Expeditie Uyuni dag 3 en 4

Dag 3

Foto’s Uyuni dag 3

Foto’s Uyuni dag 4

Vanmorgen mogen we een uurtje langer slapen, toch zeg dat maar eens tegen ons intern klokje, Hilde is vanmorgen om zes uur al aan haar foto’s bezig. Op drie dagen moet ze meer dan 500 foto’s door haar kritische oog trekken om er nog een vijftigtal per dag over te houden.

Copa del mundo

Om gisteren te evenaren zullen er wel straffe dingen moeten gebeuren. Het zal een iets kortere dag worden en we starten onze dag aan de ‘Copa del mundo’, iets wat ons in België dit jaar onrechtmatig is ontnomen. Deze is echter van een ander allooi, een rotsformatie in de vorm van de beker, maar dan veel groter, en van een puurheid waar het onze sjotterkes of toch sommige bestuursleden vaak aan ontbreekt.

Mystieke meer
Mystieke meer met ons leuke gezelschap Enrico en Valter

Fantasie

Er staan natuurlijk nog een aantal geweldige bezienswaardigheden op het programma, maar geen enkele haalt het niveau van gisteren. Een wandeling in ‘Italia Perdido’ een rotsformatie die zijn naam ontleent aan twee Italianen die hier spoorloos verdwenen zijn, alhoewel het ons een raadsel is hoe je hier kunt verdwijnen, tenzij… ze onder een van de rotsen liggen die hier zijn afgebroken. Enfin, er bestaan meerdere verhalen. We kunnen allerlei figuren ontdekken in de rotsen… met een beetje fantasie. Je kan het zo gek niet bedenken of we vinden wel iets of iemand waar de grillige rotsen op gelijken.

Slang

Ook Laguna Negro is meer dan de moeite waard voor een korte wandeling. Als we aan de Anaconda komen denk ik eerst dat we ergens een kwekerij van die diertjes gaan zien, maar om dit fenomeen te zien moet je eerst een kleine hindernis nemen… nu ja een kleine hindernis, voor iemand met lichte hoogtevrees is dit geen kleine hindernis. Je moet echt over een smal padje over rechtopstaande rotsen waar je vaak steun moet zoeken op minder dan 10 centimeter van de afgrond, waar je zicht hebt op 300 meter onder jou. Ik weiger om toe te geven en op te geven, en stapje voor stapje bereik ik toch het bovenste van de rots waar je zicht hebt op een rivier die zich onder deze rots zigzaggend een weg zoekt door het landschap alsof het een slang is. Hilde loopt over die rotsen alsof het een wandeling in het park is.

Zodra ik de slang met eerbiedwaardige afstand van de rand van de afgrond heb gefilmd, hou ik het voor bekeken en vang ik op mijn eentje de terugweg aan, met al mijn zintuigen en ledematen op scherp. Vandaag bevorder ik mijn kont zelfs tot een eerbiedwaardig ledemaat dat mij helpt om terug beneden te komen. Als ik terug aan onze auto ben, trillen mijn benen alsof ik een halve kilo cocabladeren binnen heb ?.

Cocabladeren

Van cocabladeren gesproken, eergisteren had onze kok een zakje van deze bladeren bij en we zouden Hilde en Erik niet zijn moesten we dit niet onderwerpen aan een grondig onderzoek. We kauwen alle twee op enkele blaadjes. Ik weet niet of dit als ambtenaar gepermitteerd is, maar je moet toch weten wat er in de wereld te koop is om het daarna te kunnen afkeuren?.

Slechte reputatie

Ik moet zeggen, we werden er niet echt vrolijk van, het is alsof je een zakje thee in je bek steekt en er op kauwt tot je bek herschapen is in een zandbak die je zo snel mogelijk wil ledigen, omdat er een kat zijn gevoeg in heeft gedaan. Tot zover dus onze ervaring met deze blaadjes die hier door vele Bolivianen wordt gekauwd om de hoogte tot een zeer laag niveau te brengen. Wij beginnen stilaan een slechte reputatie te krijgen, vorig jaar opium in Salawas, India en nu cocabladeren in Bolivia… we zullen er ver mee komen?.

Seksorgie

Ondertussen zien we vandaag nog enkele andere dieren in het wild (en dit heeft niets te maken met het voorgaande). We zien een Biscacha (het Nederlandse woord hiervoor hebben we nog niet gevonden, als er al een voor is), dit is een konijn dat een seksorgie had bij eekhoorns of een eekhoorn die een konijn heeft verkracht. We zien nog wat ezels in het wild, maar ik twijfelde of ik dit wel zou publiceren want ongetwijfeld zijn er die gelijkenissen zullen zien met ondergetekende.

Quechua

Hoewel de pampas vooral terug te vinden zijn in Argentinië, zijn hier toch ook enkele subtropische graslanden, aan het gras dat er groeit kunnen volgens mij alleen lama’s en aanverwanten zich te goed doen, zo stijf.  Pampa betekent zoveel als vlakte in het Quechua, een nog actieve oude taal die onze chauffeur machtig is.

Ieder keer we stoppen om iets te bekijken moet ik achter het stuur kruipen om de auto te starten terwijl de chauffeur onder de auto hangt om een of andere verbinding te maken met de batterij.

Bierproeven

Tegen de late middag stoppen we in Julaca waar er een etablissement is waar je verschillende soorten bier kan proeven, wij wagen ons aan eentje met koffie en eentje met honing. Als je al een paar dagen droog staat smaakt het, maar prijzen zullen ze er nooit mee halen.

Puppy

Een kleine pup die speels met de linten van onze rugzak komt spelen verovert ieders hart. Als we vertrekken volgt het diertje ons en springt hij voor de wielen van onze jeep. Ik hoor hem janken, maar onze chauffeur ziet in zijn spiegel dat alles in orde is met hem. Iedereen in de auto is toch wat verschoten. We zijn in shock.

Zouthotel

Tegen vijf uur komen we aan in ons zouthotel, een hotel gebouwd met zoutstenen, ook op de grond ligt er gewoon zout in plaats van vloer, leuk maar niet handig als je van schoeisel wil veranderen. We installeren ons en tegen zes uur staat Wilfredo daar om naar de zonsondergang te gaan kijken in de Salar. De Salar de Uyuni is de hoogstgelegen zoutvlakte ter wereld en bovendien de grootste. Ze beslaat een oppervlakte van 12.000 km², en meet van oost naar west 180 km en van zuid naar noord 75 kilometer. Een indrukwekkende vlakte van witte zoutkristallen, waar je het gevoel hebt op een ijsvlakte te zitten.

Traktatie

Optisch bedrog op de Salar de Uyuni
Optisch bedrog in de Salar de Uyuni

We kunnen met de hulp van Wilfredo enkele leuke foto’s maken met wat optisch bedrog. De zonsondergang is er eentje uit de duizend, we staan ergens op de vlakte waar geen ander levend wezen te bekennen is en worden getrakteerd door onze chauffeur op een glaasje wijn en een knabbeltje. Dit zijn van die momenten die voor eeuwig en drie dagen op uw pupillen vastliggen.

We worden in ons zouthotel (zout ja, hotel is er misschien wat over) weerom op een glas wijn getrakteerd en het moet gezegd een van de beter dinertjes.

Dag 4

Vanmorgen staat onze wekker op kwart na vier ‘s morgens want de zonsondergang is dan misschien spectaculair, de zonsopgang is dit nog des te meer. Hiervoor rijden we naar een rotsformatie, een eilandje midden in de Salar waar cactussen staan van meer dan 7 meter hoog. Het is nog donker als we de Salar oprijden, het heeft iets bevreemdend zo over een zoutvlakte rijden. Hier en daar zien we natuurlijk in de verte nog een jeep rijden want we zijn hier natuurlijk niet alleen. Af en toe legt Wilfredo de lichten af en rijden in het pikkedonker over de zoutvlakte… een beetje buitenaards.

Zonsopgangen

Als we aan het eiland ‘Incahuasi’ komen moeten we nog een hele klim naar boven doen, op deze hoogte op je nuchtere maag… geen sinecure. Mijn longen branden als we boven komen. De lucht  kleurt rood-oranje, het moment voor de zon opkomt is zowaar nog kleurrijker. De rotatie van de aarde zorgt er voor dat we met mondjesmaat het zonnetje te zien krijgen. Hoe vaak we al van zonsopgangen hebben kunnen genieten op alle continenten, het blijft toch wel spectaculair.

Dood

Als de zon haar gezicht bijna helemaal laat zien, komen we terug Balder en Heleen tegen, twee Belgen die we op de wijntoer in Tarija leerden kennen. Ze kijken wat bedrukt en vertellen ons dat de puppy die door onze jeep is geraakt het niet heeft overleeft. Dit is natuurlijk wel een serieuze domper op de feestvreugde. De trekkers die gisteren ook op het terras zaten en die het zagen gebeuren waren allemaal behoorlijk zwaar aangeslagen. Daar schijnt nogal een traantje gevloeid te zijn. Wij voelen ons natuurlijk schuldig dat we niet teruggekeerd zijn, maar aangezien onze chauffeur ons vertelde dat het beestje wegliep, gingen wij uit van de veronderstelling dat alles in orde was. Misschien was het zelfs beter zo, want de eigenaar was behoorlijk boos en van wat we nog van andere reizigers hoorden, zou dit wel eens uit de hand kunnen gelopen zijn.

Ontbijt op zouten tafels

Ook Wilfredo is aangeslagen als Enrico hem het nieuws vertelt tijdens het ontbijt dat ons wordt aangeboden op zouten tafels midden van de Salar. Na het ontbijt is de sfeer te snijden, we rijden stilzwijgend verder de Salar in tot we ergens halt houden waar we volledig omringd zijn door de zoutvlakte. Trouwens, in januari tijdens het regenseizoen wordt deze vlakte herschapen in de grootste spiegel ter wereld, want dan vormt er zich een klein laagje water bovenop het zout.

Toyosa

Onze chauffeur probeert de sfeer er terug wat in te krijgen door wat gekke foto’s en filmpjes in regie te zetten. Vergeten doe je dit voorvalletje niet, maar niemand treft hier natuurlijk echt schuld. De enige les is dat je een pup niet vrij moet laten loslopen waar jeeps af en aan rijden. Hilde zit vandaag vooraan in de jeep en ze bevestigt dat je met het hoge kofferdeksel van onze Toyosa (neen, dit is geen schrijffout) moeilijk kan zien wat er vlak voor je wielen gebeurt.

We stoppen nog bij een voormalig hotel dat wegens te vervuilend alleen nog gebruikt wordt voor de toiletten en aan een monument voor de rally Potosí, een beetje de Parijs -Dakar van Zuid-Amerika. We stoppen nog bij een artisanaal marktje, hoe kan het ook anders, waar ze de toeristen loslaten voor souvenirs uit de Salar.

Salar de Uyuni
Salar de Uyuni

Treinkerkhof

Als we in het stadje Uyuni komen, bezoeken we nog een treinkerkhof waar alle oude locomotieven sinds 1906 staan verzameld, zeg maar opgestapeld.

We genieten nog van een laatste lunch met lamavlees en quinoa in dit gezelschap. We zijn tijdens onze vierdaagse trouwens verschillende quinoa velden gepasseerd, dit is zowat het enige dat op deze hoogte en droogte behoorlijk kan geteeld worden.

Daarna zet onze chauffeur ons af aan de halte waar de bussen vertrekken naar onze volgende bestemming. We nemen uitgebreid afscheid met weerom de belofte dat we elkaar nog zullen terugzien. Valter en Enrico reizen door naar Chili.

We zijn terug op onszelf aangewezen. Gisteren konden we gelukkig dankzij de telefoonkaart van Enrico ons volgend hotelletje vastleggen.

Bus versus Trufi

We twijfelen of we een trufi dan wel een bus zullen nemen. Het is half een en de bus vertrekt om 13 uur, een trufi vertrekt maar pas als hij vol zit. Als we een chauffeur van een trufi vragen of hij naar Potosí rijdt, verwijst hij ons naar vier andere trufi’s maar zegt er wel bij dat het veiliger is om de bus te nemen want die vier gasten zijn zo zat als een snep vanwege een feestje.

We kiezen dus wijselijk voor de optie bus. De voorbije vier dagen reden we met de jeep op pistes (onverharde wegen). Ook hier weer moet de bus slingerend zijn weg vinden tussen de bergen, maar met vaste grond onder de wielen voelt dit toch comfortabeler aan en bovendien moet ik niet meer achter het stuur kruipen om het spul te starten.

Buswalm

Na een dikke vier uur komen we in Potosí aan, waar ik niet kwaad voor ben want de geuren van eten en drank walmt door de hele bus. Aan de bushalte nemen we nog een taxi om de laatste vier kilometers te overbruggen en die kost ons bijna zoveel als de hele busrit. Toch mogen we niet klagen, want voor dertien euro (bus en taxi inbegrepen) voor ons beiden, worden we voor de deur van het hotel afgezet.

Bubbelbad

Het is een iets duurdere kamer dan we gewoon zijn, maar we moeten wat wasjes doen (ik heb niet veel reserve weet je nog wel) en we willen bovendien wat verwend worden. Het gebouw is net zoals in Tarija verouderd, alsook de kamer, maar ik moet eigenlijk zeggen appartement, want naast een slaapkamer, een badkamer met bubbelbad (dat we niet gebruiken), hebben we een volledig ingerichte keuken (die we evenmin zullen gebruiken), een zitkamer, een salon en een volledig ingericht bureau. Enig nadeel is: we moeten er vier verdiepingen voor omhoog, zonder lift. Ik heb de rugzak van Hilde vast en als ik boven kom heb ik het gevoel dat mijnen tikker er langs mijn bek wil uitspringen. Duur? Absoluut niet, we betalen € 55,- voor de overnachting voor ons beiden, wat hier misschien wel veel is, maar naar Europese normen zeker niet.

Wasdag

We houden vanavond wasdag, schrijven wat, werken wat aan de foto’s. Het publiceren gaat zodanig moeizaam dat ik in mijn mail, die ik gisteren verstuurde melding maakte dat er geen foto’s konden gepubliceerd worden. Veel later op de avond na tien uur, begon het wel te lukken. Gelukkig kon ik nog in het bericht zelf de links van de foto’s zetten.

Deel onze weg

2 gedachten over “Expeditie Uyuni dag 3 en 4”

  1. Hallo Hilde en Erik, wat een PRACHTIGE FOTO’S weer, waarvoor thx aan Hilde om ons mee te laten genieten ?❤,en Erik jou vergeet ik ook niet…je verhalen TOP ?❤,genieten ?? en voorzichtig zijn grts xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *