Hilde met haar ingebouwde gps

Foto’s

Vanmorgen tijdens het ontbijt maken we kennis met een in Hongkong geboren Chinees die op jonge leeftijd naar Australië (Sidney) is uitgeweken, maar ieder jaar naar China terugkomt.  Hoe ouder je wordt, vertelt hij, hoe meer je geïnteresseerd raakt in je eigen geschiedenis.

Hij vertelt ons ronduit over de invasie van de Japanners in Birma en de aanval van diezelfde schelmen op de Amerikanen in Pearl Harbour. Hij vertelt niet zonder enige fierheid dat zij (de Chinezen) de Japanners in de tweede oorlog wisten staande te houden hier in deze contreien, anders hadden we volgens hem allemaal Japans gesproken. Hij voegt er ook aan toe dat de angst van de westerlingen voor een eventuele invasie van de Chinezen, onterecht is. Zelfs ten tijde van de Mingdynastie bevoeren de Chinezen al de zeven wereldzeeën, maar nooit met inhalig gedrag (zoals de Christenen wel eens pleegden te doen… dit zijn mijn woorden niet die van hem) om land te veroveren, maar om kennis en geschenken te delen. De Chinezen zijn geen agressief volk, wat hebben zij in het verleden ooit veroverd? (dit zijn dan zijn woorden, niet die van mij, alvorens ik voor naïeveling word versleten).

Enfin een zeer boeiend gesprek en een leuke aanzet om onze dag te beginnen. Onze voormiddag hangt er al voor een stuk aan, maar we hebben deze voormiddag nog genoeg tijd om de Wang gu pagode onder de loep te nemen. De Leeuwenheuvel volgens het plaatselijke Naxi of het Dogba.

 Wan Gu

Een zware beklimming, vooral als je weet dat we al boven de 2400 meter starten, en we door de hoogte al weinig hebben geslapen.  Je voelt een tekort aan zuurstof, mijn hersenen krijgen zo al te weinig zuurstof, ik zeg het maar liever zelf. Maar als je dan nog een paar honderd meter moet klimmen… enfin het uitzicht is spectaculair en we genieten met volle teugen.

Wan Gu Pauwengepronk

Na dit adembenemend (letterlijk) uitstapje laten we ons na wat pauwengepronk afzakken naar het huis van Mu. Een locatie die je volgens ons gidsje eventueel kan laten links liggen, maar volgens ons toch wel fotogeniek genoeg is.

Mu's house

We doen ons in het Praagcafé te goed aan wat westerse snuisterijen en bekijken tijdens een korte middagrust de beelden van België-Rusland. Vannacht zijn we niet verder dan de bedroevende eerste helft (de eerste tien minuten niet te na gesproken) geraakt. We zagen al via een uitgelaten Mathilde en Flup op onze smartphone dat we vermoedelijk met de ganse buit gingen lopen.

Na dit kort interludium gaven we ons weer over aan de oude stad, die voor Hilde met haar ingebouwde gps geen geheimen meer heeft. Ik volg op een getekende kaart waar ik noch kop, noch staart kan aan krijgen en buig ootmoedig het hoofd en volg gedwee mijn meerdere in deze discipline.  Ze brengt ons vlekkeloos terug naar ‘het park van het meer van de zwarte draak’ waar de hemel iets meer is opgetrokken en de sluier rond Snow Mountain iets gezakt is.

We doen ook nog een tweede poging om het instituut te bezoeken dat zich bezig houdt met het Dogba. 1400 bekende tekens in dit enige nog levendige hiërogliefenschrift worden hier verder bestudeerd en ontcijferd. Een mooie locatie, maar het opzoekwerk is vooral een werk van lange adem en niet echt een toeristische attractie.

Dogba enige nog levendige hiërogliefenschrift

‘s Avonds maken we nog kennis met twee leuke Amerikaanse madammen (eentje met Chinese roots) en wisselen wat adressen en mails uit. We krijgen het adres van een applicatie om het Facebook-verbod hier in China te omzeilen, maar we vermoeden dat je dit op voorhand moet installeren. Voor de geïnteresseerde (VPN unlimited). Enfin wij slagen er hier niet in, maar misschien als je dit voor je bezoek aan China installeert???

Ondertussen is de nacht gevallen en valt de regen met bakken uit de lucht. Hopelijk komt onze uitstap van morgen niet in het gedrang.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *