Op zoek naar olifanten

Vorig jaar vonden we in het land van de kangoeroes deze buidelzakbeestjes niet onmiddellijk terug. Dit jaar starten we (Thailand niet te na gesproken) in het land van 1 miljoen olifanten – Laos. Benieuwd of de zoektocht naar onze lange slurfvrienden ook zo moeilijk zal zijn. Onheilspellende berichten blokletteren dat de met uitsterven bedreigde olifant in de Laotiaanse jungle de 1000 stuks niet meer halen. Als je weet dat er maar 2 olifantenkalven om de tien jaar bijkomen, weten we dat het niet evident zal zijn deze intelligente wezentjes in het wild te spotten.

Rugzakken

Eindelijk is het dan zover, twee maanden uit een rugzak leven: een nachtmerrie voor veel mensen, voor ons een droom. Onze Rough Guides en Lonely Planets zijn al versleten nog voor we een voet op Aziatische bodem hebben gezet. Virtueel hebben we onze reis al gemaakt maar de echte confrontatie is toch niet te evenaren. We waren al eens op Aziatisch grondgebied bij een bezoek aan Istanbul , maar overnachten deden we er nog niet. Als we overmorgen in Bangkok wakker worden hebben we dus maar pas de vijf continenten op ons conto staan.

Vorige reizen moesten we geen rekening houden met medicatie. Mijn hart beslist daar nu anders over. Voor 60 dagen pillen is echt een karrevracht aan medicatie. Voor alle zekerheid hebben we een doktersattest mee, zodat we op de luchthaven niet voor drugsmokkelaars worden aanzien.  We hebben ze over de rugzakken verdeeld en bovendien ligt er thuis nog een pakket met pillen klaar om op te sturen voor het geval we worden beroofd.

Op het laatste moment is er nog een kleine wijziging in ons schema geslopen. Normaal was er een overnachting voorzien in Udon Thani in Thailand, vlakbij de grens met Laos. Onze neef die daar woont kreeg echter geen verlenging voor zijn terugvlucht en moest dus onmiddellijk vertrekken, waarmee onze overnachting daar dus ook niet doorging. Gelukkig konden we onze treintickets mits een opleg van 50 bath (€ 1,2)  omruilen voor een ticket Nong Khai vlakbij.  Daar stappen we dan over op een bus en rijden via de vriendschapsbrug, Laos binnen naar Vientiane, de hoofdstad.

Onze autosleutel en huissleutel overhandigen we plechtig aan Janko en Marin die vanaf nu het hier voor ’t zeggen hebben…. Als de feestjes de buren maar niet wakker houden ;-). In ieder geval de honden zijn in goeie handen, en waken samen met Jana, Nils en Merel over onze thuisbasis. Jenthe net terug uit Afghanistan neemt samen met zijn vriendin Kristel de verzorging van onze tweevoeters op zich. We kunnen dus met een gerust hart (nu ja …) vertrekken. De voorbije weekends stelden we onze (geloof het of niet 30 in totaal) broers en zussen gerust en beloofden dat we geen al te gekke dingen gingen doen (ze kennen ons )en tenslotte hebben we gisteren afscheid genomen van moeder en vader Peeters.

De trein die we hier in Sint-Katelijne-Waver normaal zouden nemen naar de luchthaven, ruilen we met plezier in voor een lift van onze schoonbroer Luc en mijn zus Greet. Mijn oudste zus Aline en Michel vervoegen het bonte gezelschap en gaan ons mee uitwuiven op Zaventem.

We landen morgenvroeg om vijf voor zeven plaatselijke tijd in Abu Dhabi (Verenigde Arabische Emiraten) – hier is het dan 4 uur – en stijgen daar terug op omstreeks 8u40 om dan zeven uur later om zes uur plaatselijke tijd (hier 13 uur) in Bangkok te landen.

For the record: Rugzakken: Hilde 15 kg, Erik 19 kg, dagrugzak 7 kg, gitaar 2,5 kg ;-)

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *