Khmer, here we come

Foto’s

We wisselen het ‘sabai di’ en ‘kop chai’ in voor ‘soo-a s’day’ en ‘orkoon’, Cambodjaans voor goeiendag en dank u wel. Met deze twee woordjes maak je hier veel mensen gelukkig. Maar voor het zo ver is maken we wel wat grens avontuurtjes mee.

Zaterdagavond boeken we onze bus en volgens de eigenaar van ons hotel is er geen probleem en zal er plaats zijn. Ik vraag of hij toch eens kan checken. Hij kan dit niet en dus vertrouwen we een beetje op het papiertje waarop het bedrag staat van de bus die ons naar Siem Reap zal brengen. Overzet en transfert op het vaste land (we zitten nog op één van de vierduizend eilanden) naar de internationale bus inbegrepen. Dat woord internationaal klinkt als muziek in onze oren, want dat betekent een comfortabele  bus.

Zondag, transfertdag. Klokslag 8 uur meert onze sampan aan en nadat we weer met veel te veel volk in ons schuitje zitten beginnen we aan de overtocht. Na tien minuten varen legt onze bootsman de motor stil. Wat gebeurt er … toch geen panne? We varen stroomopwaarts van de watervallen weg. Zijn bootje begint al lichtjes te draaien richting waterval. Ik kijk hoe ver het zwemmen is naar de oever. Blijkt dat één van de Françaises in onze boot haar hotel niet heeft betaald. De bootsman geeft mij zijn gsm door die ik aan de boosdoener doorgeef. Na wat geroep en een Franse colère blijkt het een vergissing te zijn en kunnen we onze tocht verderzetten.

De motor van het bootje slaat maar pas bij de derde keer aan. Ik zie weer het ‘Nam Ou’ spook opdoemen. Blijkbaar toch een licht trauma ;-)

We bereiken veilig de kade en na wat gewaggel en geschommel om uit de boot te geraken, brengt onze schipper ons naar een tafeltje bij één of ander gebouw in het dorp dat een kantoor moet voorstellen. Hier wordt ons gevraagd de visum formaliteiten in orde te brengen.

We vullen twee formulieren in, voegen er een pasfoto bij en moeten 30 dollar in onze reispas steken die de beambte, of iemand van wie je toch zou denken dat hij het is, bij zich houdt. In die dertig dollar zitten 2 dollar omdat het zondag is, 2 dollar health check??? En 1 dollar voor de chauffeur omdat hij al die reispassen in het douanekantoor zal laten voorzien van een stempel.

Als iedereen (we zijn op dat moment ongeveer met een 40-tal) zijn reispas heeft afgegeven, verdwijnt de beambte met al onze reispassen. We krijgen nog een groen briefje waar onze uiteindelijke bestemming op staat. Sommige rijden naar Phnom Penh en de reizigers (waaronder wij) die naar Siem Reap gaan moeten onderweg van bus wisselen.

Een andere persoon vraagt ons om hem te volgen naar de verzamelplaats van de bussen. Daar staat een bus waar iedereen wil instappen. Een paar meiden krijgen al toelating om in die bus te stappen. Er begint al wat wrevel te ontstaan omdat niemand goed begrijpt waarom die diep gedecolleteerde  meisjes voorrang krijgen… uiteindelijk moeten die ook terug uit die bus omdat het blijkbaar een bus is, die een andere bus in Pakse moet depanneren. Het is ondertussen al na tienen en de bus moet normaal om 11 uur vertrekken. No worries ;-)

bus3

Plotseling komen er twee aftandse minibussen de halte opgereden en dat blijken bussen te zijn die ons naar de grens zullen brengen, 18 km verder, waar onze internationale bus op ons wacht.

Iedereen wil instappen, maar de beambte roept dat we eerst moeten aanschuiven aan een tafeltje van nog een andere beambte die de bussen moet verdelen.  Braaf en gedwee schuift iedereen aan en geeft zijn groen briefje af en krijgt een wit in de plaats. (Groen boek… wit boek, precies een Belgische grap die ze hier met ons uithalen).

Sommigen moeten in de gele bus, anderen in een zilveren bus. Niemand snapt het nog, er zit geen logica achter. Ook onze reispassen zijn nog altijd niet terecht. Die zijn intussen door een gladde jongen in een plastic zakje meegenomen.

De zilveren bus is ondertussen al vertrokken en onze bagage die in het busje ligt, moet er terug uit omdat er te weinig plaats is. De bagage gaat bovenop de bus. Iedereen helpt zodat we zo snel mogelijk kunnen vertrekken en de internationale bus niet missen aan de grens.

Geloof het of niet we zijn nog geen 5 minuten weg of de bus valt stil. Heeft er weer iemand niet betaald? De chauffeur stapt uit houdt een vrouw met een brommertje tegen, die stapt af en onze chauffeur verdwijnt met haar brommertje….Iedereen zit vol ongeloof naar dit voorval te kijken. We zitten opeengepakt als vee in dat busje zonder airco, en nu? Sommigen stappen uit de bus en beginnen al te permitteren. Heeft volgens ons geen zin om tegen de straatstenen te liggen zagen, die kunnen ons toch niet helpen.

bus1

Tien minuten later zien we in de verte het brommertje terug aankomen en wat blijkt? Chauffeur heeft een busje met 6 liter diesel bij. Hij vult de tank bij en wij terug op weg.

Sommige mensen beginnen op de chauffeur af te geven maar Laotianen beginnen te lachen als je je kwaad maakt. Maken de Franse reisgidsen hier geen gewag van? Wij natuurlijk binnenpretjes.  De chauffeur geeft plankgas om de verloren tijd in te halen en we halen vermoedelijk nooit geziene snelheden met dit vehikel.  Plotseling horen we een lawaai van jewelste… er is een rugzak losgeraakt van het dak en bonkt tegen de achterruit en we zien hem nog voorthotsen op de weg. Met gierende remmen laat onze vriend ons busje stoppen en rijdt terug achteruit tot bij de rugzak. Een Duitse herkent haar rugzak, iedereen kijkt gespannen toe, maar Duitse kwaliteit kan tegen een stootje.

Na nog eens een kwartier bereiken we eindelijk de Cambodjaanse grens waar de mensen van het andere busje ongeduldig op ons zitten te wachten.

De Laotiaanse douane laat ons zonder verdere paperassen de grens over steken. We moeten de tweehonderd meter niemandsland te voet oversteken. Aan de Cambodjaanse grens staat een heel legertje soldaten, beambten en health checkers. Ieder om beurt moeten we de revue passeren. De gezondheidsbeambte houdt een soort van laser tegen onze keel. Na een biepje bekijkt de beambte eventjes haar laser en geeft groen licht…. Je bent gezond verklaard. Je krijgt nog een heus certificaat dat je de ganse reis in Cambodja moet bijhouden en laten zien aan de dokter moest je toch ziek worden????

Ondertussen verzamelen we allemaal aan Cambodjaanse zijde van de grens. 35°C. Nog altijd geen reispas, noch internationale bus. Er lopen er hier al een paar met schuim op hun lippen rond van ongeloof.

Rond halftwaalf komt er eindelijk een bus aan gereden waar de lading die van Siem Reap kwam hetzelfde spelletje douane, maar dan in andere richting, mag ondergaan.  Als iedereen uit de bus is, wil iedereen die naar Cambodja reist, natuurlijk een plaatsje in de bus nemen. De chauffeur van onze nieuwe bus…. nu ja nieuw… in België mag alleen NMBS met zulk materiaal rijden, stapt uit en zegt dat we ons moeten klaar houden en dat we binnen een half uur vertrekken. Internationale bus staat in ieder geval niet voor degelijke bus.

Eindelijk, paspoorten mét visum worden door onze gladde jongen uit het plastic zakje gehaald en teruggegeven aan de rechtmatige eigenaars.

Rond half één komt dan eindelijk het verlossende nieuws. Iedereen kan mee met de bus. Ondertussen zijn er nog andere reizigers bij gekomen en we staan daar met meer dan zeventig met lede ogen naar ons busje te kijken.

bus2

Uiteindelijk gaan de deuren van de bus open. Hilde verzekert onze plaatsen terwijl ik er voor zorg dat de rugzakken in het ruim geraken. Enfin ik kan hier nog bladzijdes over vullen. Er moeten een vijftiental mensen op een klein stoeltje in het gangpad plaatsnemen. Het is bijna half twee als de bus eindelijk kan vertrekken.  Maar door de zware regenval van de laatste weken hier in Cambodja liggen de wegen er verschrikkelijk bij en halen we nog geen 50 kilometer per uur.

bus4

Als we net voorbij Kratie van bus moeten wisselen slaan bij sommige reizigers de stoppen door. Het is dan na tien uur ’s avonds en onze bus voor Siem Reap staat niet op de afgesproken plaats.

Uiteindelijk komt de bus met plaatsen die gemaakt zijn op Cambodjaanse grootte. De laatste 200 kilometer naar Siem Reap is zowaar nog slechter en het is bijna vier uur in de nacht als we in ons hotel arriveren.  Daar blijken de lakens van ons bed al beslapen te zijn. Wij zijn dan wel doodop, maar ik haal de nachtwaker er bij die ons na veel gegrom toch een andere kamer geeft.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *