Hommeles op de trein

Video
Foto’s
Polarsteps

Encefalitis

We verlaten Krasnojarsk, en we laten hier heel wat avontuurlijke uitdagingen liggen. Je kan per boot op vier dagen naar de Arctische zee varen… hier kom ik nog eens voor terug. Tomsk, Omsk en Novosibirsk ook nog het terugkomen waard.

Trouwens in Krasnojarsk laten we ook nog het prachtige Stolby Nationaal Park links liggen. Laat hier nu net de mug actief zijn die Japanse encefalitis overdraagt, het enige waarvoor we nog niet ingeënt zijn. Trouwens ook een echte kweekvijver voor de besmettelijke teek. Reden genoeg om deze plek te vermijden.

Onmetelijkheid

Na zes nachten op de trein begint de onmetelijkheid van dit land tot ons door te dringen. We zitten sinds gistermorgen op de trein, terug de Rossiya 1. Deze keer was hij wel op tijd. Ook deze trein was al vijf dagen onderweg vanuit Vladivostok tot in Krasnojarsk. Ondanks het feit dat we de vorige keer vijf uur vertraging hadden en we op alles voorbereid zijn, is deze kolos netjes op tijd. In de wachtzaal in Krasnojarsk hebben ze nochtans niets aan het toeval overgelaten en de wachtruimte is uitgerust met zowaar grote salonzetels. Het comfort wordt ons, gelukkig maar, een zeer korte tijd gegund.

Beddenruzie

32 uur is wat ons te wachten staat naar onze volgende bestemming: Jekatarinburg. Als we in ons coupé aankomen zit een jonge vader met zijn dochtertje op onze plaats. Daartegenover ligt er een andere reiziger nog languit op zijn bed. Het bed naar beneden geklapt om aan te geven dat hij nog in slaapmodus is. Ik doe teken naar de jonge vader dat hij op onze plaats zit. Hij doet teken met zijn hoofd dat het andere bed bezet is… ik voel aan mijn water dat dit wel eens een zeer gezellige reis zou kunnen worden.

Trein Krasnojarsk - Jekaterinburg
Trein Krasnojarsk – Jekaterinburg

Prinses duracel

Als ik kordaat mijn rugzak op mijn plaats neerplof, heeft hij de boodschap begrepen en gaat blijkbaar op zoek naar zijn vrouw die twee coupés verder ligt. Om een lang verhaal kort te maken: we installeren ons maar aangezien het nog vroeg is laat ik de zetel in dagmodus (dit wil zeggen: het bed niet naar beneden geklapt) staan. Hilde en ik zitten naast elkaar als de vader weerom bij ons komt zitten, wat natuurlijk zijn volste recht is, want hij heeft het andere bed bovenaan. Zijn dochtertje, een prinsesje die blijkbaar duracel batterijen heeft ingeslikt, zorgt voor de nodige ambiance. Onze overbuur blijft echter ongestoord op zijn nest liggen en geeft geen duimbreed van zijn bed toe.

Ons onderkomen voor de komende 32 uur
Ons onderkomen voor de komende 32 uur

Miss decibel

Als de vrouw van het koppel er ook nog komt bijzitten zit het spel op de wagen. We belanden in een spreekwoordelijk vuurgevecht tussen de vrouw en de lange slaper die zijn bed niet wil afgeven. Ze blijft ostentatief zitten. Het zweet breekt mij langs alle kanten uit, een coupé van vier waar we met zes inzitten is net iets teveel van het goede. Ik voel dat dit een zeer lange treinreis wordt. Het geluid dat die vrouw uitbraakt kan je best vergelijken met het opstijgen van een straalvliegtuig. Ik grabbel naar mijn muziekoortjes maar zelfs die zijn niet bestand tegen de hoeveelheid decibels dat dat mens produceert.

De hele nacht uitzitten

Gelukkig gaat vader af en toe op zijn bed rusten en volgt ‘madame decibel’ zijn voorbeeld in haar eigen coupé. Om de haverklap komt ze echter vader uit zijn schoonheidsslaapje houden. Ik probeer er ondertussen achter te komen wanneer ze het treinschip verlaten. Mister ‘ik geef mijn bed niet af’ moet er om 16u30 uit. De familie flodder echter pas morgenvroeg om 5 uur. Later kom ik aan de weet dat we twee tijdzones door moeten, wat betekent dat ze eigenlijk maar om 7 uur ontschepen.

Apple… ik had het kunnen weten

Ik concentreer mij zoveel mogelijk op mijn boek, ‘De Bourgondiërs’ van Bart Van Loo, wat op zich al een huzarenstukje is om dit te volgen, wordt in deze constellatie quasi onbegonnen werk. We spartelen door tot 16u30 en we hopen dat de rust zal terugkeren nu mister ‘bed‘ weg is. Toch, nu begint pas de nachtmerrie. Madam installeert zich mee in ons coupé, ze nemen de tafel in en beginnen een filmke te kijken op een laptop… natuurlijk een Apple, waar de volumeregeling van stuk is. Dat het een goeie film is blijkt uit haar vettig lachje.

Dode vis

Tot overmaat van ramp halen ze een soort gedroogde vis boven, die vermoedelijk al enkele weken verstikt zit in een plastiek zakje, en eenmaal bevrijdt zijn opgespaarde reuk op ons loslaat. Als ze beginnen met dat beest, dat al weken geen zonlicht heeft gezien, uit te zuigen en op te peuzelen, speelt mijn misofonie op en moet ik al mijn kalmte bewaren om die vis niet tussen hun toch al gehavende mislukt computertoestel te skwiezen. Als ze daarop nog wat bier kappen en de boeren niet van de lucht zijn, geef ik het op en ga op de gang kamperen.

Op de gang in de trein
Gelukkig brengt de gang af en toe wat rust

Goddank Maleisië

De verlossing is nabij als we in Novosibirsk, waar we spijtig genoeg zelf geen stop hebben, een nieuwe lading passagiers krijgen. Een zeventigjarige dame uit Maleisië brengt verlossing. De cinema wordt opgebroken en er zit niets anders op voor het echtpaar om hun bed op te zoeken. Zodra duracelleke en miss decibel in hun bed liggen, voel ik mijn bloed terug naar zijn plaats stromen.
Met onze jeugdige passagier van zeventig jaar hebben we nog een leuke babbel en ik vind ondertussen ook de weg naar de restauratiewagen waar ik van deze bewogen dag op mijn plooi kom. Was ik hier maar eerder naar verhuisd, maar wat hadden we dan in ons coupé gevonden.

Familie flodder

We hebben al bij al een goede nacht, de familie flodder verdwijnt gelukkig zonder al te veel lawaai. Het leukste deel van zo’n treinritten is het ontbijt (waar we zelf voor gezorgd hebben). Trouwens in deze treinrit was ook een lunch inbegrepen, maar daar gaan we het niet over hebben, want op den duur zouden jullie denken dat we hier niet graag zijn, en dat is zeker het geval niet.

Matroesjka’s

De matroesjka’s die vroeger op de perrons hun waren aan de man brachten, zijn verdwenen. Onpersoonlijke kiosken, waar je van alles en nog wat kan kopen, hebben hun plaats ingenomen. Noedels uit China hebben het pleit beslecht en zorgen voor een weelde aan geuren in de trein.

Halleluja…

Als we in Jekaterinburg arriveren begint het zowaar te sneeuwen, we meten -1° . Dit maakt de trans Siberische natuurlijk nog een stuk mytischer. We nemen afscheid van onze Maleisische vriendin maar worden eerst ondergedompeld in een zegening naar hierboven. Baat het niet… het schaadt ook niet. Ons moeder las in de tijd ook voor ons bij.

Deel onze weg

Daar is de Tsaar

Foto’s Krasnoyarsk
Polarsteps
Video

Late post

We kunnen het verslag van gisteren pas vandaag posten, mijn ongelimiteerde toegang voor een maand moet blijkbaar na 14 dagen worden verlengd. Het kost mij ongeveer € 4,- dus niet echt iets om je zorgen over te maken. Natuurlijk zeer ongemakkelijk juist op het moment dat je op een trein zit met 5 uur vertraging… misschien is de NMBS toch zo slecht nog niet. Gelukkig zijn we twee lezers en vijf uur ontspannen lezen is zelfs een zegen. Daarenboven geraken we aan de klap met een Russische madam die ons duidelijk maakt dat Krasnoyarsk volgens haar nog mooier is dan Irkoetsk. Het is dus bijna negen uur ‘s avonds als de Rossiya zich in gang trekt. Vijf uur later dan voorzien. Hij is bijna vier dagen onderweg, vertrokken vanuit Vladivostok, dus een paar uurtjes vertraging zal wel niet abnormaal zijn zeker.

Eerste in tweede

Alsof de goden er mee gemoeid zijn, wordt ons geduld beloond met een tweedeklas coupé waarin we alleen zitten… op het ogenblik van instappen toch. Na iedere halte, en er zijn er wel wat, houden we ons hart vast, maar uiteindelijk stapt er niemand tijdens de hele reis bij in ons coupé. We hebben dus een beetje een eerste klas voor de prijs van tweede. Al moet gezegd dat de verplaatsing met trein nr 1: ‘De Rossiya’, iets prijselijker is dan de overige treinen. Het eerste deel van de rit tussen negen en middernacht kunnen we wonderwel vrij goed slapen… De rest van de nacht is horror. De verwarming staat te hoog en we krijgen een droge mond en neus.

Reizen in tweede klas op de Trans Siberische Spoorlijn
Reizen in tweede klas op de Trans Siberische Spoorlijn

Weerom een streepje dichter bij België

Onderweg kruisen we weerom een tijdlijn en verschillen we maar vijf uur meer met België. Het is bijna 13 uur als we de rivier ‘Yenisey’ oversteken en uiteindelijk voet aan grond zetten in deze leuke stad. We verliezen dus een halve dag In Krasnoyarsk, maar onze vermoeide botten hoor ik hierover niet klagen. We zoeken aan het station een taxi en voor 4 euro worden we vlakbij ons hotel gedropt. We wassen het treinstof van ons af en maken een verkenningstoer. Volgens onze nieuwe hostvrouw zouden we hier terug in Europa zijn. Ik vind hier niet onmiddellijk iets van terug, maar betwijfel dit ten zeerste.

Wodka hier wodka daar

Overal vind je wel iets terug waar er wat te drinken en te schnabbelen valt. Zoals bij ons een wijntje of een biertje wordt gedronken, bestellen ze hier wat fruitsap van bosvruchten met… just, een fles wodka bij. Ook ’s avonds zien we dat er vaak gewoon wodka in plaats van wijn of bier wordt gedronken. Wij houden het wijselijk bij een biertje… overdag, maar ’s avonds proberen we toch wel enkele straffere zaken uit.

Hier gaat van het permafrost niet veel overblijven

Ondertussen swingen de temperaturen hier de pan uit. Het is hier 24 °C … Het is hier verdikke Siberië… zou er dan toch iets met ons klimaat aan de gang zijn???? Ik denk het wel, normaal moet het hier rond de 3 graden draaien rond deze tijd. Nu wij klagen niet maar ik vrees dat onze NIET-vliegschaamte hier misschien wel voor iets tussen zit.

Goeiemorgen of Dobroye Utro

Onze kamer is naar onze reisnorm zeer luxueus, groot en zeer modern ingericht. Voor minder dan veertig euro… daar kan je nog geen camping voor betalen in Europa.
We hebben een goede nachtrust, maar ons lichaam weet niet dat we één uur ingehaald hebben, we zijn dus om vijf uur klaarwakker. Genoeg te lezen, genoeg voor te bereiden en bovendien mogen we hier al om 7 uur aan de ontbijttafel.

Weekend wandelaars

De stad ontwaakt stilletjes terwijl wij langs de kade richting ‘Central Park’ lopen. We lopen vandaag weer de benen van onder ons gat en genieten van de rust in het park aan de overkant van de Yenisey rivier. Tegen de tijd dat we de terugweg aanvangen beginnen de mensen aan hun weekend uitstap naar het park.

Central Park, Krasnoyarsk
Central Park, Krasnoyarsk

De Tsaar en Lenin

Op de terugweg bezoeken we een stoomschip waarmee Lenin en Tsaar Nicolaas II nog hebben meegevaren. Varen doet die stoomboot al lang niet meer want hij ligt tegenwoordig op het droge en is ingericht als museum.

Oktoberrevolutie

Recht tegenover het stoombootmuseum ligt het ‘Ploshchad Mira museum’ waar er een fototentoonstelling loopt en een moderne kunst biënnale van over de hele wereld, maar de boeiendste verdieping is de vaste tentoonstelling die is gewijd aan de Oktoberrevolutie en het leven onder Lenin.
Onze stappenteller en niet in het minst wijzelf schreeuwen naar wat rust, want ons tellertje staat vandaag weerom in het rood. De rest van de late namiddag en de avond vullen we met het bijvullen van onze tank.
Morgen is het weerom vroeg dag.

Deel onze weg

ILLUSIE DOORPRIKT

Foto’s
Polarsteps

Follow the green line

Deze voormiddag staat er een wandeling op het programma langsheen de groene lijn. Deze lijn loopt door het historische centrum van Irkutsk en gaat langsheen de meest interessante gebouwen en plaatsen.
Na een stevig ontbijt trekken we onze regenjassen aan, want het eerste uur hebben de weergoden ons nog wat verfrissing beloofd in de vorm van wat nattigheid. Al bij al zijn ze ons gunstig gezind en ze treiteren ons maar met wat gezever. De zon wint de strijd en de wolken kunnen tegen zoveel geweld niet op en kiezen het hemelpad. Ook de temperatuur gaat de hoogte in en maakt onze jassen tot een overbodig rekwisiet.
De groene lijn start vlak voor ons hotel wat het natuurlijk een stuk gemakkelijker maakt. We lopen van de ene kerk naar de andere bezienswaardigheid en raken niet uitgekeken op al dat moois.

Volg de groene lijn
Volg de groene lijn

Illusie

Ik geef toe dat het beeld dat ik van Irkoetsk had niet helemaal overeenstemt met de werkelijkheid, de hoofdstad van Oost-Siberië is een moderne en zeer propere stad, met zeer goed onderhouden monumenten. Hier wordt zeer goed werk gemaakt van hun historisch erfgoed. Het beeld van een oude Sovjetstad waar verbannelingen werden naartoe gestuurd klopt dus helemaal niet. Wij voelen ons hier alvast in ons sas… nu ja dat doen we bijna overal, zolang we maar onderweg zijn.

Centen tellen

Ook op financieel gebied is het voor ons westerlingen vrij interessant, niet op zijn minst omdat de Roebel de laatste maanden bijna een vierde van zijn waarde verloor. Zelfs zonder die devaluatie zou het hier voor ons een stuk goedkoper zijn. Wat Moskou op dat gebied gaat brengen is nog een groot vraagteken, maar hier is het toch maar lekker meegenomen.

Langs de grote poort

Wij passeren de grote Moskou Triumphal Arch waar vermeld staat dat alle schrijvers en acteurs langs hier de stad binnen kwamen, ik kan natuurlijk niet anders dan mij dit verhaaltje te laten welgevallen en onder de Arch door verder de stad in te trekken 😉

Moskou Triumphal Arch
Moskou Triumphal Arch

Drinken voor hoognoen

Het is nog voor de middag en toch zien we regelmatig eentje die het hele voetpad in beslag neemt en het verschil niet ziet tussen de zon en de maan. Wodka is hier een groot probleem. Ik krijg al last van jicht bij het ruiken van sommigen hun adem. Aan de ingang van sommige kerken staan ze te bedelen voor geld… dat niet voor eten wordt gebruikt. Al bij al valt het aantal bedelaars hier mee… in Brussel zijn ze dikker bezaaid.

Nomaden

Wij zwerven al jaren van het ene land naar het andere, van het ene in het andere avontuur. Beetje bij beetje leer je de zaken te relativeren maar de kleine dingen ook meer de waarderen en zaken te appreciëren. Het is nooit overal rozengeur en maneschijn maar zodra we in reismodus verkeren, worden we een stuk verdraagzamer. Zolang de treinen maar op tijd rijden ;-).
Als we de hele stad ondersteboven hebben gelopen en de groene lijn helemaal hebben verorberd, eten we een kleinigheid, doen nog wat inkopen voor op de trein en hebben nog net genoeg tijd om mijn filmpje te kapteren en onze rugzakken te maken.
We hebben twee uur extra uitcheck tijd gekregen en hebben die meer dan nodig. Een kwartier voor we moeten uitchecken krijgen we een telefoontje dat het tijd is om te vertrekken.

NMBS-kuren

We bestellen tegen 14u30 een taxi en we zijn dus een half uur voor instaptijd in het station. Patat… twee uur vertraging… als je weet dat deze trein al bijna vier dagen onderweg is valt deze vertraging nog best mee… zoveel tijd moet je soms wachten op de lijn van Brussel naar Antwerpen en dat is een ritje van minder dan een uur. We maken dus van de nood een deugd en verwennen jullie met deze boodschap. Tegen de tijd dat ik dit publiceer loopt de vertraging op tot vijf uur…

Deel onze weg

Duizenden kilometers van huis…

Foto’s
Polarsteps

Vaarwel schoonzus

Gisteren kregen we bericht dat onze schoonzus Annemie is overleden, na een slepende ziekte. Dit is natuurlijk mee van het slechts denkbare bericht dat je op duizenden kilometers van huis kan krijgen. Het was haar wens en ook die van haar man, Hilde haar broer Luc, dat we onze reis niet mogen onderbreken. Bij deze willen we hem toch een hart onder de riem steken en wensen hem alle sterkte toe in deze moeilijke dagen. Dit is al de derde schoonzus/schoonbroer die we op korte tijd verliezen. We moeten allemaal vertrekken, maar ze waren allemaal meer dan twintig… zeg maar dertig jaar te jong.

Vandaag is het een transfer dag, We hebben nog wel de hele morgen, want we worden pas rond 13 uur opgepikt.

Experimenteren op het strand

We maken nog een wandeling tot aan het meer waar Hilde met haar filters en haar statief enkele experimenten uitvoert. Al zijn volgens haar de omstandigheden niet ideaal. Ik geniet wat verder op het strand van de rust en laat het mij welgevallen. Een beetje verder is er een rots waarlangs je verder naar het strand kan. Ik zie drie Russen met een fles, ik vermoed wodka, van die rotsen afdalen. Als ik zie hoe ze liggen te schuiven en schuifelen op hun achterste om naar beneden te komen, besluit ik om dat stuk rots te laten voor wat het is.

Experiment met lange sluitertijd
Experiment met lange sluitertijd

Kineasten

Na Hilde haar experiment hebben we nog wat tijd om onze rugzakken terug op orde te steken en nog wat te lezen. Terwijl ik mijn rugzak maak probeer ik een vlogje te maken over hoe onze rugzakken zijn samengesteld. Dit vraagt echter iets meer werk om te editen, dus ik weet niet wanneer dit online komt.

Ondertussen zijn onze filmpjes blijkbaar een succes, want we krijgen via verschillende kanalen heel wat complimentjes. Al moet ik zeggen dat de GOPRO tools natuurlijk een groot deel van het werk uit handen nemen.

Bezeten

Omstreeks iets voor 13 uur staat het busje voor de deur. We reppen ons voor een goede plaats, maar dit blijkt overbodig want het zijn bijna allemaal goede plaatsen want we zitten maar met zeven op een bus van 16. Het eerste stuk op het eiland doet de chauffeur op de slechte weg het zeer rustig aan… soms iets te rustig. Zodra we het Baikal meer zijn overgestoken, geeft hij plankgas en raast als een bezetene richting Irkoetsk. Vijf uur later komen we compleet door elkaar geschud, gebroken ik Irkoetsk aan.

En dan is er… Krasnoyarsk

Ook morgen hebben we maar een deel van de dag om ons bezoek aan de hoofdstad van Oost-Siberië verder te zetten, want om 16 uur staat al onze volgende verplaatsing met de trein naar Krasnoyarsk op het menu.

Deel onze weg

Hotsend en botsend

Foto’s expeditie Noord Baikal
Polarsteps
Video

Hop naar het noorden

Een heldere hemel en terug naar zestien graden, wat moet een mens meer hebben voor een expeditie naar het noordelijke deel van het eiland Olkhon. Een vier maal vier Russische bus…of weet ik veel wat, wacht ons op aan het onthaal. De chauffeur komt wat later aan in vol ornaat. Een zware muts alsof we vandaag de mintemperaturen moeten tarten en volledig gekleed in Russische battledress kledij. Maxime, ons driverslachtoffer van dienst is zeer enthousiast. Hilde en ik willen naast elkaar gaan zitten in het middelste gedeelte, maar dat is zonder Maxim gerekend. Hilde moet en zal vooraan zitten. Dit komt natuurlijk goed uit voor de foto’s en ook voor de film. Ik overhandig tijdens de rit mijn gopro aan Hilde. Alvorens hij zijn monster in gang zet maakt hij nog een kruisteken of drie. Wat staat ons hier te wachten!?

Internationaal

De rest van het gezelschap: twee Denen, twee Fransen, twee Italianen en een Taiwanese. Het busje zit dus afgeladen vol. Wij hebben zelf ook ooit zo’n busje gehad waarmee we op de boerderij vanalles mee vervoerden, maar deze ‘UAZ Bukhanka’ is andere koek. De versnellingen gebeuren met een tussenschakeling op de koppeling, maar geen helling is te steil, geen put is te diep of hij haalt het met zijn vingers in zijn neus. De vering had iets zachter gemogen maar ik ben al blij dat hij goed scoort op die andere zaken.

Ons busje voor de expeditie
Ons busje voor de expeditie

Kozak

Maxim is een liefhebber van Russische muziek en bovendien ook lid van een Kozakkenkoor, wat hij de hele weg heen en terug demonstreert. Ik hou ook van deze muziek, maar na vandaag heb ik toch wel even een kozakkenafkickperiode nodig.

Geklutste eieren

Wij worden de hele dag danig door elkaar geschud, dat ik al blij ben dat er niemand last had van wagenziekte. Als je een helling op moet van ongeveer zestig graden is dat al een hele kunst, als je die helling naar beneden rijdt heb je het gevoel dat de auto voorover gaat kantelen. Als hij echter de berm in gaat en de zijwaartse helling gaat ook naar de zestig procent is het een wonder dat dat beest niet kantelt. Kortom, een topchauffeur en wagen natuurlijk.

Toendra/Poesta

Bij het gezelschap kan de pret niet op, de landschappen onderweg zijn adembenemend. Of dit deel al noordelijk genoeg is om toendra te heten weet ik niet maar de gelijkenis met toendra en poesta is toch zeer groot. Tegen de middag naderen we het noordelijke punt van Olkhon en dat we hier niet alleen zijn, zal niemand verwonderen, en het is dan geeneens hoogseizoen. Onze chauffeur vindt echter een plekje waar we weg van alle drukte onze 4×4 parkeren. Vandaar is het nog zo’n half uur klimmen en dalen naar het uiterste punt ‘Cape Khoboy’. Het zicht op de besneeuwde toppen is magnifiek en de uitgestrektheid van het grootste gedeelte van het Baikal overweldigend (bol’shoy Baikal) .

Vissoep

Na deze stevige wandeling heeft Maxim een vissoep bereid met een slaatje, brood en thee. We zitten op een leuke plek weg van al dat Chinese geweld die hier in groten getale aanwezig zijn. Zijn dolk waarmee hij vanzelf een beer kan neersabelen wordt gelukkig alleen gebruikt om tomaten te snijden.
Dit zijn momenten om in te kaderen en gelukkig kunnen we dit allemaal vastleggen op ‘pellicule’ 😉 om er later nogmaals van te genieten.

Vissoep voor lunch
Vissoep voor lunch

Verbanningsoorden

Op de terugweg hebben we nog enkele stops waar er wat behendigheid en klimwerk aan te pas komt en het zicht maakt deze inspanning altijd meer dan goed. Wat wilde Mustangs en een hooiwagen uit een vorige eeuw kruisen nog ons pad.
Wat verder rijden we voorbij de volledig in onbruik geraakte goelag… gelukkig maar zou ik zeggen, maar de vervallen toestand maakt een bezoek overbodig, volgens onze chauffeur. Wat verder stoppen we toch en zijn getuige van hoe restanten van deze oude verbanningsoorden worden omgetoverd tot een eetgelegenheid.

Ongefilterd bier

De rest van de rit haspelen we in recordtempo af en worden danig door elkaar geschud, dat ik bij aankomst mijn maag alleen op de plooi krijg met een sterk Russisch ongefilterd biertje.

Deel onze weg

Het grootste zoetwatermeer

Foto’s Baikal
Polarsteps
Video

Terwijl jullie van een nazomer genieten…
En de temperatuur blijft dalen, vanmorgen was het min één. Nu valt dit eigenlijk nog mee als je weet dat de laagste temperatuur hier ooit gemeten -68 graden was, trouwens op diezelfde plaats werd er in de zomer ooit +45 graden gemeten… Meer dan 110° C verschil. Hier zijn ze wel uit speciaal hout gesneden om zoiets te kunnen verdragen.

Dieper dan de diepste zee…
We maken vanmorgen opnieuw onze rugzakken want ze komen ons rond 9 uur oppikken. Een busje zal ons zes uur verder naar het eiland Olkhon brengen, een eiland in het Baikal meer. Het grootste en diepste zoetwatermeer ter wereld. Op het eiland is er nog maar elektriciteit sinds 2005. In de winter als het meer bevroren is kan je er met de auto geraken. Het is ijskoud maar de overtocht gebeurt in deze periode gelukkig nog met de overzet, die je in een dik kwartier naar de andere kant brengt. Als het ijs begint te smelten, geraak je hier alleen met het vliegtuig.

Op weg naar Baikal
Wij staan zoals altijd gepakt en gezakt voor negen uur klaar. Wij worden als laatste opgepikt als het bijna 10 uur is. We hebben een helse rit voor de boeg met op het einde wel wat offroad. De stukken asfalt liggen er op sommige plaatsen slecht bij, maar bij die duivelse temperaturen is dit niet zo verwonderlijk.

Nikita
Ons onderkomen voor de volgende vier dagen is in Nikita’s homestead in een resem houten bungalows, die je in sferen van weleer brengen. Hier op het eiland was trouwens een van de betere goelags om te verblijven… nu ja betere?

Goelag
In de buurt van Perm waar we over enkele dagen naartoe reizen, zou er ook nog een Goelag zijn die je kan bezoeken, maar dat zien we dan wel. De Decembristen die hier massaal naartoe werden gedeporteerd blijven ons bezig houden. Die bewuste Decembristen waren hogere officieren en de hogere adel die tegen de buitensporige decadentie van de Tsaar in opstand kwamen. En zeggen dat wij hier voor ons plezier naartoe komen. Het moet gezegd de bevolking is hier zeer vriendelijk met af en toe eens een uitzondering die de regel bevestigt.

Rechtopstaand
Na het inchecken maken we nog een kleine verkenningswandeling en zien dat hier nog regelmatig gebruik wordt gemaakt van buitentoiletten. Amaai mijn klos, als je hier bij min vijftig uw ding moeten komen doen. Aan de bril kan je alvast niet blijven vastplakken van de kou, want de boodschappen buiten gebeuren zoals in Frankrijk rechtopstaand. Gelukkig is ons onderkomen voorzien van degelijke potten ;-).
Na het avondeten, dat hier in de prijs is inbegrepen, brengen we onze blogs en foto’s in orde en genieten van een geweldige nachtrust. (noot Hilde: waarvoor dank aan Jo. De oordoppen zijn geweldig!)

Picknick op het kerkhof
Vanmorgen trekken we er op uit in de natuur. Eerst moeten we een ticket kopen voor het nationaal park, want het hele eiland is een park waar je een permit voor nodig hebt. Zodra we het ticket hebben, wandelen we via een kerkhof aan de rand van het bos en trekken de taiga in. Het kerkhof is trouwens een bezienswaardigheid op zich. Er zijn ook picknicktafeltjes waar je samen met familie en vrienden kan komen picknicken en zo de doden herdenken.

Paddenstoelen plukken
De weg door het bos is donker en de bosranden zijn bezaaid met paddenstoelen. Spijtig dat we hier onvoldoende vanaf kennen, want ze zien er zeer aanlokkelijk uit. Maar we draaien zo al genoeg dol, dat we daar nog wat hallucinerende paddenstoelen bovenop moeten kappen. Overal vind je afbeeldingen en tekenen die er op wijzen dat hier beren zitten, of het daadwerkelijk zo is heb ik nog niet kunnen achterhalen maar de idee dat je er een tegen het lijf kan lopen geeft een extra dimensie aan deze wandeling. Na een tijd keren we op onze stappen terug en lopen via het meer – waar we picknicken – terug naar ons hostel. Onderweg worden we rond het meer verwend met een overvloed aan kleuren.

Pas op voor beren!

Slaapwel
Hilde haar filmrolletje en mijn gopro staan gloeiend heet eens we terug op de kamer zijn. Na enkele stevige Russische pinten en een overheerlijk avondbuffet trekken we ons terug en zorgen ervoor dat onze volgers mee kunnen genieten van onze avonturen. Morgen verkennen we met een Russische vier maal vier het noorden van het eiland. Slaapwel en als de wifi meewil, tot morgen.

Deel onze weg

Min twintig graden

Foto’s Irkoetsk
Polarsteps
Video


Goed gezelschap
We zijn nog niet goed en wel in ons coupé geïnstalleerd of het logge gevaarte zet zich in beweging. We krijgen gezelschap van een vriendelijke Rus, die zich zonder veel misbaar boven op zijn bed installeert met zijn koptelefoon op. Het is een coupé van vier, dus wachten we nog in spanning of er zich nog iemand anders aandient. Wij hebben gelukkig de onderste bedden voor deze treinrit, maar het verschil met de vorige rit is toch wel frappant. De coupés zijn een stuk kleiner en de bedden lichtelijk harder. Niet geklaagd, we hebben al heel wat hardere bedden op ons palmares staan. Als de trein al in beweging is, dient er zich nog een vrouw aan van Mongoolse afkomst die het laatste bed komt innemen.

Vapeurs
We nodigen beiden uit om toch nog eventjes gebruik te maken van de onderste bedden. Ze gaan op ons voorstel in, maar zodra de trein op kruissnelheid is, komt de treinhostess onze lakens brengen en installeert iedereen zijn bed. Door al dat gewriemel breekt het zweet mij uit, Hilde is zo lief om de installatie van mijn bed voor haar rekening te nemen terwijl ik op de gang probeer de vapeurs van mij af te schudden. Als iedereen zich te slapen heeft gelegd en mijn zweet is verdampt, kom ik terug binnen.

Paniek
Zodra ik de deur achter mij toeschuif voel ik al dat de zuurstof in deze veel te kleine ruimte is opgebruikt. Ik leg mij neer maar ik zou zowaar een paniekaanval krijgen van benauwdheid. Ik leg mijn bek zo dicht mogelijk tegen het venster zodat ik toch het gevoel krijg dat ik niet in een doodskist lig. Langzaam trekt mijn benauwdheid weg, nu ja langzaam… Tegen vier uur val ik in een diepe slaap en ben verwonderd als iedereen tegen zes uur zich al aan het klaarmaken is om uit te schepen… of hoe noem je de desembarkement op een trein.
We frequenteren nog even de samovaar voor een tas koffie en tegen de tijd dat we alles op zijn plaats hebben staat de trein stil in Irkoetsk, onze thuishaven voor de volgende dag.

Vrouwen en oriëntatie
Door vermoeidheid overmand, loop ik eerst de verkeerde richting uit, we zijn al een eind verder als ik zie dat we verkeerd lopen. Oriëntatie en vermoeidheid werken bij mij niet echt samen. Hilde had nochtans al geopperd dat we de andere richting uit moesten… Luisteren werkt dus ook niet. Om verdere fontonten te vermijden nemen we toch maar een taxi naar ons hotel. We mogen echter pas tegen 14 uur op de kamer en het is acht uur als we aan de deur staan. We mogen onze bagage achterlaten ergens in een onbewaakte kast in de gang. Er zit niets anders op dan hier op in te gaan en dan maar meteen van wal te steken en te beginnen met de verkenning van de stad.

Cathedral of the Kazan Icon of the Mother of God
Cathedral of the Kazan Icon of the Mother of God

Is er hier iemand wakker
De stad slaapt nog en alle koffiehuizen moeten hun water nog opwarmen, bovendien is het zaterdagochtend en slaapt de stad iets langer dan gewoonlijk. We passeren ondertussen op een adres dat we terugvonden op internet en geroemd is voor zijn goede service voor organiseren van tours. We willen morgen naar Lake Baikal en proberen hiervoor dus vervoer te vinden. We hebben de host van het hostel duidelijk uit zijn bed gebeld. Hij wil ons met plezier verder helpen maar het probleem is dat hij geen vervoer mag regelen zonder dat we een reservatie hebben op het eiland Olkhon. We proberen een hotel te bellen maar blijkbaar liggen ze daar ook nog te slapen. Er zit dus niets anders op dan later terug te komen als we een hotel kunnen reserveren op het eiland daar.

Kortrijkzaan
We hervatten onze wandeling en na een half uur zien we in de verte toch een koffiehuis dat open is. Zodra we plaats hebben genomen staat de eigenaar naast ons… en soort zoekt soort zeker… hij heeft onmiddellijk door dat we Vlamingen zijn. Hij zelf is een Kortrijkzaan die zijn liefde is gevolgd tot hier in Siberië.

Bloggers onder elkaar
Naast ons zitten twee dames ook te ontbijten, op een of andere manier geraken we ook aan de klap… hoe zou dat nu komen. Het ongelofelijke toeval wil dat de Zweedse een blogger-vlogger is en dan is het ijs natuurlijk snel gebroken. De andere vrouw is een Russische die blijkbaar veel connecties heeft en tours organiseert. Ze kent de eigenaar van een hostel op het eiland en na een telefoontje is alles in orde. We hebben nog een leuke babbel met de dames en na wat uitwisselen van contacten trekken we terug naar het hostel die voor ons het vervoer naar het eiland kan regelen. Dankjewel Tatiana.

Trubetskoy House, huis van een decembrist
Trubetskoy House, huis van een decembrist

Welke zonnebril?
Ondertussen zijn we klaarwakker en lopen Irkoetsk ondersteboven. Vooral de twee musea van de decembristen zijn een voltreffer. De kerk van Kazan en de mansion van Sukachev.
Als laatste wapenfeit trap ik Hilde haar zonnebril met glazen op sterkte aan gruzelementen. Gelukkig laat de zon het afweten en ziet het er voor de komende dagen al niet veel beter uit. De vierentwintig graden met tropische warmte in Vladivostok worden hier gereduceerd tot een vijftal graden met gezapig wat wind en af en toe een likje regen om de gevoelstemperatuur nog wat omlaag te trekken. Niet getreurd we zijn op weg en in goed gezelschap. Hilde zal het wel zonder zonnebril moeten stellen…

Deel onze weg

Mongolen in ’t land

Foto’s Ulan-Ude dag 2
Polarsteps
Video

Eenheidsworst
Eigenlijk zijn alle grote steden toch een beetje eenheidsworst. Je kan het niet zo gek bedenken of je vindt alles hier evengoed terug, alsof je in Mechelen door de winkelstraat loopt.

Wij laten ons echter niet verleiden door overdreven consumptie en trekken met de marschutra (vergelijkbaar met de microbussen in Zuid-Amerika) verder het binnenland in. We hebben keuze tussen verschillende Datsans: Boedistische tempels. Allemaal vrij nieuw omdat ze ten tijde van Stalin allemaal zijn neergehaald.

Busje komt zo…
We wachten ’s morgens vergeefs op marschutra (bus) 130 die ons buiten de stad naar de grootste Datsan zou brengen, na bijna een uur wachten laten we ‘de Temple van Khambo Lama Itiglov’ voor wat hij is en nemen een kleinere ‘Datsan Rinpoche Bagsha’ (whats in a name) voor onze rekening. Misschien niet met de grootste Boeddha maar alvast met het mooiste uitzicht op de stad.

Golanhoogte
Wij hebben geluk normaal wordt het zicht verstoord door nevel en mist over de stad, maar wij krijgen de full monty en worden verwend met prachtige vergezichten. Dat er in de verte oefengevechten van het leger (hopen we) aan de gang zijn kan onze pret niet drukken, alhoewel… de angst van de Golanhoogte in Israël steekt toch wel even de kop op.

Ulan-Ude
Ulan-Ude

Erik is een varken en Hilde is een draak
We maken een wandeling rond de tempel via de Chinese zodiac beelden op houten bruggetjes. In de tempel zelf zijn de monniken hun mantra’s aan het afratelen. Dit geeft toch wel een zeer bijzondere sfeer. Als je zo een tempel bezoekt mag je nooit met je rug naar het Boeddhabeeld gekeerd zijn. Je wordt dus verondersteld om achterwaarts naar buiten te lopen… niet gemakkelijk met al dat volk.

Ons Zodiac-teken:
Erik: varken
Hilde: draak
Ons Zodiac teken:
Erik: varken
Hilde: draak

Beroepsmisvorming
Na dit heilig intermezzo lopen we dezelfde wandeling van gisterenavond opnieuw, in tegenovergestelde richting. Omdat gisteren de duisternis inviel hielden we het deel met de houten huizen voor vandaag. Bovendien hebben we nog het geluk dat we passeren via een plaatselijke overdekte markt. Aangezien de zon mijn vleesklak weer teistert, verwen ik mezelf met een (Mongools) klakske om mijn hoofddons te bedekken. De overdekte markt is natuurlijk gesneden koek voor Hilde, die de plaatselijke producten keurt en goed bevindt.

Erik met berenmuts
Erik zijn nieuwe klak?

Tectonisch geweld
De site met de houten huizen die teruggaan tot zelfs in de zeventiende eeuw zijn een sprong in de geschiedenis, maar bovendien worden ze nog steeds bewoond. Deze houten huizen waren misschien toch beter bestand tegen de aardbevingen die hier geregeld plaatsvinden.

De houten huizen van Siberië
Ulitsa Sobornaya, met de huizen in houten kantarchitectuur

Love is a burning thing…
In de late namiddag worden we getrakteerd op een regenbui en terwijl we staan te schuilen, komt er een jonge muzikant bij ons staan onder het bladerdak van een boom. We raken aan de praat en wisselen wat reisweetjes uit. Mijn vingeren jeuken bij het zien van zijn gitaar en een beetje verder in een shoppingcenter overbluffen we elkaar met onze muziek. Hij met Russische moderne pop, maar de omstaanders kunnen mijn imitatie van Johnny Cash toch ook smaken.

Les 1 hoe tap ik een Guinness
We nemen afscheid van deze leuke muzikant en slijten onze laatste uurtjes in Ulan-Ude in in een kroeg waar ik de baas leer Guinness tappen. We zagen hem drie, vier pinten wegkappen omdat ze niet snel genoeg helder werden.

Mongolië here we come… mais pas maintenant
Ulan-Ude, meer dan een stop waard in deze streek die aanvoelt als Mongolië door het grote aantal Mongolen in deze streek en hun invloed op het dagelijkse leven. Een bezoek aan Ulan-Baator in Mongolië dringt zich op maar zal spijtig genoeg niet tijdens deze reis zijn.

Deel onze weg

Ondoordringbaar

Foto’s Ulan-Ude dag 1
Polarsteps

De Taiga
We reizen door de ondoordringbare bossen… de taiga genoemd. Berkenbossen zover je kan zien. Af en toe afgewisseld met den en zilverspar, esdoorn en esp. Zoals ik gisteren al liet weten een kleurenpracht dankzij de herfst die zich in zijn mooiste kleurenpallet tooit. De prachtige vergezichten worden met de regelmaat van de klok verstoord door tegenliggend vrachtverkeer. De negentigduizend kilometer spoorlijn in Rusland wordt druk bereisd maar dit stuk in Siberië is zowat de drukste lijn ter wereld. Dat de treinen hier klokvast rijden zal voor menig pendelaar van Belgische treinen een doorn in het oog zijn… Nietwaar mister Cattoir.

Verveling
De kilometers en de uren vliegen hier voorbij, van verveling is geen seconde sprake. Sprakeloos vergapen we ons naar de taiga die voor eeuwig en altijd op ons netvlies staat gebrand.
Dertig procent van de bossen ter wereld bevindt zich hier in deze regio. Siberië dat meestal de associatie met kou oproept krijgt bij ons vanaf nu een heel andere invulling. Het grootste land ter wereld, twee keer zo groot als Amerika, heeft ongeveer 8 inwoners per vierkante kilometer of omgerekend 145 miljoen inwoners. Natuurlijk niets in vergelijking met China of India maar het kan tellen.
We malen de kilometers naar onze eerste stop af, meer dan 3200 kilometer en 66 uur trein brengen ons naar de hoofdstad van de republiek Boerjatië; Ulan-Ude (een autonome republiek binnen de Russische Federatie).

Het zeven meter hoge Lenin-hoofd domineert het Sovjet plein.
Het zeven meter hoge Lenin-hoofd domineert het Sovjet plein.

Mongolen
Ik krijg bij het zien van het station in Ulan-Ude niet onmiddellijk een hoera gevoel, maar zodra we het station achter ons laten, worden we getrakteerd op een vrij moderne stad. De straten met de houten huizen zorgen voor een leuke afwisseling en piloteren je terug in tijd.
Ons hotel gelegen vlakbij de Selega rivier en op loopafstand van het centrum is naar onze normen vrij luxueus. In Vladivostok mochten we zonder problemen een paar uur later uitchecken, hier vraagt de patron meer dan de dagprijs van een kamer voor een paar uurtjes meer. Ik probeer te negotiëren, maar mijn Russisch is nog niet op zijn best en hij is verrast als we zijn idioot voorstel afwimpelen en onze bagage gewoon in de bagageruimte morgen zullen achterlaten voor die tijd.
We verkennen de rest van de namiddag de leuke stad en laten ons verleiden in een Mongools restaurant waar we voor een prikje, na drie dagen treinvoedsel, ons buikje rond eten…en dat wil wat zeggen 😉

De typische houten huizen met de rijkelijk gedecoreerde ramen
De typische houten huizen met de rijkelijk gedecoreerde ramen

Zuipschuiten
De gemiddelde leeftijd hier in Rusland zou slechts 59 jaar zijn voor mannen… zowat mijn leeftijd, ik drink graag een pintje toch de volumes wodka die hier achterover worden geslagen, zijn niet van de markt. Regelmatig lopen we hier toch iemand tegen het lijf die op zoek is naar zijn parochie en die vermoedelijk nooit voor het ochtendgloren zal terugvinden.

Deel onze weg

treinberichten

Foto’s TSE dag 1
Foto’s TSE dag 2
Polarsteps

Herfst in ’t land
Oneindigheid krijgt stilaan een nieuwe dimensie, berkenbossen en nog eens berkenbossen. De herfst doet hier al zijn intrede en trakteert ons op een kleurenpalet die zijn weerga niet kent. Alle tinten van groen tot bruin en alles wat daar tussen ligt passeren hier de revue.

Landschap vanuit de trein
Landschap vanuit de trein

Internet
De twee voorbije nachten zijn zeer goed verlopen en we houden hout vast dat het met de derde evengoed mag gaan. Publiceren is hier wel andere koek. We hebben alleen internet in de zones waar er een station is en dan nog. Gisteren volgden die elkaar snel op maar vandaag liggen ze een stuk verder uit elkaar en vaak midden in het niets. Vermoedelijk lees je dit dus met enige vertraging. Straf eigenlijk hoe je als reiziger zo afhankelijk wordt van het internet. Ach we zouden best zonder kunnen, maar dat zijn dan onze natuurreizen waar je nooit iets van leest of te zien krijgt.

Zonder bagage
Ondertussen hebben we ook kennis gemaakt met onze twee Deense buurmeisjes. Zij worstelen zich door hetzelfde avontuur zoals wij vorig jaar hebben gedaan. Zonder bagage. Zij hebben er nog goede hoop op dat hun bagage in hun volgend hotel wordt toegestuurd…

Toekomstplannen
De tijd doden we hier vooral door de voorbijschuivende landschappen te bewonderen, te lezen, te schrijven, filmen monteren, Hilde is zoals altijd in de ban van haar foto’s. Eigenaardig toch dat hoe minder een mens doet des te vermoeiender het is. Zo’n lange treinrit geeft je alvast voldoende tijd om een reflectie te maken over van alles en nog wat. Trouwens niet alleen reflectie ook toekomstplannen krijgen op zo’n momenten vaak vorm. De mensen vragen bij onze projecten vaak: “hoe kom je erbij?” Wel dit zijn zo van die momenten. 😉

Yana
Onze treinhostess Yana, een vrouw van ongeveer 50 jaar, waakt over haar trein alsof het de hare is, zo’n toewijding. Alle dagen worden de ramen gelapt en de stofzuiger doet hier iedere ochtend en middag zijn werk.

Samovar
Gelukkig hebben we voldoende oploskoffie bij en laten we de Samovar zijn werk doen en ons voorzien van warm water. Een samovaar is een waterkoker op ik vermoed kolen, want onderaan ligt er toch asse in een bakje onder het toestel. Dat de filter niet altijd evengoed zijn werk doet nemen we er maar bij, het water is warm genoeg om eventuele microben het hoofd te bieden.

De samovar op de trein
De samovar op de trein

De pot op
De toiletten zijn zoals toiletten op alle treinen over de hele wereld blijkbaar van dezelfde leverancier, ze zijn proper, maar proper betekent zo proper als de vorige gebruiker ze voor jou achterliet. Yana doet haar uiterste best om alles proper te houden. We mogen niet klagen.

Ik heb de zon zien zakken
Ondertussen zoekt de zon stilaan haar plaats onder de horizon en geeft de kleuren in het landschap nog wat extra schijn. Wij maken ons op voor onze derde nacht. Oh en ben je benieuwd of we nu lid zijn van de ‘Mile Post Club’? Ik kan toch moeilijk alles vertellen… 😉

Het leven zoals het is naast de spoorlijn
Het leven zoals het is naast de spoorlijn
Deel onze weg

We must take adventures in order to know where we truly belong.