Expeditie Uyuni

Day 1 Uyuni

Foto’s expeditie  Uyuni dag 1

Foto’s expeditie Uyuni dag 2

Vandaag D-day, de dag dat onze expeditie naar de Salar de Uyuni vertrekt. Vóór zeven uur zitten we aan de ontbijttafel, tegen half acht staat de jeep klaar die ons huis zal zijn voor de komende vier dagen. Onze kok kruipt op de achterbank die eigenlijk net iets te krap is voor ons, maar voor één persoon lukt dit. Valter, de Italiaanse padre laten we vooraan zitten en zijn zoon Enrico, Hilde en ik kruipen op de middelste bank waar we zeer comfortabel zitten.

Smaller

Ik neem om te beginnen plaats in het midden zodat Hilde aan het venster zit om wat foto’s te nemen. Ik heb dus volle zicht op de weg… amaai heb ik daar rap spijt van. Reizen is altijd een beetje je angsten overwinnen maar dit tart alles. Een paar dagen geleden kwamen we met de bus van Tarija naar Tupiza over zandwegen en vandaag is het nog een stuk steiler, hoger en vooral… smaller. Als ze de weg nog 10 centimeter smaller maken hangt de jeep met zijn wiel boven de afgrond. Ik heb zicht op de baan en de jeep moet volle snelheid naar boven rijden om niet terug achteruit te bollen. De haarspeldbochten volgen elkaar in sneltempo op. 350 km staat er vandaag op het menu, boven de 4000 meter, constant flirtend met de afgrond.

Knikkebollen

Het eerste uur is waarlijk een beproeving. Als dit zo de hele dag doorgaat, zal ik een helikopter charteren om mij te komen oppikken. Gelukkig betert het na een tijdje, toch de grindweg blijft en ook de bochten en de afgronden, maar minder hoog. Zoals bij alles went ook dit. Als onderweg  de versnellingen even dienst weigeren, stijgt de spanning opnieuw. Wat later begint de chauffeur, Wilfredo, te knikkebollen en we onderwerpen hem aan een spervuur van vragen om hem wakker te houden.

Ciudad del Encanto

Wat er ook van zij, de tocht is dit meer dan waard, we stoppen onderweg een paar keer om foto’s te nemen, en krijgen zelfs een bezienswaardigheid te zien die slechts vijf jaar bekend is: ‘Ciudad del Encanto’. Een natuurverschijnsel dat de komende jaren wellicht zal overlopen worden.

Ook zien we sneeuw op enkele hoge toppen en krijgen we een vulkaan (Uturuncu) voorgeschoteld met in de voorgrond een laguna met roze flamingo’s. Ne mens zou er zijn water van laten lopen… Voor zover ik dat al niet laten lopen heb van de schrik tijdens het eerste uur ?.

Hoogtemetertje

Ons hoogste punt volgens mijn hoogtemetertje is vandaag 5200 meter, da’s een stuk hoger dan het hoogste punt in Europa. We hebben voor alle zekerheid vanmorgen toch maar een ‘diamox’ genomen om te voorkomen dat we last zouden krijgen van hoogteziekte. Braakneigingen, niet meer kunnen praten zonder kortademig te worden, tintelende handen en voeten en hoofdpijn zijn zowat de symptomen. De hoogte houdt het vocht vast in je hoofd waardoor je hoofdpijn krijgt, diamox zorgt ervoor dat vocht wordt afgevoerd. Wat natuurlijk resulteert in veelvuldig toiletbezoek. We hebben geen last van de hoogte de hele dag maar ik neem rond vier uur toch een tweede want we slapen vannacht op ongeveer 4200 meter.

Het is al bijna vijf uur als we het nationaal park ‘Reserva Nacional de Fauna Andina Eduardo Avaroa’ binnenrijden, we moeten nog wat formaliteiten invullen en B$ 150,- per persoon ophoesten.

Expeditie Uyuni
Expeditie Uyuni, verlaten Incadorp met zilvermijn

Verscheidenheid

De panorama’s blijven zich de hele dag afwisselen tegen een tempo dat alleen kan vastgelegd worden met een fototoestel, want geen enkele geest kan zoveel schoonheid en verscheidenheid verwerken. Ook moet Hilde regelmatig achter haar toestel kruipen om lama’s, vicuñas en nandoes (struisvogels) te fotograferen.

Ik ben bang dat ik vandaag een paar keer teveel zonder mijn hoed aan de zon ben blootgesteld, mijnen teppe ziet zo rood als een biet en ik voel mijn hart onder mijn vleesklak kloppen.

Accommodatie

Onze accommodatie is er eentje zoals je hier weg van alle drukte in het midden van de natuur kan verwachten. Maar dit laten we zeker niet aan ons hart komen. We hebben nog een leuke avond en krijgen van onze kok Hector een prima diner voorgeschoteld. We delen niet alleen de jeep en de tafel, we delen ook dezelfde kamer met Padre Victor en Enrico.

Overnachten in de bergen
Overnachten in de bergen

Dag 2

Het toilet weet ik na het derde bezoek blindelings te vinden. ‘Leve de diamox’, van mijn verbrande vleesklak heb ik gelukkig geen last meer gehad. Waar we wel last van hebben, is dat het bergvolk begint te werken nog voor het kraaien van de haan… om vier uur dus. Nu goed, da’s maar een half uur vroeger dan dat ik normaal wakker ben, dus lezen we tot het voor iedereen dag is ?.

Dulce de leche

Als ontbijt maakt onze kok eieren en krijgen we broodjes (waar je iemand de kop mee kan inslaan) met ‘dulce de leche’ een soort van gecondenseerde melk, dat je op je boterham kan smeren. Hilde geeft ondertussen het recept tegen diarree aan onze Italiaanse vrienden dat ze heeft gekregen in het tropisch instituut. 1 koffielepel zout + 8 koffielepels suiker op 1 liter water, dat je zo snel mogelijk moet opdrinken.  Padre slikt al een hele week pillen zonder resultaat. Tegen de middag is hij van zijn buikloop verlost.

Flamingo’s

We vertrekken vandaag al om kwart na zeven en zien de hele dag een pak wildlife. Drie soorten flamingo’s: Andino (de meest zeldzame), Chileno en James, lama’s, vicuñas en nandoes (struisvogels) zoals gisteren en ook nog Andeaanse ganzen, kiwi’s waarvan we dachten dat die alleen in Nieuw-Zeeland voorkwamen en zowaar een vos die wel héél dichtbij komt.

Lama scheren

We zijn nog niet goed weg als we een lamaboerderij passeren. We gaan een kijkje van dichtbij nemen en ik mag zelf een lama scheren met een schaar. Zijn kop is afgebonden met een doek en da’s misschien maar goed, stel dat hij mij moest zien prullen aan zijne wol, ’t beest zou nogal verschieten. Een leuke ervaring.

Lagunas

We rijden ook vandaag weer 300 kilometer. Ditmaal echter op de Altiplano waar we de hele dag tussen de 4200 en de 5100 meter blijven. Dus heel veel klimmen en dalen is er niet bij vandaag. We rijden via de Colpa Laguna, waar soda  gewonnen wordt, de Salar de Chalviri, de Laguna Blanca waar natuurlijk arsenicum inzit… dus geen vijvertje waar je kopje onder moet.

MensDOM

Na een tijdje komen we in de Atacama woestijn van Bolivia, of wat er nog van over is. Chili heeft zich zowel een groot stuk van de woestijn toegeëigend als hun grens met de zee afgesneden. Maar ja, dit is des mensen (mensDOM) zeker… grond afnemen als oorlogsbuit of als vergoeding van geleden oorlogsschade… Enfin, zie Brussel en daar is dan nog geen oorlog geweest ?.

Problemen

Onze jeep is dringend aan vernieuwing toe, de voorruit is volledig gebarsten en iedere keer er een jeep uit de andere richting komt, houdt de chauffeur angstvallig zijn ruit vast waar de barst zit (ongeveer ter grootte van de hele ruit). Het windscherm aan de passagierskant is er onderweg afgevlogen en als kers op de taart moet hij een achterband vervangen. Op zich niet zo’n ramp, maar het reserve wiel heeft een snee over de ganse breedte en is zo kaal als mijn eigen knikker. Als ik hem daar op wijs zegt hij dat dit een fabrieksfout is en dat dit niet zo erg is. Om niet teveel tijd te verliezen help ik hem met het losdraaien van de vijzen en terwijl hij dan achteraf het kapotte wiel terug onder de wagen hangt, vijs ik zijn bazaar vast. Ge kunt niet geloven hoe je buiten adem bent van zo’n eenvoudige inspanning op deze hoogte (4635 meter). Als hij de wagen wil starten, lukt ook dat niet meer en moeten we dat beest in gang duwen. Ik voel dat mijn longen en mijn hart van deze inspanning bijna uit mijn lijf springen.

5100 meter

Uiteindelijk lukt het toch en kunnen we ons programma zoals voorzien verder afwerken. We rijden via actieve geisers op meer dan 5100 meter, waar de zwavel die ze uitstoten op je longen pakt. Ook mijn gelaat prikkelt de rest van de dag. Maar schoon, de kleurenpracht van groen, geel en grijs en alle variaties hierop zijn wonderbaarlijk. Als we naar onze volgende bestemming willen rijden zien we een vos afkomen op onze auto. Wilfredo, onze chauffeur, stopt om wat foto’s te kunnen nemen. Ik stap uit om het diertje te filmen, maar hij is als bij toverslag verdwenen. Als ik echter achter de auto kijk staan we bijna neus aan neus, natuurlijk verschiet ik mij een bult… en dat beestje nog meer, tot groot jolijt van mijn madame ?.

Woestijnzand

We rijden nog via de Laguna Verde dat in de schaduw ligt van Licancabur, een vulkaan van 6000 meter hoog, gelegen op Chileens grondgebied. Als laatste stop hebben we Laguna Colorada dat van zo’n schoonheid is dat ik er zowaar emotioneel van word… maar dat heb ik ’s morgens ook als ik in de spiegel kijk ?.  De wind komt harder en harder opzetten, het woestijnzand striemt tegen mijn blote kuiten en het is alsof er nagels worden ingeslagen. Hoewel we een grote snelheid halen met de jeep, haalt het zand ons vaak in wat de zichtbaarheid zo goed als tot nul herleid.

Beddengoed

We stoppen in een onnoemelijk klein dorpje ‘Villa Mar’ waar we onze tweede nacht doorbrengen. We hebben zowaar een privékamer doch vrij eenvoudig, met zowaar voldoende stopcontacten om al onze toestellen bij te laden én… een warme douche op de gang. Het beddengoed is misschien niet zo spic en span als thuis, maar alles wordt hier dan ook nog met de hand gewassen.

Deel onze weg

4 gedachten over “Expeditie Uyuni”

  1. Hallo Hilde en Erik, ben content dat alles goed gaat en jullie genieten ??, ondanks toch wat bibberen op de Boliviaanse klimtocht ?, grts Myriam xxx

  2. Wat een avontuur!! Geweldig! En zulke ongewone natuur! Er zijn geweldig mooie foto’s bij. Echt super om mee te genieten.
    Slaap zacht 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *