Great Barrier Reef

We vullen op ons duizendste gemakken onze rugzakken, ’t is ongeveer 5 uur in de morgen. Gisteren zijn we rond 21 uur gaan slapen (daar gaan er veel mij niet geloven), maakt dus dat we 8 uur geslapen hebben. Dit geeft eindelijk het gevoel van … we zijn echt in Australië, nu kunnen we stilletjes aan op kruissnelheid komen. Wij zijn vannacht nochtans gewekt door 2 parende Mallomies (kleine kangoeroetjes) aan de deur van onze badkamer. Ik moet ze bijna echt tegen hun gat stampen alvorens ze reageren. …de poephanen ;-))

Wonder boven wonder geraken we terug in slaap, we nemen een lekker ontbijt, samen met een koppel Franstalige Zwitsers die ook op doorreis zijn. Soms nogal verwarrend, overschakelen van Frans op Engels. Op den duur weet ik zelfs niet meer wat ik tegen Hilde moet praten… 😉

We vertrekken richting Port Douglas, de plaats bij uitstek volgens de Rough Guide, om het Great Barrier Reef te bezoeken. Wij stoppen bij een plaatselijk tourist information center, want je ziet de bomen door het spreekwoordelijke bos niet. Je kan een keuze maken tussen het inner reef, het middle reef en het outer reef. Om volledig van het rif te genieten moet je het outer reef nemen. Dit ligt wel 150 km in zee. De madam van het toerist informatiecentrum vertelt ons dat er binnen 20 minuten nog een boot van QuickSilver vertrekt voor een ganse dag. We twijfelen… we rijden tot aan the Marina (haven), maken een rugzakje met zwemgerief, en voor we het weten stomen we de Koraalzee af naar het outer reef. Pokkeduur weer maar we hebben dit hele ommetje naar Cairns en omgeving gemaakt speciaal voor deze uitstap. AUD 190,- per persoon, als het zo voortgaat hebben we op het einde van ons reisbudget nog wat maand over ;-))

Er staat veel wind en het is nogal zwaar bewolkt… gaan we daar wel iets te zien krijgen? De boot vertrekt op een nogal woelige zee. Als we aan boord komen, duwen ze mij – bij manier van spreken – twee pilletjes tegen zeeziekte in mijn strot. Hilde weigert resoluut. “Ik ben nog nooit zeeziek geweest”, zegt ze, en dat blijkt ook achteraf… echte zeebenen. Ik laat ze gewillig in mijn keel duwen, de laatste jaren heb ik er ook geen last van, maar ik neem het zekere voor het onzekere… en gelukkig. Wat is da joh, de zee staat vol schuimkoppen en we bonken tegen 55 km/h voor anderhalf uur lang naar het reef. Er zijn zowaar “puke”girls aan boord die met een glimlach, een zakje en wat verfrissingdoekjes klaarstaan om je kots op te vangen. Een paar rijen voor mij zit er een Chinees zeer gewillig de zakjes te vullen. Ik mag er niet naar kijken want nu weet ik het terug. Niet het beuken van de zee speelt mij parten, wel de puke-partijen van onze medepassagiers. Hilde weet dat ze mijn aandacht moet afleiden en ik slaag erin om behouden op het ponton van het outer reef aan te komen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik dacht dat je het reef beter kon waarnemen. Je ziet wel de heldere, prachtige verkleuring van de zee en een eindeloze rij golven, maar nog niets van het koraal te zien. Hoewel dit een van de natuurverschijnselen is dat vanuit de ruimte waarneembaar is, merk je er van op de boot op het eerste zicht weinig van.

Great Barrier Reef - swimsuit
Great Barrier Reef – swimsuit

Ze passen ons een soort van duikerspakken aan met het verkooppraatje dat er nog geen enkele snorkellaar met zo’n pak is aangevallen door een haai ( ik zoek mij voor AUD 7 niet te laten pakken, die beesten weten wat goed vlees is 😉 ) en dat het ook weerstand biedt voor de kwallen die aan hun paringsseizoen bezig zijn. Enfin ze vinden daar nog een buitenmaatje voor mij en een gecentreerd pakje voor Hilde. We krijgen een zone toegewezen waar we vrij mogen rondsnorkelen, vooral om zo weinig mogelijk impact op het reef te veroorzaken.

We krijgen een brilletje (niet zonder eerst mijn snor met een halve pot vaseline in te smeren, om mijn brilletje op mijn gezicht te laten aansluiten) , snorkel en zwemvliezen toegemeten en mogen vanaf een soort aanlegsteiger het water in…. Fuck man dat is hier 8 meter diep, we overwinnen onze angst en laten ons in het oceaanwater glijden… We hebben geen van beiden al een snorkel opgehad, panikeren een beetje omdat je voor je luchttoevoer afhankelijk bent van die snorkel in je bek, je probeert te ademen maar dat wordt je belet door je brilletje… Enfin we trekken beide die snorkel uit onze mond en vertrekken alleen met brilletje…. De vissen komen ons al aan het ponton tegemoet en zwemmen voortdurend met ons mee, nieuwsgierig naar deze vreemde wezens. Er zitten serieuze kleppers tussen.

Great Barrier Reef - onderwater
Great Barrier Reef – onderwater

Kleuren komen op de foto niet volledig tot hun recht.

Ik word er terug emotioneel van als ik dit schrijf, dit staat met vlag en wimpel op de eerste plaats van wat we ooit te zien kregen. Ik zou duizend superlatieven kunnen bedenken om dit te beschrijven, maar dan zou ik hier nog te kort schieten. Jammer dat we niet eerst een waterbestendige wegwerpcamera hebben gekocht.

We krijgen beiden veel water binnen door onze onervarenheid met snorkelen maar we krijgen er geen genoeg van, dit is van een schoonheid…. man, man…

Wij krijgen ook nog de kans om met een soort van onderzeeër met glazen wanden een toertje te maken. Dit is waarlijk een fragment uit ‘Finding Nemo’ de schildpadden, kleurrijke vissen, koraal in duizend kleuren. Wette wa…. Kom zelf eens kijken dit moet je echt gezien hebben. Wij hebben alvast weer wat meer respect voor onze moeder aarde.

Great Barrier Reef - Hilde en Erik
Great Barrier Reef – Hilde en Erik

Na een lekkere lunch varen we volledig in trance en extase terug naar Port Douglas. De zee dient zich met momenten zeer woelig aan, maar het deert ons absoluut niet meer, met zoveel mooie beelden voor altijd op onze netvliezen gebrand, heb ik er zelfs vierentwintig uur op een rollend schip voor over.

Als we terug in Port Douglas komen lijkt de feestende meute voor het evenement van het jaar ‘ The Melbourne cup (een paardenrace waarvan gezegd wordt dat zij het land platlegt) ons niet te raken. We rijden door naar Cairns en overnachten in een normaal hotelletje waar we ons WiFi-hart kunnen ophalen.

Noot: Mijn verslag van vandaag is nog niet af, ik zal dit pas kunnen posten op de luchthaven morgen of in Ayers Rock… we zien wel.

Deel onze weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *