Paparazzi…

Foto’s

Gisterenavond vergezelde onze gastvrouw ons naar de grote baan om een taxi tegen te houden.  Ze had nochtans al een zinnetje op een papiertje geschreven om af te geven aan de taxichauffeur, waarop stond dat we naar het treinstation moesten gebracht worden. We protesteren, maar ze staat erop en bovendien krijgen we nog een leuk vriendschapsbandje dat ons geluk en voorspoed zal brengen.

Na een half uur staan apegapen en tweehonderd taxi’s later die vol zitten of niet willen stoppen, blijkt dat bandje toch niet zoveel geluk te brengen. Ze loopt nog even terug om een taxi te bellen maar blijkbaar staan ze daar op de centrale niet te springen om twee rugzaktoeristen naar het treinstation te brengen. We beslissen dan maar om gepakt en gezakt het gevecht met de metro aan te gaan. We hebben wat last in onze rug en dan is dit niet de ideale oplossing, maar de tijd tikt onmeedogenloos verder en het is al ruim na tien uur en onze trein vertrekt omstreeks 23u51.  We weten van Patricia en Hugo dat we goed op tijd moeten zijn, want de security check durft nogal eens uit te lopen.

En inderdaad de eerste check is al om het gebouw binnen te mogen, meterslange rij….dit weegt echter niet op tegen de rij van de security check. Alles wordt hier wel zééér grondig gecontroleerd. Niet alleen de rugzakken maar ook wijzelf moeten door een securitypoort en bij de minste biep worden we nog eens lijfelijk afgetast. De ene keer al intiemer dan de andere …;-)

Bovendien is het natuurlijk niet zo evident om ons treinspoor terug te vinden…Zie foto hieronder;-)

Treinen aangekondigd uitsluitend in Chinees

Enfin de rugzakken beginnen toch wat door te wegen, maar één uur op voorhand mogen we dan zelfs al op de trein, na….u raadt het, een kleine controle.

Nu schrik dat er op die trein iets gebeurt, hoeven we niet te hebben. Alle mensen met slechte bedoelingen zijn ondertussen door al die controles tegengehouden… ;-)

De treinreis verloopt rustig, onze cel… euh coupégenoten zijn twee rustige Chinezen die op een paar smekpartijen na, ons een rustige nacht bezorgen.  Echt rustig kan je die nachtelijke treinreizen natuurlijk niet noemen. Vele medereizigers staan in de gang te roken of lopen af en aan naar de toiletten. Ook het dikwijls stoppen en optrekken maakt dat je geen ideale  nacht krijgt. .. en toch blijf ik het leuk vinden. We proberen wat contact te maken met medereizigers, maar we zijn weg van de bewoonde wereld en alleen Chinees is hier de voertaal.

Met een klein kwartiertje vertraging komen we het station van Pingyao binnengerold. De gastheer van het hotel – dat Hilde gisteren nog in allerijl reserveerde – staat ons op te wachten met onze naam  op een groot wit papier.

Pingyao is werkelijk een verborgen pareltje. Dit is één van de meest authentieke steden die we ooit zagen. De oude stad en zijn omwalling is nog volledig intact en heeft niet te hard geleden onder de Franco-Anglo oorlogen die hier heel wat naar den duivel hebben gedaan.

Ons hotel is een pareltje, we slapen in een Siheyuan (binnenpleinhuis in een hutong) met een authentiek kangbed. De vloer is in dals die bij ons thuis in het kippenhok liggen, maar dit is alsof we een reis in een tijdscapsule maken.  Het kangbed was vroeger een grote bakstenen plateau met een oven onder die ze overdag gebruikten om het huis warm te stoken. ’s Avonds als het vuur uit is, werd er een matras op gelegd en kon de familie samen op een warm bed slapen.

Siheyuan (binnenpleinhuis in een hutong) met een authentiek kangbed.

We doen het vandaag wat rustiger aan en doen wat aan lichamelijke verwennerij. Een etentje, iets gaan drinken, een middagdutje,…. We kunnen het niet laten en gaan in de namiddag toch nog op bezoek naar het huis van de Gouverneur (Yamen).

Uitzicht op de oude stad

Ondertussen zijn we al één en andere gewoon als er Chinezen met hun fototoestellen passeren. Wat we vanavond meemaken, slaat toch alles. We sluiten de dag af in een klein restaurantje en kiezen een tafeltje aan de kant van de weg. We begrijpen het eerst niet goed, is dit een speciale bezienswaardigheid dit restaurant… maar meer en meer Chinezen beginnen alsof het afgesproken is foto’s van ons te nemen. Hoe meer Chinezen stoppen om een foto te nemen hoe minder gêne de andere krijgen en mee opgeslorpt door de massahysterie mee beginnen te fotograferen.

Dit is echt niet meer normaal, op zeker ogenblik staan ze daar met bijna twintig Chinezen foto’s te trekken alsof het super vedetten betreft… Ik vraag mij af of ze die afleveringen van de kampioenen hier uitzenden. Wij beginnen stilaan te voelen wat super vedetten alle dagen meemaken. Op den duur komen ze gewoon het restaurant binnen en komen ze het tafeltje naast ons zitten en blijven ongegeneerd flitsen en trekken.

Toren in Pingyao

Wij begrijpen dat we er niet als een alledaagse Chinees uitzien, maar dit slaat echt alles. Ons eten smaakt natuurlijk niet meer. Gelukkig wordt het donker en kunnen we opgeslorpt door de duisternis incognito van nog een Tsingtao (plaatselijk biertje) genieten.  We nemen het zeker voor het onzeker en kruipen met een wijntje op de binnenkoer van onze Siheyuan,, weg van alle drukte.

Als later op de avond het bericht komt binnengelopen dat een collega is overleden die de strijd met kanker heeft verloren, staan we met beide voetjes terug op de grond. Vaarwel Nicole, zowel Hilde als ikzelf hadden de eer om jou als collega te hebben.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *