Ik zag twee beren broodjes smeren

Foto’s

Gisterenavond ben ik nog eventjes een kaart van de stad gaan kopen. Onze Trotter vermeldt dat je voor 5 Yuan zo’n kaartje kan kopen in alle kiosken. Bovendien staan de straatnamen er niet alleen met Chinese karakters op, maar ook in Pinyin (dit is Chinees, fonetisch geschreven, zonder dat je Chinese tekens moet kennen) gemakkelijk als je het moet vragen;-)) Enfin onze kaart was uitsluitend met Chinese tekens.  Hilde is er een hele tijd mee bezig geweest om de bezienswaardigheden op te zoeken aan de hand van de Chinese tekens en die dan telkens op de kaart aan te duiden. Nu een statenplan is een stratenplan, maar ik verzeker je dat dit toch een hele uitdaging was.

Chinees stratenplan

Vandaag wacht het fokcentrum van de panda’s.  We zetten onze wekker om 6 uur. In alle vroegte verlaten we onze nieuwe thuisbasis om voor de grote toeloop in het fokcentrum te zijn. Gisteravond kochten we in een plaatselijk bakkerijtje enkele croissants en een broodje, zodat we niet teveel tijd zouden verliezen met het ontbijt.

Om de hoek kapen we een taxi en voor half acht staan we al op het domein. Alleen de werknemers en verzorgers zijn op het appèl. Wij kunnen dus helemaal alleen op ons duizendste gemakjes genieten van het grote domein. We gaan onmiddellijk richting Giant Panda’s omdat die in alle vroegte voor de eerste warmte worden gevoed.

Giant panda on a lazy morning

We kunnen in alle stilte genieten van het ontbijt van deze toch wel prachtige dieren. Als er twee dieren zijn die ik er wil uitpikken zijn het de Koala en de Panda… beiden beertjes… tja ne mens voelt zich aangetrokken door zijn soortgenoten zeker. Ik weet het. Voor de Panda’s moesten we niet naar China komen, je kan deze tegenwoordig ook in Wallonië in Pairi Daisa gaan bekijken. Daar lopen er echter maar evenveel rond als dat wij koningen hebben. In de wereld zouden er maar zo’n 2000 rondlopen (ik heb het niet meer over koningen hé Winne), waarvan er uiteindelijk maar een honderd in het wild verblijven. Deze zijn natuurlijk zo goed afgeschermd dat dit – net zoals de ’Tasmaanse Duivels’ in Australië – alleen in beschermde omgevingen te bekijken zijn.

Tot voor kort was dit Panda-fokprogramma alleen om wereldwijd de dierentuinen van Panda’s te voorzien, maar het blijk zo goed te lukken dat er ook exemplaren terug in het wild kunnen worden uitgezet. Enfin ik moet niet vertellen dat we hier ten volle van genieten, dit is weer een uitstapje om in te kaderen. Tegen de tijd dat wij ook de kinderafdeling, de kleutertuin en de rode panda’s (nog veel zeldzamer) op ons eentje konden bekijken, begint de massa toe te stromen en kunnen wij terwijl iedereen naar de panda’s stormt, op onze duizendste gemakken het enige pandamuseum in de wereld aan een onderzoek onderwerpen.

Daarna slenteren we nog wat door het gigantische domein, en kopen in een kleine shop ons jaarlijkse prullaria voor de kerstboom. Iedere buitenlandse reis brengen we een kleinigheid mee voor de kerstboom, die begint ondertussen al wereldse allures te krijgen.

We ontmoeten hier, niet geheel onverwachts, onze Hongaarse vrienden van vorige nacht die hier met een gids naartoe zijn gekomen. Ze zijn hier niet over te spreken omdat de gids hen op minder dan een uur door dit gigantische domein wil loodsen. Ik zie dat zijn zakken weer uitpuilen van de chips. Ik denk dat hij tegen het einde van zijn vakantie de kaap van 200 kilogram wil nemen. Enfin de reden dat ze dit liever georganiseerd doen is een slechte ervaring die ze hadden in Beijing met een tuktuk die hen meenam en hen midden in een Hutong, ver van alles weg, wilde afzetten tegen een woekerprijs van 300 Yuan. Tja, deugnieten lopen er overal rond zeker.

Aan de uitgang staan enkele taxi’s die ons voor het dubbele van de normale prijs willen terugvoeren.  Ik bal mijn vuisten al, het verhaal van onze Hongaarse vrienden indachtig, maar ondertussen kennen we het klappen van de zweep en houden een geüniformeerde bestuurder aan die braafjes zijn metertje opzet.

Netjes op een rij...

Na de middag brengen we een bezoekje aan de hut van Du Fu, één van de bekendste dichters van China die leefde rond de jaren zevenhonderd-en een-chick dus …tijdens de Tangdynastie.

Du Fu hut - Groene oase

De Chinese dynastieën zijn net zoals de Egyptische enorm boeiend, maar dit is iets dat je beter eens kan ‘Googlen’ of in het Chinese geval ‘Baiduen’.  een overzichtje van de dynastieën hebben we alvast in de menu van onze blog gezet. Het park dat volledig aan deze dichter is gewijd, is de grootste groene oase in Chengdu. Vandaag  houden we dus een groen dagje en we genieten achteraf bij een ijsje en een drankje en begluren op onze beurt onze Chinese vrienden die net als wij de drukte van de stad ontvluchten.

Du Fu hut. Dichter ontmoet dichter.

We hebben het nog gezegd. De Chinezen zijn eigenlijk een heel levendig, vriendelijk volkje met soms een raar gevoel voor humor, maar in tegenstelling tot wat wij op voorhand dachten, zeer behulpzaam. Het rochelen moet je er maar bijnemen. Inderdaad tientallen keren per dag hoor je voor, achter, links en rechts van je, meestal mannen (alhoewel dat ik al menig vrouw moeite hoorde doen, alsof het slijm van tussen haar tenen moest komen) diepliggende geluiden hoor produceren, en spugen dat ze moeten oppassen dat ze zelf niet over hun eigen slijmerig lichaamsvocht uitschuiven.

Vanavond liep er naast ons een gast die zo diep rochelde dat hij er van moest braken. Ik had schrik dat hij de fluim er handmatig ging moeten uithalen. Ik kan ondertussen één en ander verdragen, maar van zulke lieftallige taferelen word ik echt niet vrolijk ;-)

Nog een kleine anekdote die onze gastheer gisteren vertelde:  als een jongen en een meisje kennis maken met elkaar en ze menen het (nadat blijkt dat de jongen een huis kan kopen) stort de jongen zijn volledige wedde op de rekening van het meisje. Tja da’s een kwestie van vertrouwen zegt hij.  Dat er veel vrijgezellen rond lopen behoeft geen verwondering zeker ;-))

We beslissen om ’s avonds de 5 kilometer te voet naar ons hotel te overbruggen. Metro is leuk maar boven de grond is er wel veel meer te beleven.

We stoppen nog bij een leuk restaurantje waar we een soort van Chinese hotpot met vis eten die al onze smaakpapillen aan het werk zet. We dachten eerst een stoofpotje van konijn te nemen maar gelukkig zag Hilde op het laatste moment dat dit abdomen (ingewanden) waren. Ach, we aten in Schotland ook al de ingewanden van een schaap (hagis), dus van een konijn zal ook wel niet slecht zijn zeker ;-) bweuk…. ;-))

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *