Kijk daar een lijk en het sterft nog een beetje…

Beste nacht tot nu toe achter de rug. Mijn speciale oortjes die vooral dienen om het geluid buiten te sluiten tijdens het slapen, zijn hun 13 euro meer dan waard. Vandaag breken we terug op en reizen een 250 kilometer verder tot in de Vesteralen. Een camping van ACSI in Stave wil geen tenten toelaten die elektriciteit nodig hebben…Dit hebben we nog nooit meegemaakt. We krijgen het voorstel om eventueel in een hut te overnachten, maar bedanken feestelijk en rijden dan maar helemaal tot het uiterste puntje van de Vesteralen: Andenes. De camping hier is ook alleen voorzien voor motorhomes.

Wij dus 10 kilometer terug naar Bleik. Ondertussen komt zowaar het zonnetje er door en de eigenaar van de camping voorspelt voor de komende dagen beter weer. Niet alleen het weer wordt beter, ook de campingplaats is er weer eentje om in te kaderen.

Kampplaats Vesteralen Bleik
Kampplaats Vesteralen Bleik

 

 

 

 

We laten het ons de rest van de dag welgevallen, we doen wat boodschappen, koken nog eens zelf met verse Noorse groentjes en zoeken in Andenes een apotheker voor wat medicatie voor onze verkoudheden.

Nu ja verkoudheid… Hilde schijnt een abonnement te hebben op het krijgen van bronchitis tijdens de vakantie, of zou ze een zwak hebben voor buitenlandse dokters ;-). Ze heeft nochtans dertig jaar geleden ook al eens een Noorse kliniek van binnen gezien. De apotheker raadt ons aan om toch maar eventjes bij de dokter een voorschrift te halen voor antibiotica. Nochtans hadden we op voorhand aan onze huisarts een voorschrift gevraagd voor een antibioticum met breed spectrum… maar Kareltje oh Kareltje gij weet toch dat Hilde ‘algerisch’ is voor penicilline.

In het medisch centrum dat hier ook als ziekenhuis dienst doet, worden we vlug geholpen. Geen Vietnamese toestanden hier zou je denken… nu beste Noren, bloed aftappen zonder ontsmetting… als dat maar goed komt. Als we terug in de wachtkamer onze beurt afwachten duwen ze een lijk in de gang, net voor de deur waar wij het kabinet van de dokter binnen moeten. Nu protesteren doet hij niet meer, maar die zit toch op mijn netvliezen gebrand. Trouwens wat ze met dat bloedstaal aanvangen zullen we nooit weten, enfin, de dokteres die geen woord Engels spreekt, luistert eventjes naar haar longen en na minder dan dertig seconden mogen we terug naar buiten. We wachten in de gang bij onze vriend lijkmans. Ondertussen blijven wij maar wachten en wachten, ik steek mijn neus nog eens binnen bij de dokteres die ons aanmaant om vlug naar de apotheker te gaan die ze ondertussen telefonisch heeft verwittigd… kieken ipv iets te komen zeggen. We nemen afscheid van onze dode vriend en haasten ons naar de apotheker…net voor sluitingstijd.

Tegen ‘s avonds komt de zon er helemaal door en kan ik zowaar mijn gitaar bovenhalen en zoals Demosthenes tegen de zee inbrullen (maar dan zonder steentjes in mijn mond ;-)).

Guitar man
Guitar man

 

 

 

 

Nog later op de avond horen we duidelijk het zingen van walvissen. Zien kunnen we ze niet van hieruit, maar we zijn al blij met hun serenades, of is dit hun antwoord op mijn serenade? Walvissen zagen we al in Port Arthur in Tasmanië, Australië, dus 100 euro per persoon neertellen voor een walvissafari (per persoon) vinden we net iets teveel. Walvissen zijn trouwens een issue waar Noorwegen nog regelmatig de wereldpers mee haalt. Zij zijn het enige land ter wereld dat nog uitkomt voor hun walvisvangst voor consumptie, omdat dit voor Noren een lekkernij schijnt te zijn. Ook in Japan vissen ze nog op walvissen, maar dat zou voor wetenschappelijke doeleinden zijn… Mijn k…. Enfin, we gaan niet grof worden, maar hier slagen de Noren met hun stugge houding de bal toch volledig mis.

We hebben vandaag al een ganse kolonie papegaaiduikers gezien… Onze dag kan wat mij betreft niet meer stuk. Ik blijk ook een walvis te zien, maar als we onze verrekijker bovenhalen zien we dat dit vals alarm is en alleen maar een spel van de zee is.

Hier in Andenes schijnt er ook nog een lanceerplatform voor raketten te zijn, maar dat gaan we natuurlijk niet te zien krijgen. Wel zijn we het aurora Spacecenter voorbijgereden en dat gaan we morgen eens nader bekijken.

Foto’s Vesteralen

 

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *