Freycinet National Park

Foto’s

Twee onrustige zielen als wij zijn besluiten we om vandaag verder te trekken naar Freycinet National Park. Cradle Mountain is ongelofelijk prachtig en er zijn nog veel mogelijkheden voor wandelingen maar het begint er alsmaar drukker te worden.

 

 

We overbruggen vandaag een driehonderd kilometer. Onderweg komen we het leuke dorpje Sheffield tegen, een dorpje waar bijna alle gevels geschilderd zijn, en bekend zijn als de ‘Murals van Sheffield’.

Ook in Freycinet N.P., Cole Bay, vinden we maar voor één nacht slapen. Niet getreurd, ook morgen trekken we dan wel verder. Ik moet toegeven dat we eerst wat ontgoocheld waren, maar we trekken ons onmiddellijk recht aan het feit dat we morgen in Tasman National Park dolfijnen kunnen waarnemen(hopelijk). We hebben er tijdens de landing in Tasmanië al gezien vanuit het vliegtuig, maar die tellen we niet mee.

Als we in Freycinet aankomen is het zwaar bewolkt. Het nationaal park staat bekent voor zijn mooie zichten, wel eens het ’postkaart Nationaal Park’ genoemd, omwille van zijn geweldig mooie vergezichten en uitkijkpunten op de Wineglass bay. Jammer genoeg missen we de kleurenpracht omwille van de bewolking. De temperatuur zakt zelfs af en toe onder de twintig graden.

De zon is misschien niet van de partij maar wij vinden de klim naar boven om van het uitzicht te genieten zeker niet verloren. Wij kunnen ons inderdaad voorstellen dat met volle zon de granieten kust met het diepblauw van de zee en het witte strand een mooi pallet van kleuren vormt.

Maar je kan ook niet alles hebben, eigenlijk is dit de eerste dag sinds we in Australië zijn dat het weer wat minder is, pas op nog geen regen, alleen zwaar bewolkt maar dat geeft dan toch ook mooie effecten. Ook hier zijn de wallabies weer van de partij. We passen goed op dat we er geen omverrijden. Hilde zag gisteren een kookboek met als titel: ‘roadkill recepies’. Gelukkig moeten we vandaag geen wallaby eten.

We trekken na de Wineglass Bay nog een stukje verder naar ‘Cape Tourville’, waar we nog een klein wandelingetje maken met de vuurtoren als middelpunt. Om hierboven te geraken moesten we echter eerst nog een klimmetje met de auto maken. Een klim die ons sterk doet denken aan de Devils’ Staircase in Wales. Ik denk dat we dicht of misschien over de 25 procent gaan.

Boven aan de vuurtoren hebben we nog mooie vergezichten op the Tasman Sea. Als je heel ver moest kunnen kijken zie je Antarctica 😉

We besluiten om vandaag zelf te koken met groentjes die we in Sheffield gekocht hebben. Gezondheidskuur, want hun vettige kost zorgt voor extra kilo’s… hoe gaan we er die weer afkrijgen.

Deel onze weg

Cradle Mountain – St. Clair National Park

Foto’s

We hebben vandaag een hele rit voor de boeg, maar voor we vertrekken willen we toch nog gauw even een glimp opvangen van onze platypussen. De luieriken slapen nog, het is dan ook nog geen zes uur.

We zijn nog niet goed vertrokken of het eerste wild dient zich aan. We zien een wallaby die vrolijk voor onze auto springt. Gelukkig kunnen we tijdig stoppen, een paar meter verder zien we een kangoeroe zijn ochtendwandeling maken.

Onze eerste stop is Lake St Clair. We maken er een kleine wandeling van ongeveer 2 km. Als we op het verste punt van de wandeling zitten, beseft Hilde dat haar buidelzakje nog in de auto ligt, ik ben ineens niet meer zeker dat ik hem op slot heb gedaan. Die km hebben we in recordtijd overbrugd. Gelukkig ligt alles nog op zijn plaats, in een auto die op slot is;-)

We hopen vandaag tot aan Cradle Moutain te geraken, maar 1 km in de bergen moet je niet vergelijken met één op de vlakke baan. Enfin, we doen er veel langer over dan ik had gedacht. Onderweg stoppen we natuurlijk ook nog om een en ander te bekijken. We hebben niets gereserveerd dus maakt het eigenlijk niet veel uit of we er geraken of niet.

Onderweg zien we boven de weg een donkere wolk hangen… we denken eerst dat die van een vuurtje is. Maar we zien dat die wolk ook dichterbij komt en pats op onze voorruit… een zwerm bijen of iets dergelijks. Beangstigend onze voorruit is werkelijk helemaal bedekt met honderden dode weet-ik veel-wat. Toch wel even verschieten.

We maken nog een tussenstop bij de Nelson Falls. Wij komen rond twee uur goed vermoeid aan bij Cradle Mountain, maar we vernemen dat het busje dat de laatste 8 km naar de berg aflegt dadelijk gaat vertrekken.

 

 

We twijfelen niet en stappen meteen op en maken een prachtige wandeling rond Dove Lake, een meer aan de voet van de berg. Een toertje van 6 km met leuke uitzichten op de berg.

We kunnen na onze wandeling nog net het busje terug nemen naar de parking waar onze wagen staat.

Het is ondertussen al zes uur en we hebben nog altijd niets voor de nacht. We panikeren niet, desnoods in onze auto… Gelukkig komen we nog een ‘big4’ (grote campingketen) tegen. We krijgen een lodge toegewezen in de wildernis.

Geloven jullie in telepathie…. Wel ik soms. Neem nu vandaag. We komen in de hut en terwijl de Pizza’s in de oven staan. (tja gezond eten is er hier niet vaak bij) lees ik luidop over de Overland Track die je hier kan wandelen in Cradle Mountain en de uitgestorven Tasmaanse tijger. Terwijl ik aan het lezen ben, onderbreekt Hilde mij omdat Herwin een berichtje gepost heeft over diezelfde Cradle Mountain en de Tasmaanse tijger… brrrr. Ja, Winne…

Enfin, we spotten hier echt een massa dieren. Wallabi’s, miereneters (mierenegel of echydna, diezelfde waar we het gisteren over hadden die ook monotreep zijn net als de vogelbekdiertjes die we gisteren zagen). Pademelons waaronder zelfs eentje met jong, wombats, kangoeroe’s…

Video: Marsupials, Wombats…

Nog een leuk weetje over de platypussen (vogelbekdieren) Zij hebben geen tepels. De jongen gaan aan de buik krabben van de moeder en daar komt dan melk uit.

Deel onze weg

Tasmanië – Maydena

Foto’s

Vanmorgen zijn we in alle vroegte opgehaald in Melbourne met de shuttlebus. Vanuit de bekende luchthaven Melbourne (het leven zoals het is) vliegen we over Bass Street naar Tasmanië.

Terwijl dat het vliegtuig nog maar goed aan het stijgen is kondigt de kapitein aan: cabinecrew, prepare for landing….We hadden gunstige wind en na een vijftigtal minuten staan we al op Tasmaanse bodem.

Tasmanië is zo’n beetje het achtergebleven broertje van de Australische staten, een Ranger in Kings Canyon vertelde ons dat zij jaren afhankelijk geweest zijn van solidariteit van de ander staten. Vanwaar kennen we dat 😉 In ieder geval hoorden we ook dat zij een van de snelst groeiende economieën kent nu.

In de luchthaven halen we onze huurwagen op en vertrekken onmiddellijk richting Maydena. Onderweg stoppen we nog eventjes bij een wijnboer in een ongelofelijk prachtig gelegen wijngaard. Hij trekt voor ons 5 flessen af om te proeven, maar wij trekken onze neus op. Geen van de wijnen kan ons echt bekoren en de prijs al helemaal niet. Enfin, uit eerlijke schaamte en omdat er in onze nieuwe omgeving misschien helemaal niets te krijgen is, nemen we maar een flesje Pinot Noir mee. Het enige voordeel was dat hij 2 B&B’s aanbeveelt die zeer goed zijn volgens hem. In de auto stellen wij ons natuurlijk de vraag of hij daarmee bedoelde zo goed als zijn wijn?

Voor de overnachtingen hebben we niet veel keuze, want in de streek waar we hier zitten is er alleen natuur. Schril contrast met Melbourne vanmorgen. Zalig. De eerste B&B hebben we onmiddellijk prijs. Er hangt wel een bordje no-vacancy. Als de bazin buiten komt zegt ze dat het daar altijd hangt, omdat de meeste reserveringen via internet komen. Dit is werkelijk een paradijs op aarde.

Enfin ze laat ons twee van haar huisjes zien en wij zijn onmiddellijk verkocht. Het is eigenlijk meer een cottage en onmiddellijk aan het huisje is er een aanpalende vijver waar er zich een familie Platypussen heeft geïnstalleerd.

Platypussen zijn vogelbekdieren. Ze zijn monotreem (eieren leggen en toch zogen, er zijn maar 2 monotremen: platypus en miereneters). Ze komen van nature alleen in Australië voor: paren, eieren leggen, grote boodschap, allemaal langs hetzelfde gaatje. Het kan soms toch gemakkelijk zijn in de natuur;-)

Video: Platypussen

We trekken in de namiddag er op uit naar het Mount Field National Park. In Tasmanië moet je een pasje kopen voor de nationale parken. AUD 60,- voor 2 personen met de wagen, hiermee mogen we een maand lang ongelimiteerd in alle parken op Tasmaanse bodem.

We doen een aantal wandelingen naar een koppel watervallen en ook nog de “big tree walk” langs gigantisch grote eucalyptusbomen die wel 100 meter en meer kunnen worden.

 

 

Ne mens voelt hem klein naast zo’n mastodont.

‘s Avonds gaan we de Platypussen nog wat observeren. Ze laten zich alvast niet gemakkelijk filmen of fotograferen, maar we voegen het ballet van deze vogelbekdieren toch aan onze lijst ‘favoriete wildlife’ toe.

Morgen vroeg uit de veren, we proberen nog wat wildlife te spotten. Daarna trekken we richting Cradle Mountain-Lake St. Clair National Park.

Deel onze weg

Melbourne – in de cel

Foto’s

We worden hardhandig tegen de muur gezet, onze handbagage moeten we afgeven. Ik zie met lede ogen toe hoe Hilde afgesnauwd wordt, ik probeer de politieman tot rede te brengen. Hij wordt nog onbeschofter. We moeten onze handen in onze nek leggen. We moeten zelfs onze tong uitsteken en daarna moeten we hoesten om te zien of we niets meesmokkelen.

Met tranen in mijn ogen zie ik hoe Hilde in de vrouwencel wordt gesmeten. Ik word hardhandig in een cel samen bij 5 andere Australiërs opgesloten. Zodra de celdeur achter me toevalt kan ik mij nog net op een bankje neersmijten als het licht wordt gedoofd. Het is pikdonker, emoties maken zich van mij meester. Ik vraag mij af wat er met Hilde is gebeurd. Ik hoor vrouwen aan de andere kant gillen en schreeuwen. Ik hoor de opgefokte ademhaling van mijn buurman. De stank van zweet en urine maken mij misselijk. Ik voel dat ik moet overgeven…

Ik hoor de sleutel van de cipier in het slot draaien. G’ Day mate, al enig idee hoe het voelt om opgesloten te worden?

We bezoeken vandaag de Gaol van Melbourne en krijgen als extra een bezoekje aan de Watch Tower, een gevangenis die nog maar sinds 1994 gesloten is, en worden als attractie behandeld en opgesloten als echte gevangenen.

Het verhaaltje hierboven is natuurlijk wat geromantiseerd, maar ik beloof toch maar dat ik vanaf nu tussen de lijntjes zal lopen 😉 Het is toch wel een beangstigende ervaring om echt als een gangster te worden behandeld. Te meer als je net daarvoor de oude gevangenis van Melbourne hebt bezocht waar een aantal beruchte en bekende gevangenen waren opgesloten en opgehangen.

De dodenmaskers (gipsafdrukken die van de gehangenen werden genomen, kan je hier bezichtigen).

Vanmorgen bezochten we ook met het gratis trammetje de Docklands. Een indrukwekkend bouwproject aan de haven dat onderdak zal geven aan 20.000 mensen. Je voelt dat dit ‘the place to be’ wordt maar momenteel is het er nog een beetje rustig. Tja het is dan ook nog vrijdagmorgen en de mensen moeten werken zeker ;-). Daarvoor hebben we nog de overdekte markt van Melbourne bezocht. Gigantisch groot met 1.000 winkelstalletjes en als je weet dat hier een voormalig kerkhof heeft moeten wijken… Onze banaan smaakt niet zoals hij moet. Hilde vindt het jammer dat de overdekte markten in België verdwenen zijn. In elk land dat we bezoeken, vinden we zo’n overdekte markt. Vaak zijn er pareltjes bij (Helsinki bvb.).

Ook de parlementswijk moet er aan geloven. Een wijk met nogal bombastische gebouwen, waaronder een paar overheidsinstanties zijn ingekwartierd 😉 of hoe noem je zo’n vrijwillige gevangenschap ;-)), hopelijk lezen mijn bazen niet mee.

Al die gebouwen zijn opgetrokken met het geld van de goudkoorts.

We zien een tiental trouwers, vrijdag is hier blijkbaar trouwdag. De een al wat exuberanter dan de andere. Trouwens, we merkten al dat vrijdagavond in Australië dé uitgangsavond bij uitstek is. Elke bar wordt omgetoverd in een lawaaierig oord, waar elke vierkante centimeter ingenomen wordt door een uitgelaten Australiër die zijn werkweek moet verteren.

‘s Avonds houden we kampvuuravond en nemen afscheid van Melbourne bij een Indiër. Hilde doet haar clubnaam eer aan en neemt geit (haar vriendinnenclubje uit Vilvoorde noemt de geitenbond ;-)). H: Sorry, geitjes. Maar ik moest toch weten hoe het smaakt ;-). Ik ben de woorden van mijn schoonbroer indachtig dat een bok in zijn eigen bakkes pist en houd het bij eend ;-).

Morgen vertrekken we met het vliegtuig naar Hobart, Tasmanië, het voormalig ‘Van Dieman’s land’ waar alle zware criminelen werden gedropt. Trouwens, oh zo mooi bezongen door de Dubliners in hun ‘Black velvet Band’.

Daar gaan we het gevecht aan met de Tasmaanse duivel en steken hiervoor de ‘Bass Street’ over en gaan naar het meest zuidelijke punt van Australië (en het verst verwijderd van België tijdens onze reis). Wordt vervolgd.

Deel onze weg

Melbourne cup

Foto’s

Het valt niet vaak voor dat je je verjaardag 34 uur aan een stuk mag vieren, inderdaad we zitten terug 10 tijdzones van België verwijderd. Trouwens iedereen bedankt voor de wensen. Zowel voor die van Hilde vorige week, als die voor mij. Altijd leuk als je bijna 20.000 km van huis zit en je een hoop wensen krijgt.

Vandaag trekken we Melbourne door. Ik moet eerlijk zeggen met de nodige reserve omdat we onderweg een paar keer in jeugdherbergen niet al te best kritieken te horen kregen.

Wel wij zeggen beide volmondig bull shit. Dit is werkelijk ‘the place to be’. Hilde en ik zijn beide natuurmensen, maar ook de lokroep van de grote stad ontgaat ons nooit. Wel de lokroep van Melbourne zal ons nooit meer loslaten.

Vanmorgen trekken we naar de ‘Rod Laver Arena’ waar onze Belgische tennislegendes grote sier hebben gemaakt. Toch wel indrukwekkend hoor, het stadion waar Kim en Justine tennisgeschiedenis hebben geschreven.

Wij zijn absoluut geen tennisfanaten maar dit is toch wel een meer dan leuk uitstapje. We vergapen ons toch zeker 5 minuten op een 2000 dollar tornooi dat aan de gang is. 😉 groot verschil natuurlijk met de Grand Slam dat een 2mio tornooi is.

We krijgen een kijkje op centercourt waar er net een opbouw is voor een of ander concert. Ik voel eventjes met Kim en Justine mee als we de catacomben van centercourt mogen betreden.

We krijgen zelf een kijkje in de mensroom waar de grote sterren hun douchke nemen. De ruimte die de gewone sterveling-tennissers met de grote tennislegendes der aarde mogen delen blijkbaar.

In de verte hebben we een kijk op het indrukwekkende internationaal stadion van de Cricket, een sport die ons Europese stervelingen volledig ontgaat. De Australiërs laten hiervoor met plezier hun water lopen;-))

Na een interview in de mediaroom waar we ons volgend concert met de Fasons aankondigen;-)) ( Ja Luc zorg maar dat je die vliegangst overwint want ik ben hier een tour aan het versieren 😉 samen met onze manager)

nemen we in de namiddag Swanston Street en Southbank onder de loep. De stad is echt een plezier om in rond te lopen.

Maar dan…

Wij overwegen om morgen een uitstap mee te nemen op Phillip eiland, waar je de parade van de Pinguins kan meemaken.

We lezen in de Rough guide dat er een tribune met 4000 plaatsen is geïnstalleerd met een lichtshow… de moed zakt ons in de schoenen. AUD 125,- voor een show… toevallig lezen we ’s morgens dat diezelfde kolonie pinguins op de kusten van Melbourne zit, meer bepaald St. Kilda pier. We besluiten om daar eens een kijkje gaan te nemen en nemen de tram naar St Kilda beach…

We komen op de pier aan rond zeven uur. Zonsondergang is ongeveer voorzien rond acht uur. Er hangen hier en daar borden van Pinguïns (kleinste soort ter wereld) en Rakali ( soort van waterrat) .

Ook hier schieten weer woorden te kort, als we de eerste pinguïn zien die zich tussen de rotsen beginnen te roeren. Eén uur na zonsondergang, het is ondertussen al na negen uur, beginnen die beestjes zich echt te manifesteren. Ze zwemmen af en aan om de vrouwtjes pinguïns en hun jongeren (of eieren, het is tot april broedseizoen) van voedsel te voorzien. We bevinden ons in een zondagnamiddagdocumentaire waar we op minder dan een meter antagonist mogen spelen in een Pinguïn avontuur. Volledig doorkilt even voor tienen moeten we nog op zoek om iets te eten. Iets wat ik zelden of nooit vergeet 😉

Als we bijna op het einde van de pier zijn krijgen we nog een haai voor onze voeten gesmeten. Je zou bijna geloven dat we jullie iets op de mouw spelden maar een visser haalt hier per ongeluk een haai boven. Gelukkig smijt hij hem na aandringen van de omstaanders terug in zee.

Ik zal mijn drieënvijftigste verjaardag niet gauw vergeten.

Als toetje Melbourne by night

Deel onze weg

Great Ocean Road: Apollo Bay naar Melbourne

Foto’s

De Great Ocean Road begint officieel in Torquay en loopt tot in Warrnambool. Zoals al gezegd doen wij hem in de andere richting. Onze laatste etappe is dan eigenlijk een stuk korter dan gisteren.

In iedere overnachtingsplaats die we tot nu toe hadden, staat een broodrooster en een waterverwarmer (trouwens ook een strijkplank en een strijkijzer). Zoals iedere morgen zetten we vandaag koffie en roosteren onze boterhammetjes. De broodrooster staat echter onder het rookalarm… moet ik nog meer vertellen. Broodrooster gaat net iets te hevig en activeert het brandalarm. Ik heb niemand in zijn slippen zien buitenstaan, maar het was alvast een lawaai van jewelste. Dag goed begonnen zou ik zeggen 😉

We rijden op onze duizendste gemakskes de rest van de Great Ocean Road af met al zijn bezienswaardigheden, terwijl we ons laten leiden door de’ HEMA-kaart’ van de Great Ocean Road. Wij hebben drie reisgidsen bij van Australië, maar ze halen het voor deze route niet van de informatie op deze kaart.

We stoppen bij een aantal lookouts met de naam Patton, Godfrey Creek, Cumberland River.

Video: ‘Sheoak Falls’ en ‘Swallow Cave’

Als we echter aan het ‘Sheoak Falls’ en ‘Swallow Cave’ aankomen is het tijd om onze botinnen aan te trekken. We zien dat het maar een klim is van 800 meter en besluiten het op onze sandalen te wagen. Waarom ook niet als je ziet hoeveel volk hier gewoon op zijn blote voeten rondloopt. Eigenlijk ongelofelijk hoor. Hun voeten zijn zo gehard dat er een soort van hoef opgroeit als het ware. Die lopen gewoon op grint en die voelen er niets van. Rare jongens die Australiërs 😉

Enfin, tijdens de wandeling tot in ‘Sheoak Falls’ krijgen we gezelschap van nog een aantal mensen, trouwens de waterval is leuk om zien.

Wij besluiten echter om verder te klimmen naar ‘Swallow Cave’ (zwaluwgrot) maar die 800 meter mag je gerust met 3 vermenigvuldigen , we zijn bijna anderhalf uur onderweg. In ieder geval mooie wandeling met mooi uitzicht op de grot. Je moet vaak wat moeite doen om iets te zien te krijgen, maar de voldoening is achteraf vaak des te groter.

We rijden verder via ‘Coalmine Creek’ en ‘Split Point Lighthouse’, waar we terug een eindje moeten klimmen om bij de vuurtoren te komen. Gisteren betaalden we AUD 34,- om een vuurtoren te bezoeken. We besluiten om zo ver te gaan zonder dat we er iets moeten voor betalen. We kunnen deze keer wel tot aan de voet zonder te betalen. De Vuurtoren is zelfs nog een stuk hoger… enfin size doesn’t matter zeker ;-)) Hij is in ieder geval nog in gebruik, we mogen er dus niet in.

Een ander merkwaardig plaatsje is ‘Urquhart Bluff’ naar het gelijknamig plaatsje in Schotland waar we ons hart verloren zijn (dat was dan wel Urquhart ‘Castle’ aan het meer van Loch Ness).

Wat de natuur hier met de rotsen heeft uitgestoken is alvast leuk om zien (marble rocks).

We sluiten ons GOR*-avontuur af aan ‘Bells beach’ een strand voor de echte surfers steeds op zoek naar de perfecte golf. Je kan hier als je wil Surflessen nemen, maar als ik mijn tenen in het ijskoude water steek, verbleek ik als ik bedenk wat die koude met de rest van mijn prachtige lichaam kan doen 😉

Wij malen de laatste kilometers naar Melbourne af op automatische piloot en kunnen net op tijd onze auto nog een dagje vroeger inleveren, wat ons nog een refund op onze creditkaart kan opleveren 😉

Vanavond backpackersavond met gratis eten en drank aan AUD 2,- per pintje…. de hele jeugdherbergbevolking van de 8 verdiepingen tellende building is van de partij. De drie Pizza’s en evenveel kommetjes friet zijn rap gewisseld. We besluiten om ook deze kelk aan ons te laten voorbijgaan en gaan na hoe moeilijk het was voor Yvan en Inge om met stokjes te eten in Vietnam en genieten van een heerlijke Pho.

Als we terug in onze jeugdherberg komen is het feest goed begonnen, de bassen van het feestje doen zelfs onze matras meegenieten. Dit wordt een leuke nacht 😉

Video : Eindelijk Kangoeroes

Oh ja, raad eens wat we vandaag gezien hebben… juist KANGOEROES…. Joepie…Met dank aan Aranka voor haar tip. Ze liepen inderdaad op het golfterrein van Anglesea rond. Enfin eind goed al goed. Er zitten dus wel degelijk Kangoeroes in Australië. De eerlijkheid gebiedt ons om te zeggen dat we er in Cairns eigenlijk ook al zagen, op de Krokodillenboerderij en vlak voor Cairns centrum een paar honderd , maar die zaten van de baan gescheiden door een draad en die werden vrees ik klaargestoomd voor de rekken in de plaatselijke GB ;-). Ik wil maar zeggen , ik dacht dat er veel meer zouden ronddartelen op straat… naïef? 😉

Oh ja Winne en Jasmine, inderdaad die grote visjes verhuizen inderdaad naar Argentinië in oktober. Daar moeten we alvast rekening mee houden als we die richting uitvaren een van de komende jaren;-)

*GOR = Great Ocean Road: Eva, de vergelijking met Normandië??? Hier zitten ook veel Duitsers, maar wat het landschap betreft, moet je in Normandië toch nog wat potjes verf toevoegen. ’t Is hier veel kleurrijker (azuurblauwe zee, rode/bruine rotsen, véééééél meer ruimte, …). Enfin, de foto’s geven in elk geval nooit weer wat we hier werkelijk zien.

Deel onze weg

Apollo Bay

Foto’s

We hebben vandaag een hele boterham te verwerken. We zijn dan al een heel stuk voor acht uur op de baan. Ik ga jullie alle namen en plaatsen in het verslag besparen. Die kan je terugvinden in onze fotoalbum en onderaan het verslag.

We rijden dus officieel op de Great Ocean Road die begint vanaf Warrnambool en eindigt in Torquay, voor ons althans. Want officieel is het andersom. Dit is de kust die ook wel eens de Shipwreck coast wordt genoemd. Er liggen hier zo’n 150 schepen voor de kust die de laatste 180 jaar zijn vergaan.

We staken gisterennamiddag ook de grens over van South Australia naar Victoria, de Sunshine State. Er staat vandaag een vermoeiende, maar ongelofelijk bevredigende dag op het programma. Mijn woordenschat schiet sinds Uluru te kort en dit fenomeen maakt het er niet beter op. Ik probeer met breathtaking, amazing… Ook dit behoort weer tot de hoogtepunten van ons verblijf hier. We beseffen eindelijk dat we in Australië zijn, maar de schoonheid waar we hier mee geconfronteerd worden tart onze verbeelding compleet. Dit hoeft geen betoog…

Serendipiteit… een woordje dat ik al de ganse reis wil gebruiken, je bent op zoek naar iets en dan krijg je totaal iets anders dan dat wat je eigenlijk zocht. We waren vandaag vertrokken voor de Great Ocean Road en die kregen we ook … maar het toetje (serendipiteit) dat we kregen op weg naar Great Otway National Park, was er eentje om u tegen te zeggen. We zijn op een familie, kolonie of hoe zeg je zoiets… tros? Koala’s gestoten. Werkelijk tientallen. Hier word je stil van, dit zijn echt emo-momentjes.

 

Eigenlijk prachtig hoe die beestjes tewerk gaan. Je ziet ze werkelijk eucalyptusboom per eucalyptusboom afwerken, geen blaadje blijft er over. Je ziet duidelijk waar ze geweest zijn en waar ze nog moeten komen.

Vreemd om zien, een bos bomen zonder een blad aan de bomen. Er is hier in Australië nog zo’n fenomeen. Ook de Baobabboom heeft in de zomer geen bladeren, niet door de koala’s maar om zijn eigen te beschermen tegen de hitte, laat hij zijn bladeren in de zomer vallen, kwestie van niet te veel verdamping te genereren.

In Sydney maakten we al kennis met de witte Ibissen, hier worden we geconfronteerd met de zwarte.

Ook haaiwaarschuwingen zijn hier niet van de wind.

De walvissen zijn vorige maand terug vertrokken. Zij doen deze kusten aan na de paartijd in Antartica en rusten hier uit met hun jongeren tot zij half oktober terug verder trekken… pech voor ons. De Walvisuitzichtpunten zijn… leeg.

Zicht vanuit onze kamer in Apollo bay

Ook vanavond hebben we niets gereserveerd om te slapen, omdat we onszelf niet teveel tijdsdruk willen opleggen, we zullen wel slapen zoeken als we moe zijn, desnoods in de wagen. Gelukkig vinden we een leuk motelletje in Apollo Bay met een leuk uitzicht en goed bij prijs.

Hilde is slachtoffer van dienst om de juiste tekst bij de juiste foto’s te zetten. Met een dag als vandaag een monnikenwerk. Ik neem met plezier hieronder Hilde haar opzoekwerk over en geef een overzicht van de plaatsen die we vandaag hebben aangedaan.

Morgen doen we de laatste sectie van de Great Ocean Road en gaan we nog maar eens op stadsbezoek, deze keer nemen we Melbourne onder de loep… je kan er Ramseystreet gaan bezoeken, maar ik twijfel of we daar een ommetje voor maken 😉

Uitkijkpunten op de Great Ocean Road die we vandaag bezochten (die zullen bekend zijn voor mijn collega Aranka, zij is hier een week geleden gepasseerd J. Trouwens, zij struikelt over de kangoeroes, terwijl wij er geen zien…soms zijn de dingen niet eerlijk verdeeld in het leven. Ik heb stilaan het vermoeden wie ze verjaagt 😉 )

Wij staan onmenselijk vroeg op, wij gaan zo laat slapen dat het lijkt dat wij nachtdieren zijn. Als ik er een Australiër over aanspreek dat we nog altijd geen Kangoeroe gezien hebben, denken ze dat ik hen uitlach. Ik probeer zelfs ‘Skippy de Bushkangoeroe’ luidkeels te zingen, niks gekort. De rekken in alle grootwarenhuizen liggen vol met voorverpakte kangoeroes, ik loop er meermaals langs in de hoop dat er nog een levende tussen zit…

Kan mij iemand helpen, is het wel degelijk Australië dat er van die buideldieren zitten?

Murnans Bay

Childers Cove

Bay of Islands Coastal Park

Bay of Islands

Bay of Martyrs

Port Campbell National Park

The Grotto

London Bridge (eerste deel in 1990 ingestort)

The Arch

Loch Ard Gorge:
1. Loch Ard gorge lookout
2. Loch Ard Wreck lookout
3. Thunder Cave
4. Broken Head

Twelve Apostles (waar er maar 7 van rechtstaan)

Gibson Steps

Great Otway National Park

Picknick at Melba Gully

Southern Ocean Bass Strait

Johanne Beach (off road)

Cape Otway Lighthouse (koala’s)

Deel onze weg

Warrnambool

Foto’s

De menukaart voor vandaag ziet er alvast veelbelovend uit. We verlaten na een stevig ontbijt (waar we zelf voor zorgen) onze lodge in Penola en hopen vandaag Warrnambool te bereiken.

Er zijn echter zoveel gangen op het menu, zoveel ingrediënten dat we niet weten of we alles zullen kunnen proeven. De eerste stop is ‘Blue Lake’ in Mt Gambier, een lake dat vanaf november blauw begint te kleuren door allerlei processen van de natuur. Het is alsof ze er blauwe inkt aan toegevoegd hebben.

De vele koala’s die je in Mt Gambier normaal kan spotten zijn voor de gelegenheid bezet;-) We rijden dus door naar ons volgend gerecht ter hoogte van Cape Bridgewater waar we zeehonden gaan spotten. We laten de auto achter op de parking en vertrekken met voldoende water voor de twee uur durende wandeling. Ik vergeet echter mijn hoed op te doen en mijn koppeke insmeren was ook niet nodig dacht ik. Terwijl ik dit verslag schrijf heb ik hier nog spijt van, ik voel mijn hart op ieder plaatske in mijn hoofd bonken. Het was maar 24° C, maar de wind en het parelende zweet op mijn voorhoofd van het klimmen, zorgen voor een zonneslag.

Video: Zeehonden

De klim naar de rotsen boven de kolonie van de zeehonden maakt echter alles goed. Dieren in hun natuurlijke habitat maakt het toch wel uniek en speciaal.

Na deze expeditie rijden we nog een aantal km verder om de ‘Petrified Forest’ te bezoeken, een staaltje van natuurgeweld dat wordt losgelaten op rotsen en er allemaal grillige vormen mee maakt.

Een paar honderd meter verder vinden we ‘the blowholes’ spectaculair spel van de golven tegen de rotsen. Ook hier weer natuurgeweld op zijn best.

Ondertussen is het al 14 uur en we moeten nog meer dan honderd kilometer naar Warrnambool, maar we vinden dat we de vuurtoren op Cape Nelson niet mogen links laten liggen. Na wat zoeken vinden we spijtig genoeg een vuurtoren in de stijgers omdat ze hem aan het schilderen zijn. We kunnen er dus ook niet binnen.

Video: Koala

Onze teleurstelling is snel vergeten als we een paar kilometer verder een koala in een eucalyptus boom vinden. Dit is weer echt kicken. De ene ongelofelijke ervaring lost de andere hier naadloos af in Australië…

Als laatste gang proberen we ons geluk in het reservaat ‘Tower Hill State Game Reserve’ waar er koala’s, en kangoeroe’s kunnen gespot worden. We lopen wel een hele meute emoes tegen het lijf, misschien proberen we ons geluk morgen heel vroeg?

We besluiten om de overnachting low budget te houden en gaan voor een overnachting in Big4, een campingketen over heel Australië. We krijgen een lodge toegewezen met alles op en aan, keukentje, eigen badkamer en wc, tv. Maar uiteindelijk is de prijs ook navenant, omdat er al veel geboekt was. We betalen AUD 109,- voor 1 nacht.

We maken nog een avondwandeling op zoek naar K… maar komen wat dat betreft onverricht ter zaken terug. We zien wel een leuke kustlijn in het donker.

Met de nodige Brufen, en Aloe mist (aftersun) hoop ik de nacht goed door te komen.

Deel onze weg

Coonawarra

Foto’s

Een uurtje vroeger dan voorzien staan we in de Thrifty office om onze wagen op te halen. We hebben terug een Mitsubishi ASX, turquoise blauw… oogverblindend 😉

We kiezen er voor om via het Coorong Nationaal Park zuidwaarts te rijden en via Kensington naar Coonawarra door te steken. We zijn nog maar net weg of naast de autoweg zien we tal van Kaketoes vechten voor restjes doodgereden Kangoeroe. Onze Kangoeroeteller staat nog steeds op 1. Kan er eens iemand opzoeken of er hier nog leven? ;-))

Het Coorong NP is alvast een schot in de roos. De zoutlagune van meer dan 100 km, met in het binnenland verschillende zoutmeren. Het is de ideale broedplaats voor pelikanen. Voor de eerste pelikaan die we zien stoppen we. We kennen ze allemaal van in de Zoo maar in het wild geeft het toch een speciale kik.

Even later verlaten we de baan en via een offroad baantje kunnen we bij ‘Jacks’s point’ een broedgebied voor deze aardige beesten gaan observeren… honderden… duizenden?

Op de weg ernaartoe wordt Hilde verrast door een slang, gelukkig is de slang banger van ons dan wij van hen en ze verdwijnt tegen topsnelheid in de bushes. We hebben ook nog een ontmoeting met een soort van Hagedis… brrr hij bekeek ons of wij een smakelijke prooi voor hem waren.

In Naracoorte vlak voor Coonawarra bezoeken we een museum van de schaapsscheerders, leuk maar dit zouden ze veel leuker kunnen maken. Misschien moet ik mij hier toch eens komen moeien 😉

Na 450 km komen we eindelijk in Coonnawarra aan, het beste wijngebied van Australië volgens kenners. We stoppen natuurlijk bij het eerste het beste wijnhuis om eens te gaan te proeven. En we proefden dat het goed was… We worden zeer vriendelijk ontvangen (zoals overal trouwens in Australië). We verwennen onszelf met twee flesjes? (Shiraz – Merlot) van het wijnhuis Wynns, met zijn 800 ha wijngaarden. Ze sturen ons door naar een leuk adresje in Penola voor de overnachting.

Na twee nachten jeugdherberg mag het toch wel iets hebben …

Deel onze weg

Adelaide

Foto’s

Vrijdagmiddag zoals voorzien zijn we met de trein in Adelaide station toegekomen. We hebben een leuke tijd op de trein gehad, maar mijn plannen voor de Transiberische Express lijken nu wel verder weg dan ooit. Vierentwintig uur OK, maar ik kan mij toch niet voorstellen dat je zo’n acht dagen door mekaar wordt geschud, dezelfde WC moet gebruiken, een douche nemen waar er eentje zijn grote commiskes had gedaan… Maar ik zou het voor geen geld ter wereld willen missen hebben.

Het busje dat stond te wachten om mensen naar het centrum van Adelaide te brengen, kostte AUD 13 per persoon, da’s de prijs voor een fles wijn vanavond, mij niet gezien. Wij dus met pak en zak te voet naar het centrum. Drie kilometer met de zware zakken… de temperatuur was gelukkig maar de helft van Alice Springs meer: 21°C. We hebben onderweg toch maar een tussenstop gemaakt, de prijs die we uitspaarden aan een taxi gingen dus eigenlijk op aan drank 😉

We vonden een leuke Jeugdherberg (Hilde laat hier een licht gegrom horen 😉 in een laan met allemaal Jacaranda’s, bomen met purperen bloemetjes waarvoor we 19 jaar geleden in Zuid-Afrika een seizoen te laat waren.

Vandaag verkennen we alleen de centrale markt, een gigantisch overdekte markt waar je alles kan vinden wat je je maar kan inbeelden. Ook hier weer enorm veel Aziaten, niet te verwonderen dus dat ze hier een Chinatown hebben. We kiezen een leuk Thais restaurant om Hilde haar verjaardag te vieren. We vinden nog een gezellige kroeg waar we het lokale edele vocht proeven… en als het klokje tienen tikt, wegen onze ogen al veel te zwaar.

***

Vanmorgen nemen we een stevig ontbijt ergens in de Centrale markt en beginnen met de North Terrace. De stad is ingedeeld in 4 delen en centraal heb je het Victoria Square, ieder van de vier delen heeft ook een gelijkaardig parkje als middelpunt, je kan hier dus onmogelijk verloren lopen.

Het Ayers House is nog gesloten, alsook het migratiemuseum, we verkennen dus de indrukwekkende Botanische tuinen. Na de middag nemen we de bus naar Hahndorf, een Duitse nederzetting van 1839 waar sindsdien nog niet veel is veranderd…. Volgens de boekjes. Onze 45 minuten busrit is eigenlijk een beetje verloren geweest, het was een toeristenval van hier tot in Tokio, bovendien lessen we onze dorst in een kroeg met Duitse hoempapa muziek en krijgen een rekening waarvan ik eerst dacht dat hij mij het de rekening presenteerde om zijn spel over te nemen… nu ja.. 😉

Als we terugkomen van ons Duitse uitstapje kunnen we nog net terecht in het migratie museum. Met de film ‘Sunshine and Oranges ‘ (echte aanrader trouwens) in ons achterhoofd krijgt dit nog een extra dimensie. Deze film gaat over de verloren generatie. Vooral weeskinderen (of van wie men dacht dat het weeskinderen waren) en probleemkinderen die van over heel GB naar hier werden gedeporteerd om in de mijnen te werken. Nog maar heel recent heeft de Australische regering hiervoor zijn excuses aangeboden.

Na dit stukje geschiedenis, nemen we nog de tram naar Glenelg aan de kust. We laten ons uitwaaien en verkennen hiermee al het menu voor de komende dag… kust. We vertrekken morgen voor één van de hoogtepunten van onze reis. The Great Ocean Road. Een stukje natuur aan de kust waar golven, wind en water voor bijzondere taferelen zorgt.

For the record

Bus/tram ticket ganse dag AUD 9,-P/P

Deel onze weg

We must take adventures in order to know where we truly belong.