Madame de la Marquise

Altiplano

Foto’s Tarija dag 2

Foto’s Tupiza dag 1

Foto’s Tupiza dag 2

We zijn weer rond de zessen uit onze nest. De zon schijnt en er is geen regen ?. We maken alvast de laatste afspraken voor onze vierdaagse in de Salar de Uyuni, waar we zoals in vorig bericht al gezegd, zullen vergezeld zijn van een Italiaanse vader met zijn zoon, een gids en een kok. Ondertussen hebben we een manier gevonden om de foto’s toch te uploaden, of we dat in de Altiplano zullen kunnen is een andere vraag. Hierboven krijg je dan ook drie fotoreeksen van de voorbije dagen.

Puerta del Diablo
Puerta del Diablo

Diamanten

De gastheer van ons hostel rijdt vanmorgen met ons naar een bankautomaat en zet ons daarna af aan de ingang van een reservaat: de Cañon del Duende. We stoppen onderweg nog even om onze rugzak vol met flessen water te laden. We moeten spijtig genoeg met de wagen door het stedelijk stort vooraleer we aan de ingang komen van het natuurreservaat. Het is wel vaker zo dat ne mens door heel wat stront moet alvorens aan de diamanten te kunnen. Aan de ingang worden we begroet door iemand van de toeristische dienst van Tupiza, die als uit de grond komt gekropen. We moeten onze gegevens achterlaten en krijgen daarvoor in ruil een plannetje.

Meutes honden

De tocht zal ongeveer een kleine tien kilometer lang zijn en in deze verzengende hitte én hoogte telt dit natuurlijk door. We krijgen ook nog de raad mee om meutes honden gewoon te negeren. Indien je zelf met stokken of stenen begint te smijten, waarschuwt de man ons, zullen ze zelf agressief uit de hoek komen. Honden… bij Samson en Gert zouden ze zeggen: “da’s toevallig een van mijn specialiteiten” ?. Hilde is er toch niet volledig gerust in. We komen er welgeteld één tegen en die heeft het duidelijk te warm.

Vijfsterrentochtje

De wandeling is weer een vijfsterrentochtje. Op een jong koppel na dat in ’t begin van de wandeling elkaar ligt op te peuzelen, zien we de rest van de wandeling niemand. Via de ‘Puerto del Diabolo’ en de ‘Valle de Los Machos’ trekken we naar de ‘Cañon del Inca’. De fotografe van dienst klopt overuren, ik hoop dat de batterij van haar toestel volledig is opgeladen, want aan dit tempo zal het rap geklonken zijn.

Cañon del Duende
Cañon del Duende

Halve lama

Tegen de middag zijn we terug in het centrum waar we met een kleinigheid de innerlijke mens versterken. Nu ja kleinigheid… alles wordt hier met frietjes geserveerd: soep, rijst, spaghetti, hamburgers, kip, lama… Ik ben al blij dat ze hier papas zeggen tegen de frietjes en dat Hilde, die volgens mij de beschermdame is van de Belgische friet, niet overal moet uitleggen dat het geen French fries zijn maar Belgian fries. Ik vind dat VLAM voor zoveel overgave en betrokkenheid onze reis zou mogen sponsoren ?. Hilde gaat niet alleen voor de papas maar krijgt ook een halve lama op haar bord.

Droog aan de haak

Na de middag trekken we nog naar ‘La Cruz’ en ‘Cerro Elefante’ dat maar tien minuten van ons hostel zou liggen. Onderweg komen we echter een Boliviaanse schone in een rolstoel tegen. Haar banden staan zo goed als plat en ik zie ze kreuchen en stoempen om haar stoel voort te duwen. Ik kan zoveel schoonheid niet zien sukkelen en ik stel haar voor dat ik ze zal voortduwen. Ze is eerst verrast dat twee gringo’s haar willen verder helpen. Ze weegt droog aan de haak rond de 150 kilo, denk ik en met al haar boodschappen aan haren wielenwinkel, moet ik alles uit de kast halen om dat ding in beweging te krijgen. Na een tijdje doet ze teken dat we rechts af moeten, zowaar de favela van Tupiza in. De baan wordt er niet beter op en de grindweg remt het hele zootje behoorlijk af. Ik steek een tandje bij en stap een beetje sneller. Ze joelt het uit van de pret en zegt dat ze precies met mij aan het dansen is. We komen voorbij een klein winkeltje waar ze іpara! roept, ze geeft Hilde wat geld en vraagt of zij nog een fles olie wil kopen.

Madame de la Marquise
Madame de la Marquise

Enfin, ze woont helemaal achterin en de buren hebben natuurlijk pret als ze zien dat ‘Madam de la Marquise’ door twee gringo’s wordt thuisgebracht.

Zeepkistrace

Als we teruglopen vragen we de weg aan de buurman naar de ‘olifantrots’, waarnaar we eigenlijk op weg waren vooraleer we madame tegenkwamen. Hij doet een hele uitleg en we zijn nog niet goed vertrokken of hij staat met zijn auto achter ons en zegt dat hij ons voor  B$ 10,- wil brengen. Wij maken twee mensen gelukkig en zelf zijn we maar al te blij want die zeepkistrace met madame haar rolstoel heeft ons uitgeput.

Tupiziaanse blazoen

Ook de ‘Cerro Elefante’ een rots die op een olifant gelijkt is een van de vele hoogtepunten van Tupiza. Het vuil en de krakkemikkige woningen op weg hiernaartoe zijn een beetje een smet op het Tupiziaanse blazoen.

Ook hier moeten we weer door een meute honden die meer interesse hebben in het vuil langs de kant dan het vers vlees van twee gringo’s.

Budget

Onze overnachting kost vandaag € 20,- eten en vervoer €  15,- ( daar hebben ze wel ne lama moeten voor slachten) daarmee blijven we ruimschoots onder ons voorziene budget en kunnen in ’t vervolg als we naar hier komen nog wat langer blijven…

Deel onze weg

2 gedachten over “Madame de la Marquise”

  1. Hallo Hilde en Erik, kan zo genieten van uw verhalen Erik ??…TOP ?,en Hilde heeft zich weer laten gaan ,zo’n PRACHTIGE FOTO’S ??❤,Thx dat we dit mogen meebeleven, grts Myriam xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *