt de zon de regenwolken opzij en geeft ons de hele voormiddag de tijd om verder de stad te verkennen.

We overleven deze storm Oscar wiens naam ze in de loop van de dag veranderen naar Alex. What is in a name. Als ze stormen vertegenwoordigen kunnen ze mij gestolen worden.

Cyrano

Nu goed, we verlaten deze stad die mijn theaterverleden doet oprakelen en zetten koers naar La Rochelle of Rochefort in de Charente-Maritime en niet onze Belgische naamgenoot. We stallen ons op een camperplaats en trotseren het drie kilometer verder gelegen oude stadscentrum te voet. De haven en tevens de oude binnenstad is er eentje om duimen en vingers af te likken. Ons kilometertellertje gaat in het rood tegen de tijd dat we terug richting camper trekken.

Wispelturig

De camperplaats is gelegen net iets te ver buiten de stad, maar alle nutsvoorzieningen zijn aanwezig. Trouwens een gigantisch grote camperplaats. De weersvoorspellingen zijn niet van dien aard dat ge uw water erbij zou laten lopen. We plannen onze trip verder in functie van code oranje en de weerkaarten. Dinan, vlakbij Saint-Malo wordt onze volgende bestemming. We zitten vlakbij Îles de Ré en Îles d’Oleron, maar ze verwittigen voor hevige windstoten op de driekilometer lange brug die we met alle plezier van ons lijstje schrappen.

De ondoorgrondelijkheid van onze wegwee (omgkeerde van heimee) is zo wispelturig dat we er zelf kop noch staart aan krijgen. Onze GPS is ingesteld voor Dinan maar aan het eerste rondpunt waar ik Îles de Ré zie staan, trek ik aan mijn stuur en verander ik van koers. Hilde oppert nog eventjes dat ik de verkeerde afslag neem maar legt zich al even snel neer bij deze koerswijziging. Terwijl ik richting brug rijd, zoekt Hilde al een volgende stop op het eiland. De wind blaast met windstoten tot tachtig kilometer per uur, maar onze nieuwsgierigheid naar deze plaats is groter dan de angst om deze brug te trotseren bij dit rotweer.

Drie kilometer doodsangsten

We betalen acht euro om de brug te mogen gebruiken, het zicht is allesbehalve maar we zien ze opdoemen uit de mist terwijl de wind tegen ons kabanneke blijft inbeuken. Ik ben de péage gepasseerd en kan niet meer terug… Drie kilometer lange ellende. Ik moet mijn koers aanhoudend corrigeren door de hevige wind. Ik knijp mijn stuur zodanig hard (waarschijnlijk van de schrik) dat ik nadat we de brug over zijn, toch eventjes opmeet of ik de rubber van mijn stuur niet heb stukgeknepen.

We komen ergens midden op het eiland terecht, in Couarde, een leuke camping, vlakbij de zee waar niet veel toeristen meer te bespeuren zijn.

Tour de France

We bietsen een prima plaats vlakbij de zee, die ons de ganse nacht met haar gezangen van beukende golven gezelschap houdt. ’s Morgens blijven we genoodzaakt door de hevige regens en wind op de camping maar in de namiddag houdt de zon weerom de wolken voor ons op een afstand en kunnen we de rest van de dag het eiland verkennen met onze fietsen. We trekken naar Saint-Martin, waar de bende coureurs laatst tijdens de ronde van Frankrijk hoogtij vierden. Het stadje is een bijouke. We lopen ze helemaal plat en bekronen ons bezoek met een ‘Fruits-de-mer’.

Dat de terugtocht ons probeert terug te blazen naar Saint-Martin in plaats van onze camping, nemen we er met alle plezier bij. De oesters, kreeft, krab en andere zeeoogsten geven ons voldoende kracht om de uitdaging met de rotwind aan te gaan.

Tussen de landerijen

Ook de dag nadien weten we nog niet precies onze volgende koers. Bij het onbijt overleggen we en houden alle opties open. De motor is al gestart als we beslissen dat we richting de Cisse (rivier) gaan. Ons oog valt op een pedagogische boerderij in Loire et Cher. Tegen de tijd dat we aankomen in Seillac is het oranje veranderd in rood. Nu goed we zitten daar maar 24 uur en blijkbaar op een boerderij van 400 hectaren… helemaal alleen. We veranderen zelfs driemaal van plaats omdat we altijd een beter plekje vinden. Uiteindelijk vinden we een spotje helemaal op het einde van de boerderij met uitzicht op de boer zijn landerijen.

Up and down

We wagen ons nogmaals aan een fietstochtje van een twintigtal kilometer. Maar wij vergeten soms dat we nog altijd niet elektrisch fietsen. Geen meter plat. De eerste tien kilometer gaan bijna altijd in dalende lijn. Ik moet er geen tekeningetje bij maken: what goes down… de laatste kilometers gaan bijna constant bergop. Ik kom zowaar met mijn tong tussen mijn derailleur terug op de boerderij. De zon is ondertussen volledig doorgebroken en we genieten de rest van de avond nog van een warm herfstzonnetje.

Welke vaas ook weer?

Ook hier moeten we spijtig genoeg terug afscheid nemen en trekken verder Frankrijk door richting Soissons, op zoek naar de legende van de vaas.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *