Emborracharse

Incasite

Foto’s Tarija, dag 1

Gisteren, zondag, was het een reisdag. Normaal niet veel over te vertellen. Toch…

We starten de zondagmorgen met een stevig ontbijt en hebben nog voldoende tijd om naar het archeologisch museum te gaan… nu ja, op minder dan een kwartier zijn we er rond. Gelukkig heeft het ons niets gekost omdat dit een combiticket was met de Incasite ‘El Fuerte’.

Iets voor elven trekken we richting grote plaats waar de ‘trufi’s’ staan te wachten. Probleem is dat wij eigenlijk niet echt veel tijd op overschot hebben. We moeten nog ongeveer drie uur dertig rekenen tot op de luchthaven en dan hebben we nog wat tijd nodig om klacht neer te leggen bij Latam.

We staan een tijdje te wachten op volk om de trufi te bemannen als we op het idee komen om de chauffeur te overhalen om ons op de luchthaven af te zetten. Normaal rijden de trufi’s tot in de stad Santa Cruz en moet je van daar verder met een taxi.

Hemmekikdaarspijtvangat

Na wat over-en-weer bieden gaat hij akkoord voor 280 Boliviano voor een privérit naar de luchthaven, zonder dat we moeten overstappen en waardoor we genoeg plaats hebben in de auto. Deze karrekes zijn niet op onze maat gemaakt. Als we net het centrum uit zijn, ziet hij zijn kozze staan die ook naar Santa Cruz moet. We laten ons goed hart zien en stemmen in dat hij zijn familie meeneemt… hemmekikdaarspijtvangat. Die gast was zo zat als honderdduizend man, en heeft de hele weg een uitleg gedaan tegen decibelvolume waarvoor je bij ons een gasboete krijgt. Ik heb die oorstopjes nog nooit zo diep in mijn flappers gestoken, toch niets hielp.

Enfin, na twee uur rijden viel hij als bij donderslag in ’t slaap, mijn oren tuiten er nog van.

Koude douche

Op de luchthaven krijgen we een andere koude douche, er is niemand van Latam aanwezig omdat er vandaag voor hen geen vluchten op het programma staan. De infobalie kon, of wilde ons niet verder helpen. Een vrouwelijke flik, waar ik het niet mee aan de stok zou willen hebben, heeft ons dan via de Boliviaanse luchtvaartmaatschappij verder geholpen. Daar hebben ze in het systeem niets teruggevonden. Ze beloven wel dat ze het verlies van onze rugzak ter harte nemen en mee Latam onder druk zullen zetten.

Privétolk

Gelukkig heb ik een privétolk mee die dit alles in goede banen leidt, want Spaans is hier de enige taal die ze verstaan. Inglès? Nog niet van gehoord. Enfin, ik leer alle dagen ook wat woordjes bij, maar die van Tom Waas’ liedje liggen mij het best in de mond.

Op minder dan drie kwartier staan we een paar honderd kilometer verder. Voor ons is het meest angstaanjagende moment van ’t vliegen, de bagageafhandeling. Geloof het of niet, wiens rugzak komt er het laatste van de band… juist, die van Hilde ?.

Palace

Een taxi brengt ons voor minder dan vier euro naar ons ‘Luz Palace hotel’… Ik hoor jullie al denken… wauw… palace… Een vergane glorie, waar de kuisvrouwen stuk voor stuk moesten ontslagen worden.

Ons bed heeft bovendien de grootte van een kinderbedje en onze badkamer geeft uit op een publieke trap met een venster die niet kan afgesloten noch verduisterd worden. Ik wil hier niet opgepakt worden voor zedenschennis zulle.

Ik stuif naar beneden naar de balie maar ’t spel is uitverkocht en we zullen deze zuren appel tot de laatste pit moeten doorbijten.

Blaffeturen

Enfin, de vermoeidheid zalft en voor we het weten vullen we ons kinderbedje met twee oververmoeide reizigers. Ik heb het voordeel dat ik mijn rugzak niet moet leegmaken en voor je ‘boe’ kan zeggen, zie ik de binnenkant van mijn blaffeturen.

Mijn uurwerk, waar een soort van slaaprecorder opstaat, geeft aan dat ik vannacht drie keer één uur geslapen heb.

Ochtendritueel

Als de zon via de wc-deur de kamer lichtjes verlicht, ben ik gelukkig dat ik Hilde naast mij zie ademen en dat ik ze niet verstikt heb in het veel te kleine bed. Ik begin bedreven te worden in het ochtendritueel op het toilet waar je het wc-papier niet in het toilet mag gooien, maar in een emmertje naast het toilet. Je lacht… ik nodig je uit om je gebruikt papier in een emmertje te mikken zonder dat je de hele badkamer achteraf moet herschilderen.

We hebben gelukkig een goed ontbijt en krijgen achteraf een iets betere kamer, die echter door diezelfde kuisvrouwen is schoongemaakt. Het ochtendritueel bij diegene die deze kamer heeft gebruikt is blijkbaar niet zo goed gelukt en we moeten er toch nog even de verantwoordelijke bij roepen om de wc te komen kuisen.

Micro

Straatbeeld Tarija
Straatbeeld Tarija

De rest van de voormiddag doen we wat inkopen om verloren materiaal te vervangen. Ook rijden we met een ‘micro’ – een kleine bus – waar je in de smalle straten van Tarija kan opstappen en stoppen waar je maar wil. We rijden tot de busterminal waar we ons ticket voor onze volgende bestemming zeker stellen.

Pequeño

Na de middag gaan we samen met een koppel uit Gent, een Braziliaanse en een Fransman de hele middag wijn proeven, Chuflay en Singani, de sterke drank van de streek. Het is een leuke namiddag waar enkel de twee eerste wijnhuizen eigenlijk een bezoek waard zijn. De pequeño artisanale huizen zorgen wel voor sfeer in de groep, maar een limonadebrouwerij had een ster meer gekregen.

Wijngaarden in Tarija
Wijngaarden in Tarija

De manier waarop we moeten proeven in die laatste huizen is echter wel leuk… tenminste het eerste huis. Vooraleer je proeft, zeg je aan de volgende proever “te invito”, waarop deze antwoordt met “salud”, dan proef je en geeft je glas door. Vergeet je dit te zeggen vooraleer te proeven, dan moet je nog eens proeven. Soms is dat wenselijk, maar meestal niet ?. De laatste in de rij moet de rest van het glas uitdrinken om het geheim te bewaren. Ik spreek met de Fransman af dat we om beurten als laatste gaan staan.  Best leuk met deze groep van zes. We wisselen leuke weetjes uit tijdens onze trip en genieten van de ongelofelijk fantastische panorama’s, wat deze trip meer dan vergoelijkt.

Lippenstift

In het volgende wijnhuis, staan er een stuk of acht Boliviaanse schonen die vrij hard geschminkt zijn als eerste in de rij… tegen dat het glas mij bereikt, smaakt het meer naar lippenstift dan naar wijn.

Er zijn behoorlijk wat goede Boliviaanse wijnen, toch de noemer waar de meeste onder vallen is niet voor publicatie vatbaar.

Deel onze weg

2 gedachten over “Emborracharse”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *