Indrukwekkend Karstgebergte

Deze morgen omstreeks 9 uur komt er een Tuktuk ons ophalen om ons naar een gezamenlijk punt te brengen waar we een zeg maar TUKTUKBUS nemen die ons naar het zuidelijke station van Vientiane brengt, om van daaruit met een aircobus naar Vang Vieng verder te reizen.

Het eerste deel met de tuktuk verloopt vlekkeloos, al moet gezegd dat we na tien minuten rijden op minder dan 100 meter van ons hotel worden afgezet om de tuktukbus te nemen. Daar beleven we eventjes comedy Capers… onze rugzakken worden langs de rechterzijde in de bus geladen om door een tweede persoon er langs de andere kant terug uitgehaald te worden en door het venster in de bus zelf gestoken. Iedereen is stom verbaasd maar laat begaan omdat het entertainment-gehalte zo groot is. Rare jongens die Laotianen. Omstreeks 9u30 zit de bus vol, maar we moeten nog wachten op twee achterblijvers… die komen er pas rond 10u30 door … ondertussen laat de zon zich al goed voelen en pas tegen tien uur beslist de chauffeur om de ventilatoren op te zetten. Iedereen glimt van het zweet en is bang dat we de drie uur durende busrit met dit aftands geval gaan overbruggen. We zitten hier in een communistisch land met een dictatoriaal regime dus niemand voelt zich geroepen om die mannen ook maar een duimbreed in de weg te leggen of hun onkunde in vraag te stellen.

Een verplaatsing is hier blijkbaar altijd een beetje een avontuur. Uiteindelijk geraken we toch op onze laatste bus, maar onze chauffeur laat brommend weten dat dit vier uur zal duren ipv 3. Tja dat nemen we er ook maar bij.  Onderweg krijgen we wel waar voor ons geld.  Het is alsof we in een teletijdmachine zijn gekropen. De waterbuffels doen hun naam alle eer aan en waden langs de kant van de weg in ondiepe plassen. We passeren een veld waar de rijst al volop geoogst wordt. Vrouwen met hun typische punthoed (nón lá) maken er een idyllisch tafereel van. Vermoedelijk is het voor hen vooral hard werken om wat brood op de plank te krijgen… euh rijst op de tafel.

We zitten in gezelschap van een Koreaanse die de loftrompet steekt over onze Belgische chocolade.  Twee Israelische schonen (…. nu ja, alles is relatief), doen er nog een schepje bovenop en roemen onze Belgische bieren. Ze staan wel stomverbaasd dat er in ons landje drie talen worden gesproken. Dan verstaan jullie mekaar toch niet vraagt ze… waarop ik: verstaan wel maar begrijpen… ;-)

De rit van Vientiane naar Vang Vieng is een aaneensluiting van allerlei winkeltjes. Echte entrepreneurs, iedereen biedt wel iets te koop aan. Voor ieder winkeltje staat bovendien een BBQ te roken die niet altijd even defineieerbare stukken vlees braden en te koop aanbieden.

De weg kruipt ondertussen verder omhoog en kronkelt dat het een lieve lust is.  Toeterend baant de chauffeur zich een weg naar boven en uiteindelijk arriveren we na een geanimeerde rit rond 14 uur onze bestemming. De omgeving doet soms wat armmoedig aan maar het hotelletje waar wij onderdak vinden doet ons denken aan Afrika. De eigenares is nochtans een Australische die met een Laotiaan is gehuwd.  Het zicht vanuit onze kamer op het karstgebergte en de Songriver is adembenemend. Ik zou zeggen als je nog de authenticiteit van Laos wil meemaken voor het hier is volgebouwd met ketens, moet je asap naar hier komen.

vangvieng

Na een korte verkenning van de stad beslissen we om morgen een stevige fietstocht te maken en vanaf overmorgen zullen we enkele dagen van de radar verdwijnen, want dan geven we onze laptop en smartphones af en keren back to basics de jungle in. Meer hierover morgen.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *