Handig met stokjes

Foto’s

Laatste dag Pingyao, het Mingdynastieke stadje met zijn 3000 historische winkels.  Daar waar de banken zijn uitgevonden… Tip voor de bankiers: kom hier eens kijken waar jullie roots liggen ;-)

Het driedagenticket waarmee je 20 historische gebouwen, musea en gemeenschapshuizen mee kan bezichtigen, is zo goed als opgebruikt. We vergasten de stad met meer dan 100.000 stappen op ons tellertje en toch moeten we nog enkele bezienswaardigheden laten links liggen. Onze motto is: ‘het allerlaatste kan en mag je ook niet gezien hebben, je moet altijd een reden hebben om terug te willen komen.’

Mijn laptop is stilaan de geest aan het geven. Ik krijg al voor de tweede maal een blue screen of dead. Ik hoop dat hij het nog eventjes volhoudt, anders zullen de verslagen op de smartphone gemaakt worden, hetgeen betekent een stuk korter.  Enfin we krijgen hem uiteindelijk terug in gang en kunnen niet alleen onze foto’s posten, maar ook een heel leuk filmpje. Moet je echt eens bekijken.

We bezoeken vandaag nog het huis van de oprichter van de plaatselijke bank, Mr. Lei Lütai, en het agentschap en museum van de eerste gewapende transporten (da’s meer iets voor de Celle). We pitsen er ook nog een Taoïstische tempel tussen (jullie beter gekend van de dierenriem, ik ben van het jaar van het varken en Hilde van het jaar van de draak).

Lei Lütai, oprichter van de Rishenchangbank

In de Taoïstische tempel groeit er een soort van braambessenboom, maar de smaak nijgt meer naar een Durian (Nationale vrucht van Cambodja, die niet te vreten is en heel erg stinkt. Cfr. verslag Kampot vorig jaar).

Taoïstische tempel

Het ‘gaan Chinezen’ krijgt natuurlijk voor ons een speciale betekenis, vooral omdat het steeds maar handiger worden met de stokjes. Mijn deel van de tafel is meestal na het gevecht nog wel herschapen in een kleine vuilnisbelt ;-), maar dat is het vaak met een vork en mes ook ;-). Ik kom uit een grote familie en wij moesten vroeger zo snel mogelijk eten, want anders waren de anderen ermee weg. Iets waar ik (en dat verraadt mijn lichaam misschien een beetje) vrij goed in gespecialiseerd ben ;-). Hier echter eet je met die stokjes wat trager, hetgeen ervoor zorgt dat je verstand tijdig het signaal geeft dat je voldaan bent. Dus verschiet niet als je me binnen een maand terug ziet verschijnen.

We beginnen stilaan wat Chinese woordjes onder de knoet te krijgen: hoe je de rekening vraagt, goeiendag, bedankt, het was lekker… enfin de Chinese tekens zijn onleesbaar, de taal zelf is nog een stuk moeilijker.  Onze uitspraak zorgt hier natuurlijk vaak voor hilariteit maar als ze voelen dat je moeite doet zijn ze zo veel vriendelijker.  En uitlachen doen ze nooit.

De bladeren van onze ‘Trotter’ beginnen te lossen. Dit heeft natuurlijk het voordeel dat ik dit afbreekproces nog een handje help en alleen de bladeren uitscheur die we nodig hebben die dag.

We laten onze leuke Siheyuan  (huis met binnenkoer) voor wat het is en nemen vannacht weer de nachttrein richting Xi’an, het beginpunt van de zijderoute en het vermaarde terracottaleger.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *