Hommeles op de trein

Video
Foto’s
Polarsteps

Encefalitis

We verlaten Krasnojarsk, en we laten hier heel wat avontuurlijke uitdagingen liggen. Je kan per boot op vier dagen naar de Arctische zee varen… hier kom ik nog eens voor terug. Tomsk, Omsk en Novosibirsk ook nog het terugkomen waard.

Trouwens in Krasnojarsk laten we ook nog het prachtige Stolby Nationaal Park links liggen. Laat hier nu net de mug actief zijn die Japanse encefalitis overdraagt, het enige waarvoor we nog niet ingeënt zijn. Trouwens ook een echte kweekvijver voor de besmettelijke teek. Reden genoeg om deze plek te vermijden.

Onmetelijkheid

Na zes nachten op de trein begint de onmetelijkheid van dit land tot ons door te dringen. We zitten sinds gistermorgen op de trein, terug de Rossiya 1. Deze keer was hij wel op tijd. Ook deze trein was al vijf dagen onderweg vanuit Vladivostok tot in Krasnojarsk. Ondanks het feit dat we de vorige keer vijf uur vertraging hadden en we op alles voorbereid zijn, is deze kolos netjes op tijd. In de wachtzaal in Krasnojarsk hebben ze nochtans niets aan het toeval overgelaten en de wachtruimte is uitgerust met zowaar grote salonzetels. Het comfort wordt ons, gelukkig maar, een zeer korte tijd gegund.

Beddenruzie

32 uur is wat ons te wachten staat naar onze volgende bestemming: Jekatarinburg. Als we in ons coupé aankomen zit een jonge vader met zijn dochtertje op onze plaats. Daartegenover ligt er een andere reiziger nog languit op zijn bed. Het bed naar beneden geklapt om aan te geven dat hij nog in slaapmodus is. Ik doe teken naar de jonge vader dat hij op onze plaats zit. Hij doet teken met zijn hoofd dat het andere bed bezet is… ik voel aan mijn water dat dit wel eens een zeer gezellige reis zou kunnen worden.

Trein Krasnojarsk - Jekaterinburg
Trein Krasnojarsk – Jekaterinburg

Prinses duracel

Als ik kordaat mijn rugzak op mijn plaats neerplof, heeft hij de boodschap begrepen en gaat blijkbaar op zoek naar zijn vrouw die twee coupés verder ligt. Om een lang verhaal kort te maken: we installeren ons maar aangezien het nog vroeg is laat ik de zetel in dagmodus (dit wil zeggen: het bed niet naar beneden geklapt) staan. Hilde en ik zitten naast elkaar als de vader weerom bij ons komt zitten, wat natuurlijk zijn volste recht is, want hij heeft het andere bed bovenaan. Zijn dochtertje, een prinsesje die blijkbaar duracel batterijen heeft ingeslikt, zorgt voor de nodige ambiance. Onze overbuur blijft echter ongestoord op zijn nest liggen en geeft geen duimbreed van zijn bed toe.

Ons onderkomen voor de komende 32 uur
Ons onderkomen voor de komende 32 uur

Miss decibel

Als de vrouw van het koppel er ook nog komt bijzitten zit het spel op de wagen. We belanden in een spreekwoordelijk vuurgevecht tussen de vrouw en de lange slaper die zijn bed niet wil afgeven. Ze blijft ostentatief zitten. Het zweet breekt mij langs alle kanten uit, een coupé van vier waar we met zes inzitten is net iets teveel van het goede. Ik voel dat dit een zeer lange treinreis wordt. Het geluid dat die vrouw uitbraakt kan je best vergelijken met het opstijgen van een straalvliegtuig. Ik grabbel naar mijn muziekoortjes maar zelfs die zijn niet bestand tegen de hoeveelheid decibels dat dat mens produceert.

De hele nacht uitzitten

Gelukkig gaat vader af en toe op zijn bed rusten en volgt ‘madame decibel’ zijn voorbeeld in haar eigen coupé. Om de haverklap komt ze echter vader uit zijn schoonheidsslaapje houden. Ik probeer er ondertussen achter te komen wanneer ze het treinschip verlaten. Mister ‘ik geef mijn bed niet af’ moet er om 16u30 uit. De familie flodder echter pas morgenvroeg om 5 uur. Later kom ik aan de weet dat we twee tijdzones door moeten, wat betekent dat ze eigenlijk maar om 7 uur ontschepen.

Apple… ik had het kunnen weten

Ik concentreer mij zoveel mogelijk op mijn boek, ‘De Bourgondiërs’ van Bart Van Loo, wat op zich al een huzarenstukje is om dit te volgen, wordt in deze constellatie quasi onbegonnen werk. We spartelen door tot 16u30 en we hopen dat de rust zal terugkeren nu mister ‘bed‘ weg is. Toch, nu begint pas de nachtmerrie. Madam installeert zich mee in ons coupé, ze nemen de tafel in en beginnen een filmke te kijken op een laptop… natuurlijk een Apple, waar de volumeregeling van stuk is. Dat het een goeie film is blijkt uit haar vettig lachje.

Dode vis

Tot overmaat van ramp halen ze een soort gedroogde vis boven, die vermoedelijk al enkele weken verstikt zit in een plastiek zakje, en eenmaal bevrijdt zijn opgespaarde reuk op ons loslaat. Als ze beginnen met dat beest, dat al weken geen zonlicht heeft gezien, uit te zuigen en op te peuzelen, speelt mijn misofonie op en moet ik al mijn kalmte bewaren om die vis niet tussen hun toch al gehavende mislukt computertoestel te skwiezen. Als ze daarop nog wat bier kappen en de boeren niet van de lucht zijn, geef ik het op en ga op de gang kamperen.

Op de gang in de trein
Gelukkig brengt de gang af en toe wat rust

Goddank Maleisië

De verlossing is nabij als we in Novosibirsk, waar we spijtig genoeg zelf geen stop hebben, een nieuwe lading passagiers krijgen. Een zeventigjarige dame uit Maleisië brengt verlossing. De cinema wordt opgebroken en er zit niets anders op voor het echtpaar om hun bed op te zoeken. Zodra duracelleke en miss decibel in hun bed liggen, voel ik mijn bloed terug naar zijn plaats stromen.
Met onze jeugdige passagier van zeventig jaar hebben we nog een leuke babbel en ik vind ondertussen ook de weg naar de restauratiewagen waar ik van deze bewogen dag op mijn plooi kom. Was ik hier maar eerder naar verhuisd, maar wat hadden we dan in ons coupé gevonden.

Familie flodder

We hebben al bij al een goede nacht, de familie flodder verdwijnt gelukkig zonder al te veel lawaai. Het leukste deel van zo’n treinritten is het ontbijt (waar we zelf voor gezorgd hebben). Trouwens in deze treinrit was ook een lunch inbegrepen, maar daar gaan we het niet over hebben, want op den duur zouden jullie denken dat we hier niet graag zijn, en dat is zeker het geval niet.

Matroesjka’s

De matroesjka’s die vroeger op de perrons hun waren aan de man brachten, zijn verdwenen. Onpersoonlijke kiosken, waar je van alles en nog wat kan kopen, hebben hun plaats ingenomen. Noedels uit China hebben het pleit beslecht en zorgen voor een weelde aan geuren in de trein.

Halleluja…

Als we in Jekaterinburg arriveren begint het zowaar te sneeuwen, we meten -1° . Dit maakt de trans Siberische natuurlijk nog een stuk mytischer. We nemen afscheid van onze Maleisische vriendin maar worden eerst ondergedompeld in een zegening naar hierboven. Baat het niet… het schaadt ook niet. Ons moeder las in de tijd ook voor ons bij.

Deel onze weg

4 gedachten over “Hommeles op de trein”

  1. Ge probeert mij uit mijn kot te lokken maar ik trap er niet in (deze keer). Verder, een beetje voorwacht in Siberië? Leuk verslag trouwens 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *